Παριανές υποκειμενικότητες

Στο μάθημα της γεωγραφίας-γεωλογίας, στο πλαίσιο του προγράμματος "Τοπική Γεωγραφία" οι μαθητές όλων των τμημάτων της β' γυμνασίου ανταποκρίθηκαν άμεσα, συνεργάστηκαν και ολοκλήρωσαν εργασίες σχετικά με φαινόμενα φυσικών καταστροφών που έχουν πλήξει το νησί της Πάρου τα προηγούμενα χρόνια, συμπεριλαμβάνοντας και οδηγίες πρόληψης και προστασίας για τους πολίτες με τη δημιουργία αφισών. Κάθε τμήμα επέλεξε κατόπιν συζήτησης το θέμα με το οποίο ήθελε να ασχοληθεί (σεισμοί, πυρκαγιές, πλημμύρες, καταιγίδες), στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε διαχωρισμός ομάδων, κάθε μία από τις οποίες ανέλαβε τη συγγραφή μιας θεματικής ενότητας, ενώ παράλληλα εντός των δέκα διδακτικών ωρών που αφιερώθηκαν, πραγματοποιήθηκαν παρουσιάσεις για την Κλιματική Αλλαγή, την Αειφόρο Ανάπτυξη και τους 17 στόχους που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, προβολή βίντεο με Φυσικές Καταστροφές, ενημέρωση οδηγιών από το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, συμπλήρωση από τους μαθητές σχετικών φύλλ...

Υπάρχει ένα παράδοξο συναίσθημα που συνοδεύει σήμερα κάθε συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τη μία, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να την υπερασπιστείς χωρίς αστερίσκους. Από την άλλη, διαισθάνεσαι βαθιά ότι δεν πρέπει και δεν μπορείς να την εγκαταλείψεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει συχνά με έναν δυσκίνητο γίγαντα, μακρινό από τις αγωνίες των πολιτών, εγκλωβισμένο στη γλώσσα της γραφειοκρατίας και των αριθμών. Κι όμως, παραμένει ίσως το τελευταίο συλλογικό ανάχωμα απέναντι σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα πιο ωμός, πιο αυταρχικός και πιο άνισος. Η Ευρωπαϊκή ιδέα γεννήθηκε ως εγχείρημα ειρήνης, συνεργασίας και κοινής ευημερίας, φυσικά και οικονομικής. Σήμερα, όμως, βιώνει μια βαθιά κρίση ταυτότητας. Δεν είναι μόνο το έλλειμμα δημοκρατίας ή η αδυναμία χάραξης κοινής κοινωνικής πολιτικής. Είναι η αίσθηση ότι το αρχικό όραμα έχει υποχωρήσει μπροστά στη λογική της αγοράς. Η Ευρώπη των αξιών , της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους, φαίνεται συχνά να υποσκελίζεται από τη...

Μέχρι και την τελευταία του στιγμή έδινε οδηγίες και έστελνε μηνύματα στους συνεργάτες του για τα θέματα του νησιού. Έτσι … «αναχώρησε» κι έτσι έπρεπε να φύγει. ΟΡΘΙΟΣ … Ο Κώστας Ροκονίδας υπήρξε η «έννοια» του Αριστοτελικού πολιτικού όντος για την Πάρο, ένας άνθρωπος που η ίδια του η φύση τον «έσπρωχνε» στην κοινωνική ζωή και στον αγώνα για το «δίκιο». Μία μοναδική περίπτωση αυτοδιοικητικού, που μπορούσε πολύ εύκολα να γίνει Δήμαρχος κι όμως δεν έγινε για δύο πολύ απλούς λόγους, που αρκετοί ακόμη και σήμερα αδυνατούν να καταλάβουν. Πρώτον διότι δεν αρνήθηκε ούτε μία στιγμή τις πολιτικές του προτιμήσεις, επειδή ήταν βαθύτατη η πεποίθηση του ότι μόνο η συγκεκριμένη ιδεολογία υπηρετεί τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων. Και δεύτερον και παρεμφερές, διότι δεν δέχθηκε ούτε καν σαν σκέψη, να «λειάνει» ή να αποσιωπήσει, έστω και για λίγο στην προεκλογική περίοδο, το πολιτικό του «πιστεύω». Θα ήταν φυσικά σαν να κοροϊδεύει, όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτά τα κάνουν...

Αυτές τις γιορτινές μέρες που έφυγα από το νησί επισκέφτηκα αγαπημένους φίλους στην κεντρική παραθαλάσσια και ορεινή Ελλάδα. Σε μια ταβέρνα που με πήγαν στο βουνό ψηλά εκεί, μεταξύ γουρουνοπούλας, προβατίνας και καλού κόκκινου ξηρού κρασιού άκουσα την παρακάτω ιστορία. Σε έναν μικρό δήμο, από το 2019 έως σήμερα, ένας εργαζόμενος και συνδικαλιστής των εργαζομένων του Δήμου έδωσε έναν αγώνα σιωπηλό, επίπονο και, πολλές φορές, μοναχικό. Η διεκδίκηση ήταν καθαρή: να εφαρμοστεί ο νόμος που προέβλεπε οικονομικά κίνητρα για όσους υπηρετούν σε δυσπρόσιτες περιοχές. Ήταν από τους πρώτους που διέκριναν τη σημασία του θέματος όχι γιατί πίστεψε πως τα κίνητρα αυτά θα μπορούσαν να συγκρατήσουν εργαζόμενους στο Δήμο τους ή να σταματήσουν τις μαζικές μετακινήσεις προσωπικού αλλά γιατί θεώρησε ότι στο πλαίσιο των συνδικαλιστικών υποχρεώσεών του θα μπορούσαν να στηρίξουν κατά ένα μικρό μέρος το δικαίωμα όλων σε αξιοπρεπή διαβίωση. Γι’ αυτό και από την αρχή αφιερώθηκε σε έναν καθημερινό αγώνα ενημέρωσης...

  Ο Δήμος Πάρου ανακοινώνει ότι, στις 31 Δεκεμβρίου 2025, σε εφαρμογή των αποφάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου 47/2025 και 202/2025, ολοκληρώθηκε με επιτυχία η καταβολή επιδόματος στέγασης στους δικαιούχους Ιατρούς του Κ.Υ. Πάρου και στους Εργαζομένους του Δήμου Πάρου για το έτος 2025. Με την απόφαση 47/2025: Καθορίστηκε η χορήγηση επιδόματος στέγασης στους Ιατρούς Υπαίθρου και τους Επικουρικούς Ιατρούς του Κέντρου Υγείας Πάρου, με στόχο την ενίσχυση της διαμονής τους στο νησί μας και την υποστήριξη της πρωτοβάθμιας υγειονομικής περίθαλψης. Με την απόφαση 202/2025: Καθορίστηκε η χορήγηση επιδόματος στέγασης σε εργαζόμενους του Δήμου Πάρου που πληρούν τα κριτήρια, ως μέτρο στήριξης της διαβίωσής τους στο νησί. Η ολοκλήρωση των διαδικασιών και η έγκαιρη καταβολή του επιδόματος αποτελούν ακόμη ένα βήμα στη στρατηγική της Δημοτικής Αρχής για τη στήριξη των Ιατρών και των Εργαζομένων του Δήμου Πάρου, που συμβάλλουν καθημερινά στην εύρυθμη λειτουργία των υπηρεσιών και στην ποιότητα ζωής τω...

Δήλωση-βόμβα εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στο EURACTIV αποκαλύπτει ότι η Κομισιόν είχε ενημερωθεί απ' το 2024 για τα εμπόδια του Άρθρου 86 σε υποθέσεις διαφθοράς στην Ελλάδα. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία «δείχνει» την Κομισιόν ως αρμόδια να εξετάσει τη συμβατότητα του Άρθρου 86 του Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και αφήνει αιχμές για ολιγωρία της Επιτροπής. Η δήλωση-βόμβα έρχεται μία μέρα μετά την ηχηρή εκδήλωση στις Βρυξέλλες για το θέμα από τον ευρωβουλευτή και συντονιστή της επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων, καθηγητή Νικόλα Φαραντούρη με τη συμμετοχή της Μαρίας Καρυστιανού, του Juan Fernando López Aguilar, ευρωβουλευτή S&D και π. Υπουργού Δικαιοσύνης της Ισπανίας, του Χρήστου Ράμμου, π. Προέδρου της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) και επίτιμου Αντιπρόεδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Ιωάννη Δρόσου, Ομότιμου Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου, Νομικής Σχολής Αθηνών και της Daniela Mainenti, Καθηγήτριας Συγκριτικού Ποινικού...

 

Του Κώστα Αργουζή Η άλλη επιτροπή που, όπως πληροφορήθηκα, επισημοποιήθηκε και εμπλουτίστηκε προ ημερών από το Δημοτικό Συμβούλιο, εάν θα έχει συνέχεια, θα συμπληρώσει την πρόσφατη ιστορία του τόπου μας με δεδομένα άγνωστα σε όλους μας, αφού εμείς οι παλιοί σιγά σιγά αποχωρούμε και οι νεώτεροι στερούνται προφορικών πηγών με αποτέλεσμα το λόγο να έχουν τα επίσημα έγγραφα του δήμου, των κοινοτήτων και άλλων υπηρεσιών και φορέων του νησιού που πλέον δεν υφίστανται. Είναι πολύ νωρίς βέβαια να μιλήσουμε για δημιουργία παραρτήματος του Γενικού Αρχείου του Κράτους στο νησί μας (ΓΑΚ), η απουσία του οποίου έχει ως αποτέλεσμα τα αρχεία της Πάρου να μεταφέρονται σταδιακά στο παράρτημα του ΓΑΚ στη γειτονική μας Νάξο, όπου υπάγεται και η Πάρος. Ήδη το αρχείο του καταργηθέντος Ειρηνοδικείου της Πάρου, όπως με πληροφόρησαν, μεταφέρθηκε στη Νάξο, όπου βρίσκεται και το αρχείο του Γυμνασίου της Πάρου, όταν αυτό λειτουργούσε μέχρι το 1962 ως παράρτημα του Γυμνασίου της Νάξου. Το αρχείο της κοινότητας Πάρ...

Πολλοί ισχυρίζονται πως μια κοινωνία οφείλει να μένει προσηλωμένη στις παραδόσεις και στις ρίζες της. Μάλιστα, ανά τους αιώνες ιδρύθηκαν σχολές, σύλλογοι και σωματεία με αποκλειστικό σκοπό να διαφυλάξουν την παράδοση «αναλλοίωτη» και «καθαρή», ώστε να μεταβιβαστεί ακέραιη στην επόμενη γενιά. Η άποψη αυτή έχει μια αδιαμφισβήτητη γοητεία που μας υπόσχεται συνέχεια, σταθερότητα και ταυτότητα σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς. Είναι όμως πράγματι η ακινησία εγγύηση ζωής ή μήπως η ίδια η προσκόλληση μετατρέπει την παράδοση σε μουσείο, στερώντας της τον παλμό που την κράτησε ζωντανή επί αιώνες; Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων κοινωνιών που αναζήτησαν «καθαρή παράδοση». Στην Ελλάδα του 19ου αιώνα, μετά την Επανάσταση, η ανάγκη για συγκρότηση εθνικής ταυτότητας οδήγησε σε κινήσεις που ήθελαν να καθαγιάσουν συγκεκριμένα ήθη και έθιμα ως αυθεντικά «ελληνικά». Όλα αυτά αποδεικνύουν πως η ανάγκη προστασίας της παράδοσης δεν είναι τυχαία. Σε έναν κόσμο που τρέχει γρηγορότερα από τον ρυθμό της μνήμης...

Γράφει η Elena Akrita Η χθεσινή εικόνα στην Εξεταστική με τον φραπέ, τζιτζί ή όπως διάολο τον λένε δεν ήταν απλώς ντροπιαστική. Ήταν συμβολική: ένας άνθρωπος που εκπροσωπεί το πιο σάπιο κομμάτι Ελλαδας πρώτα συμπεριφέρεται με τσαμπουκά και μετά επικαλείται το δικαίωμα στη σιωπή - «προνόμιο» που δεν διαθέτει αφού ακόμα δεν είναι κατηγορούμενος. Αυτή η τζάμπα μαγκιά δεν είναι προσωπική αδυναμία. Είναι μοντέλο εξουσίας, την ίδια ώρα, η κυβέρνηση, με τους μισούς βουλευτές της να έχουν στραφεί εναντίον της, προσπαθεί να αποποιηθεί την ευθύνη μιας υπόθεσης που την αφορά στο σύνολό της. Αυτή είναι η πραγματικότητα: Μια κυβέρνηση που κυβερνά για τους λίγους, που προστατεύει τα δικά της παιδιά, που αφήνει τις δομές να σαπίζουν και τους αγρότες να πνίγονται στα χρέη και στην απόγνωση. Μια κυβέρνηση που έχει μετατρέψει το κράτος σε λάφυρο και την πολιτική σε μηχανισμό συγκάλυψης. Αυτή είναι η Ελλάδα που μας πνίγει: της κομπίνας, του εκ τους ασφαλούς τραμπουκισμού, της λαμογιάς, του παράνομου ...