Ανεκτικότητα και περιέργεια
Από το Θανάση Γιαλκέτση στην «Ελευθεροτυπία» του 2000 δημοσιεύτηκε κείμενο συνέντευξης σε περιοδικό του Βρετανού ιστορικού Θίοντορ Ζέλντιν με τίτλο: «Περιέργεια, μια αρετή για τον καινούριο αιώνα». Η ανεκτικότητα, εξηγεί ο ιστορικός, υιοθετήθηκε όχι από σεβασμό στις απόψεις των άλλων, αλλά επειδή οι άνθρωποι έπαψαν να πιστεύουν στις απόλυτες αλήθειες. Το ιδανικό της ανεκτικότητας δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός, αλλά μόνον ένα πρώτο βήμα. Μετά ακολουθεί η μεγάλη περιπέτεια της κατανόησης των άλλων. Δεν αρκεί να είσαι ανεκτικός, γιατί αυτό δεν σημαίνει ότι προσπαθεί κανείς να ενδιαφερθεί για τον άλλον, ότι προσπαθεί να τον καταλάβει. Πρέπει να υπερβούμε την ανεκτικότητα για να μην διακινδυνεύσουμε να πέσουμε στην μισαλλοδοξία. Ο μόνος τρόπος υπέρβασης, θα ήταν να υποκινήσουμε την περιέργεια για τους ξένους, για τη ζωή και τις περιπέτειες των χωρών τους. Η σύγχρονη κοινωνία υποκινεί εξ’ άλλου νέες περιέργειες και οι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι είναι αδύνατο να είναι κανείς ολότελα ανθρώπινος, αν δεν ταξιδεύει στο εξωτερικό. Την περιέργεια πρέπει ιδιαίτερα να υποκινήσουν και οι δάσκαλοι στο σχολείο, αν έχει ζωντάνια ίσως δώσει ξεχωριστά ερεθίσματα στη μάθηση. Μια προχωρημένη γόνιμη περιέργεια, για όλα όσα θα μπορούσε να ενδιαφερθεί κανείς, για τα φυτά και τα ζώα, για τη γη και το σύμπαν, για τις μάχες των ιδεών και την ιστορία, αλλά πιο πολύ βέβαια για τους ανθρώπους, ίσως έλυνε περισσότερο το νου και την καρδιά μας.
Χρίστος Γεωργούσης
