Εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Πάρου με άλλοθι την ερμηνεία του "δύναται".
Αυτές τις γιορτινές μέρες που έφυγα από το νησί επισκέφτηκα αγαπημένους φίλους στην κεντρική παραθαλάσσια και ορεινή Ελλάδα. Σε μια ταβέρνα που με πήγαν στο βουνό ψηλά εκεί, μεταξύ γουρουνοπούλας, προβατίνας και καλού κόκκινου ξηρού κρασιού άκουσα την παρακάτω ιστορία. Σε έναν μικρό δήμο, από το 2019 έως σήμερα, ένας εργαζόμενος και συνδικαλιστής των εργαζομένων του Δήμου έδωσε έναν αγώνα σιωπηλό, επίπονο και, πολλές φορές, μοναχικό. Η διεκδίκηση ήταν καθαρή: να εφαρμοστεί ο νόμος που προέβλεπε οικονομικά κίνητρα για όσους υπηρετούν σε δυσπρόσιτες περιοχές. Ήταν από τους πρώτους που διέκριναν τη σημασία του θέματος όχι γιατί πίστεψε πως τα κίνητρα αυτά θα μπορούσαν να συγκρατήσουν εργαζόμενους στο Δήμο τους ή να σταματήσουν τις μαζικές μετακινήσεις προσωπικού αλλά γιατί θεώρησε ότι στο πλαίσιο των συνδικαλιστικών υποχρεώσεών του θα μπορούσαν να στηρίξουν κατά ένα μικρό μέρος το δικαίωμα όλων σε αξιοπρεπή διαβίωση. Γι’ αυτό και από την αρχή αφιερώθηκε σε έναν καθημερινό αγώνα ενημέρωσης...