Το Εκκρεμές
Του Γιώργου Κυριαζή Οι χτύποι της καρδιάς γεμίζουν τη ζωή, οι ανάσες μπορεί και να την αδειάζουν όταν σκοτεινιάζει η χαρά. Ο χρόνος, σε μια ελαφριά κατασκευή που είναι η ύπαρξη, μας διατρέχει ασταμάτητα, στιβάδες αφανίζονται και ξαναφτιάχνονται νέες. Προλαβαίνουμε να αισθανθούμε τον εαυτό μας να καθρεφτιστούμε στους άλλους, να νιώσουμε θεοί, κόκκοι άμμου, σταγόνες βροχής. Τα υπαρκτά και κοσμικά μας προσανατολίζουν δημιουργικά και αισθητικά. Η ιστορία που γεννιέται, θεοί που δεν πιστεύονται ακόμη, ο πολιτισμός του μέλλοντος και κάθε υποθετική πιθανή και απίθανη εξέλιξη δίνουν προοπτική και θάρρος να αντέξουμε το φόβο. Θέτουμε ερωτήματα και βρίσκουμε απαντήσεις, τρέφουμε την ευδαιμονία με αλήθεια και καλοσύνη. Μικρές νίκες και πικρές ήττες πνέουν και αντέχουμε και τραβάμε κατά κει που γνωρίζουμε και ζούμε με τον τρόπο που διαλέξαμε ή μπορέσαμε. Πραγματικότητα και φαντασία σε αναλογίες υποκειμενικές μαγειρεύουν και η βούληση με την τύχη νοστιμίζουν τη ζωή μας. Αποχαιρέτησα ...