Γράφει ο Giorgos Kyriazis Πριν πολλά χρόνια, χειμώνας ήταν, ήμουν έξω από τον Αρχίλοχο στο διάλειμμα μιας ταινίας τότε που οι άνθρωποι κάπνιζαν, έπιναν και φλέρταραν, δεν τα συσχετίζω. Φορούσα ένα μάλλινο ζεστό παλτό ανοιχτόχρωμο. Απέναντι μου στεκόταν ο Κώστας Γουζέλης φορώντας ένα ωραιότερο σκουρόχρωμο παλτό. Πιάσαμε μια μικρή κουβέντα και μου έβαλε στο μυαλό την εξής ατάκα: «το παλτό δεν είναι ρούχο είναι σπίτι Γιώργο, σπίτι». Που το πάω; Ποιά είναι τα σπίτια μας σε αυτήν την παλιοζωή; Μάλλον είναι λίγα σαν τους μεγάλους έρωτες. Όταν αισθάνομαι πολύ έντονα, σταθερά, χωρίς να χάνω τον εαυτό μου, την προσωπικότητά μου, εκεί που καταθέτω την πραμάτεια μου με ειλικρίνεια χωρίς να περιμένω ρέστα, εκεί που είμαι αθέατος και όλοι με βλέπουν. Η αφοσίωση σε κάτι είναι ένα σπίτι, οι άνθρωποί μας, οι ρίζες μας, εκεί που αναπαύεσαι ή δραστηριοποιείσαι, που βρίσκεις θεραπεία και μοιράζεσαι αγάπη. Μπορεί στα στενά αλλά και στα απέραντα, στις τέχνες, στη θρησκεία, στον εαυτό μας και σίγουρα σ...
