Παριανές υποκειμενικότητες

    Του Χρίστου Γεωργούση   Προτάσεις για την στέγαση του Πολιτιστικού Κινήματος (κινήματος γράφω εγώ, κινηματογράφου επιμένει ο υπολογιστής!) α) Προς το Δήμο β) Προς τα σχολεία όλα γ) Προς τους Πολιτιστικούς Συλλόγους δ) Προς τους ενδιαφερόμενους όλους Θα πρέπει πρώτα πρώτα να ευχαριστήσουμε το Δήμο και τα σχολεία που παραχωρούν συχνά τη στέγη τους σε πολιτιστικές εκδηλώσεις. Ο λυκειάρχης Ανδρέας Πετράκης το 1979 παρεχώρησε την αίθουσα εκδηλώσεων του Λυκείου στη Κινηματογραφική Λέσχη. Τότε τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα. Η λυκειάρχης κ. Ιφιγένεια Χατζηγεωργίου παρεχώρησε πρόσφατα την αίθουσα του Πολυγωνικού για σειρά εκδηλώσεων, ενώ ο λυκειάρχης του ΕΠΑΛ κ. Ν. Φλέσσας με τη σύμφωνη γνώμη συνεργατών και ανθρώπων του Δήμου παραχωρεί την αίθουσα εκδηλώσεων του Λυκείου. Συγχαρητήρια κι ευχαριστούμε. Είναι η Πάρος του πολιτισμού. Του κινηματογράφου, των θεάτρων, των μουσικών εκδηλώσεων, των συζητήσεων. Οι δύο αίθουσες των σχολείων και η αίθουσα στο κτήριο Δημητρακόπουλου δεν φτ...

Ο Ασκληπιός ήταν ένας σπουδαίος γιατρός στην αρχαία Ελληνική μυθολογία. Σε πολλές πόλεις ιδρύθηκαν ιερά θεραπευτήρια στο όνομά του και η Πάρος έχει το δικό της «Ασκληπιείο». Θεράπευε με βότανα κι ανάσταινε ακόμη και νεκρούς. Εμείς δεν έχουμε αυτή την ικανότητα, όμως μπορούμε με την φαντασία μας και την μνήμη μας να ξαναφέρνουμε κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα που έφυγαν. Συγγενείς, φίλους, χαρακτηριστικούς τύπους, φυσιογνωμίες. Όλους αυτούς που συνέδεσαν το όνομα τους και το παρατσούκλι τους, με τα αστεία τους, με το χαμόγελο και την καλή καρδιά τους, στην μικρή κοινωνία της Πάρου. Άλο που φεύγουν μουτρωμένοι, κατσούφηδες … ξεχνιούνται γρήγορα. Σήμερα θα θυμηθούμε τον Μπάρμπα Γιάννη την «παντόφλα» που δεν ανέβηκε σε «ψηλά σκαλοπάτια», που δεν του άρεσαν τα μεγαλεία και τα πλούτη. Έζησε απλά, ήσυχα, όμορφα και τίμια. Ήταν από τους πιο συμπαθείς τύπους, πάντα χαμογελαστός, με αγαθή ψυχή, δουλευταράς και θαλασσόλυκος. Ήταν πραγματικά … ΩΡΑΙΟΣ. Ήλθε οικογενειακώς από την Σύμη, τότε που τα Δωδ...

Τα χρόνια μετά την Κατοχή, θα περίμενε κανείς πως όσοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς θα τιμωρούνταν παραδειγματικά. Όμως, αυτό δεν έγινε, ούτε στην Ελλάδα γενικά, ούτε στα νησιά μας. Κι εδώ, στο δικό μας νησί, παρατηρήθηκε κάτι ακόμα πιο παράξενο. Δεν ήταν μόνο ότι οι δοσίλογοι δεν τιμωρήθηκαν. Ήταν ότι οι ίδιοι οι αγωνιστές της Αντίστασης, αυτοί που ρίσκαραν τη ζωή τους για την ελευθερία, ήταν και εκείνοι που επέλεξαν να σωπάσουν. Να μη μιλούν δημόσια, να μην κατονομάζουν προδότες, να αποφεύγουν τη σύγκρουση ακόμα κι όταν οι αναμνήσεις πονούσαν. Και αν κάποιος, πάνω στον θυμό ή στο κρασί, έφερνε κουβέντα για εκείνα τα σκοτεινά χρόνια, πάντα θα βρισκόταν κάποιος από τους παλιούς να τον συγκρατήσει: «Άσ’ τα τώρα αυτά, δεν ωφελεί να τα σκαλίζουμε.» Κι έτσι πέρασαν τα χρόνια. Η σιωπή αυτή διατηρήθηκε, ακόμη κι όταν ήρθε η Δημοκρατία, ακόμη κι όταν η ιστορία άρχισε πια να γράφεται χωρίς φόβο. Ίσως επειδή οι άνθρωποι εδώ ήξεραν πως το χωριό δεν αντέχει τον διχασμό. Ο «προδότης» μπορεί ν...