Παριανές υποκειμενικότητες

Γράφει ο Κώστας Αργουζής Φωτισμένοι άνθρωποι που νοιάζονταν γι' αυτόν τον τόπο και την ανάδειξή του υπήρχαν σε όλες τις εποχές. Μια ξεχωριστή φωνή ήταν αυτή του δημοτικού συμβούλου Ανδρέα Βαρούχα εν έτει 1900! Πρότεινε στο Δημοτικό Συμβούλιο να κατασκευαστεί αρχαιολογικό Μουσείο για να στεγάσει τις σημαντικές αρχαιότητες που έφερε στο φως η σκαπάνη του Αρχαιολογικού Γερμανικού Ινστιτούτου. Τα χρόνια πέρασαν και μέχρι τη δεκαετία του 1960, οι αρχαιότητες του νησιού μας φυλάσσονταν στα κελιά της Εκατονταπυλιανής. Ήταν τότε που οι προσπάθειες του αρχαιολόγου και προϊσταμένου της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας Κυκλάδων Νικολάου Ζαφειρόπουλου απέδωσαν και ολοκληρώθηκε η πρώτη αίθουσα του Αρχαιολογικού Μουσείου της Πάρου. Σήμερα ο χώρος αυτός δεν είναι αρκετός για να στεγάσει τις αρχαιότητες της Πάρου και η ανάγκη ενός νέου αρχαιολογικού μουσείου προβάλλει επιτακτική. Για να δημιουργηθεί η πρώτη αίθουσα χρειάστηκαν 60 χρόνια μετά την πρόταση του Δημοτικού Συμβούλου. Ας ελπίσουμε ότι η δημιουργί...

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Στέγες, ταράτσες και γαλάζιος ουρανός. Ταράτσες με κεραίες και ηλιακούς για τις πολυκατοικίες στη μια πλευρά και κεραμοσκεπές για τους νεόπλουτους στις μονοκατοικίες από την άλλη. Στην πόλη υπάρχει κοινωνικό και αρχιτεκτονικό όριο. Μπαίνοντας σε ένα σπίτι όλα φαίνονται συγκεκριμένα αλλά και ρευστά, έξω ο χώρος απλώνεται μέχρι τα όρια της αντίληψής μας. Ένα γεγονός είναι αφορμή για εσωτερική τακτοποίηση. Ξεκινά μια προσπάθεια ενδοσκόπησης και επανάληψη των ευχάριστων. Η αποδοχή του αιφνίδιου δίνει χώρο στο ρεαλισμό. Κρίση και ελευθερία συντάσσουν τον απολογισμό. Το πισωγύρισμα λειτουργεί ως καύσιμο, μας ωθεί στο μέλλον. Η ζωή μας από ανάμνηση συστήνεται ξανά μέσα στην παλίρροια που πηγαινοφέρνει τις ιστορίες μας. Όλα είναι εκεί που τα ζήσαμε αλλά εμείς απουσιάζουμε. Η επιστροφή δεν είναι επιλογή είναι παιδί της φθοράς και της ύπαρξης. Αυτή η παραστρατημένη αίσθηση εσωτερικεύεται και συγυρίζει το παρελθόν. Εκεί κατοικεί το εγώ και η συνείδηση, το τώρα και το πρ...

Στο σημερινό μας άρθρο θα προσπαθήσουμε να βρούμε μια διέξοδο από τον φαύλο κύκλο της εξουσίας, της χειραγώγησης και της κοινωνικής παραίτησης που οδηγούνται οι πολίτες .. τεχνηέντως. Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία η δημοκρατία μοιάζει να διατηρεί τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά, ενώ συχνά χάνει το ουσιαστικό της περιεχόμενο. Οι πολίτες ψηφίζουν, οι κυβερνήσεις εναλλάσσονται, τα μέσα ενημέρωσης εκπέμπουν αδιάκοπα πληροφορίες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προσφέρουν την ψευδαίσθηση της ελεύθερης έκφρασης. Παρ' όλα αυτά, ένα ολοένα μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας αισθάνεται ότι δεν ελέγχει τίποτα από όσα καθορίζουν τη ζωή του. Το πρώτο ερώτημα αφορά τον ρόλο των μέσων ενημέρωσης. Ο Νόαμ Τσόμσκι υποστήριξε ότι στα σύγχρονα δημοκρατικά καθεστώτα η συναίνεση των πολιτών δεν επιβάλλεται με τη βία αλλά «κατασκευάζεται» μέσω μηχανισμών πληροφόρησης και επικοινωνίας. Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς πλήρως μαζί του, είναι δύσκολο να αγνοήσει το γεγονός ότι τα περισσότερα μεγάλα μέσ...