Παριανές υποκειμενικότητες

Η συζήτηση που άνοιξε με αφορμή τις εξελίξεις στην Πάρο αγγίζει ένα από τα πιο ουσιαστικά ζητήματα της δημόσιας ζωής στη χώρα που είναι ποιος πραγματικά αποφασίζει για τον τόπο μας και ποιος τελικά λογοδοτεί στους πολίτες. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις δύο ακραίες προσεγγίσεις. Είναι γεγονός ότι τις τελευταίες δεκαετίες η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει απολέσει σημαντικό μέρος των αρμοδιοτήτων της. Κρίσιμες αποφάσεις για τη χωροταξία, τις οικοδομικές άδειες, τις παραχωρήσεις αιγιαλού, τη διαχείριση φυσικών πόρων, ακόμη και για βασικές περιβαλλοντικές πολιτικές, λαμβάνονται από υπουργεία, αποκεντρωμένες διοικήσεις, ανεξάρτητες αρχές και κρατικούς οργανισμούς. Οι δήμοι καλούνται πολλές φορές να διαχειριστούν τις συνέπειες αποφάσεων που δεν έλαβαν ποτέ οι ίδιοι. Αυτό δημιουργεί ένα πραγματικό δημοκρατικό έλλειμμα. Οι πολίτες εκλέγουν δημοτικές αρχές, αλλά διαπιστώνουν ότι σε πολλά από τα σοβαρότερα ζητήματα αυτές δεν έχουν ούτε την αρμοδιότητα ούτε τα μέσα να παρέμβουν αποφασιστικά. Η ...

Η διαδικασία των Τοπικών Πολεοδομικών Σχεδίων ξεκίνησε το 2020 με τη διακήρυξη ότι οι Δήμοι, οι τοπικές κοινωνίες και οι φορείς τους θα συμμετείχαν ενεργά στη διαμόρφωση του σχεδιασμού του τόπου τους. Έξι χρόνια αργότερα, το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο της Πάρου οδηγείται προς έγκριση από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Δυστυχώς όμως, η εμπειρία που αποκομίσαμε απέχει σημαντικά από το «πνεύμα» με το οποίο ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια. Το Δημοτικό Συμβούλιο, ύστερα από εκτεταμένη διαβούλευση με τους πολίτες, τους επιστημονικούς και επαγγελματικούς φορείς και έπειτα από πολύμηνη εργασία ειδικής επιτροπής, διαμόρφωσε συγκεκριμένες, τεκμηριωμένες προτάσεις για το μέλλον της Πάρου. Ωστόσο, μεγάλο μέρος αυτών φαίνεται ότι δεν ενσωματώθηκε στον τελικό σχεδιασμό. Το ζήτημα δεν είναι αν όλες οι προτάσεις ενός Δήμου πρέπει υποχρεωτικά να γίνονται αποδεκτές. Είναι αυτονόητο ότι η Πολιτεία έχει τον τελικό λόγο και «αυτός» οφείλει να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Όμως, όταν η γνώμη της τοπικής κοινωνίας ...

Η διαφωνία είναι αναπόσπαστο στοιχείο κάθε δημοκρατικής κοινωνίας. Από τη «σύγκρουση» των απόψεων γεννιούνται καλύτερες ιδέες και νέες θεωρήσεις των ζητημάτων, αρκεί οι συμμετέχοντες να έχουν ως κοινό στόχο την αναζήτηση της αλήθειας και όχι την επιβεβαίωση του εγώ τους ή διάφορες άλλες σκοπιμότητες. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις όπου η διαφωνία δεν οφείλεται στην ύπαρξη δύο εξίσου τεκμηριωμένων προσεγγίσεων. Συμβαίνει κάποιος να έχει αφιερώσει πολύ χρόνο στη μελέτη ενός ζητήματος, να έχει εξετάσει το σύνολο σχεδόν των διαθέσιμων επιστημονικών δεδομένων και να γνωρίζει πώς προέκυψαν τα σχετικά συμπεράσματα. Από την άλλη πλευρά, κάποιος άλλος μπορεί να διαθέτει αποσπασματική ή επιφανειακή γνώση, αλλά να εκφράζει την άποψή του με την ίδια βεβαιότητα. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται τόσο στην λανθασμένη εκτίμηση. Όλοι κάνουμε λάθη. Το ουσιαστικό πρόβλημα αρχίζει όταν παρουσιάζονται τεκμηριωμένα στοιχεία και, παρ' όλα αυτά, η θέση δεν αναθεωρείται. Η ψυχολογία έχει περιγράψει αρκετούς μηχανισμ...

Η πιο επικίνδυνη μορφή αδικίας δεν είναι η βία ή η παρανομία, αλλά η ψευδαίσθηση της δικαιοσύνης. Ο Πλάτων το είδε πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια λέγοντας ότι «το έσχατο όριο της αδικίας είναι να φαίνεσαι δίκαιος χωρίς να είσαι» που περιγράφει φυσικά και τη δική μας εποχή. Στην Πολιτεία βάζει τον Γλαύκωνα να ορίσει την πιο ύπουλη μορφή αδικίας που είναι εκείνη που φορά το προσωπείο του δικαίου. Δεν είναι η απροκάλυπτη αδικία που διαλύει την κοινωνία, αλλά η αδικία που μεταμφιέζεται, που κρύβεται πίσω από νόμους, θεσμούς, ή δημόσιες δηλώσεις περί ηθικής. Η αδικία που έχει κατορθώσει να πείσει, πρώτα τον εαυτό της κι ύστερα τους άλλους, ότι είναι δίκαιη. Από την εποχή του Πλάτωνα ως σήμερα, αυτή η φράση επιστρέφει διαρκώς, στη φιλοσοφία, στην πολιτική, στην καθημερινή ζωή. Κάθε φορά που μια κοινωνία χάνει την ικανότητα να ξεχωρίζει το είναι από το φαίνεσθαι, αναπαράγει την ίδια πλατωνική τραγωδία … την αυταπάτη της δικαιοσύνης. Στις σύγχρονες δημοκρατίες, η προειδοποίηση του Πλάτωνα απ...

Στο σημερινό μας άρθρο θα προσπαθήσουμε να βρούμε μια διέξοδο από τον φαύλο κύκλο της εξουσίας, της χειραγώγησης και της κοινωνικής παραίτησης που οδηγούνται οι πολίτες .. τεχνηέντως. Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία η δημοκρατία μοιάζει να διατηρεί τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά, ενώ συχνά χάνει το ουσιαστικό της περιεχόμενο. Οι πολίτες ψηφίζουν, οι κυβερνήσεις εναλλάσσονται, τα μέσα ενημέρωσης εκπέμπουν αδιάκοπα πληροφορίες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προσφέρουν την ψευδαίσθηση της ελεύθερης έκφρασης. Παρ' όλα αυτά, ένα ολοένα μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας αισθάνεται ότι δεν ελέγχει τίποτα από όσα καθορίζουν τη ζωή του. Το πρώτο ερώτημα αφορά τον ρόλο των μέσων ενημέρωσης. Ο Νόαμ Τσόμσκι υποστήριξε ότι στα σύγχρονα δημοκρατικά καθεστώτα η συναίνεση των πολιτών δεν επιβάλλεται με τη βία αλλά «κατασκευάζεται» μέσω μηχανισμών πληροφόρησης και επικοινωνίας. Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς πλήρως μαζί του, είναι δύσκολο να αγνοήσει το γεγονός ότι τα περισσότερα μεγάλα μέσ...

Σήμερα θα σας κάνουμε μία πρόταση που δεν υπάρχει περίπτωση να την έκανε ποτέ η … Λαϊκή Συσπείρωση και ο επικεφαλής της. Ανακηρύσσουμε όμως αυθαίρετα την σημερινή ημέρα ως «παγκόσμια ημέρα τρολαρίσματος». Πάμε λοιπόν … στην πρόταση. Ας υποθέσουμε ότι οι ενδιαφερόμενοι για την θέση του δημάρχου στις επόμενες εκλογές είναι ο νυν δήμαρχος, ο πρώην δήμαρχος και ο έπαρχος. Τους μαζεύουμε και τους λέμε ότι θα ήταν ότι καλύτερο για την Πάρο, μιας και δεν έχουν καμία απολύτως πολιτική διαφορά, διότι εκπροσωπούν την ίδια «θεώρηση» των πραγμάτων, να ενώσουν τις δυνάμεις τους και τους υποψηφίους τους σε ένα κοινό ψηφοδέλτιο με περισσότερο από σίγουρη την επικράτηση του στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές. Για να καμφθούν οι θεμιτές προσωπικές φιλοδοξίες θα προτείνουμε το «σχέδιο» να λειτουργήσει ως εξής : Ο καθένας τους θα συμπεριλάβει στο κοινό ψηφοδέλτιο είκοσι εκλεκτούς του για υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους, σύνολο εξήντα. Επικεφαλής του συνδυασμού θα τεθεί τιμητικά ένα πρόσωπο κοινής αποδοχ...

Αν έπρεπε να ξεχωρίσουμε μία φράση που συμπυκνώνει την ανθρώπινη κατάσταση μέσα στον χρόνο, ίσως πράγματι να στεκόμασταν στο «εν οίδα ότι ουδέν οίδα» του Σωκράτη. Όχι γιατί αποτελεί μια παραδοχή αδυναμίας, αλλά γιατί εκφράζει την ύψιστη μορφή πνευματικής εντιμότητας που είναι η επίγνωση των ορίων μας. Στη σύγχρονη εποχή, όπου η γνώση πολλαπλασιάζεται με εκθετικούς ρυθμούς, θα μπορούσαμε αυθαίρετα να φανταστούμε ότι το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης είναι … ένα δισεκατομμύριο μονάδες. Φυσικά είναι άπειρο, αλλά λέμε ένα δισεκατομμύριο για να γίνει αντιληπτό το επιχείρημα. Μέσα λοιπόν σε αυτό το πλαίσιο, ο πιο «μορφωμένος» άνθρωπος ίσως να κατέχει ένα απειροελάχιστο κλάσμα, ας πούμε δέκα χιλιάδες μονάδες, ενώ κάποιος λιγότερο ενημερωμένος χίλιες μονάδες. Η μεταξύ τους διαφορά φαίνεται τεράστια σε σχετικούς όρους. Ωστόσο, όταν τοποθετηθούν απέναντι στο σύνολο των γνώσεων, η διαφορά σχεδόν εξαφανίζεται. Και οι δύο στέκονται στο ίδιο σημείο, δηλαδή … στο κατώφλι της άγνοιας. Αυτή η συνειδητοπο...

Αν θελήσουμε να μελετήσουμε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα της καθημερινότητας του πολίτη, όπως είναι τα απορρίμματα και ο τρόπος που λειτουργεί το σύστημα αποκομιδής και διαχείρισής τους, πολύ γρήγορα θα βρεθούμε μπροστά σε ένα γνώριμο σχήμα με τρεις βασικούς πυλώνες που είναι το κεντρικό κράτος, η τοπική διοίκηση και οι πολίτες. Και σχεδόν πάντα, κάθε πυλώνας τείνει να επιρρίπτει την ευθύνη στους άλλους δύο. Οι δημοτικές αρχές συχνά κατηγορούν το κεντρικό κράτος για το θεσμικό πλαίσιο που δεν επιτρέπει προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, για τις χρονοβόρες διαδικασίες και για την οικονομική ασφυξία που οδηγεί αναγκαστικά σε αύξηση δημοτικών τελών και σε εργολαβίες. Και όταν «ζορίζονται» μεταφέρουν το βάρος στη «θεωρία της ατομικής ευθύνης», υπονοώντας ότι αν ο πολίτης ήταν πιο συνειδητοποιημένος, το πρόβλημα θα λυνόταν σχεδόν από μόνο του. Οι πολίτες, από την άλλη, κατηγορούν τους δήμους για κακή οργάνωση, «ψηφοθηρική» χωροθέτηση κάδων και αδιαφορία. Και βέβαια οι «άνωθεν» σφυρίζουν αδιάφορα κ...

Το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα εισέρχεται σε μια περίοδο αυξημένης πολυπλοκότητας, όπου η ανάγκη για συναινέσεις και συνεργασίες δεν αποτελεί απλώς επιλογή, αλλά προϋπόθεση διακυβέρνησης. Το εκλογικό σύστημα αν και δίνει «μπόνους» εδρών στο πρώτο κόμμα, δεν δίνει μονοκομματική κυβέρνηση αν δεν «πάρεις» περίπου τριανταοκτώ τα εκατό, το οποίο είναι απλησίαστο. Η κατακερματισμένη λαϊκή εντολή διαμορφώνει ένα περιβάλλον στο οποίο κανένα κόμμα δεν μπορεί να κυβερνήσει μόνο του. Ωστόσο, εδώ αναδύεται ένα παράδοξο… Ενώ οι αριθμητικές συνθήκες ωθούν προς τη συνεργασία, η πολιτική κουλτούρα αντιστέκεται. Και κάπως έτσι, η συγκρότηση βιώσιμων κυβερνήσεων μοιάζει με έναν σύγχρονο «τετραγωνισμό του κύκλου». Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι συνεργασίες αποτελούν δομικό στοιχείο του πολιτικού τους συστήματος. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, οι κυβερνήσεις συνασπισμού δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, αλλά έκφραση πολιτικής ωριμότητας και θεσμικής συνέχειας. Τα κόμματα έχουν μάθει να διαπραγματεύονται, να υπο...

Η πρόσφατη πολιτική εξέλιξη στην Ουγγαρία δεν αφορά μόνο την συγκεκριμένη χώρα. Αποτελεί ένα ευρωπαϊκό μήνυμα με ευρύτερη σημασία που «λέει» ότι οι κοινωνίες, ακόμη και μετά από μακρά περίοδο θεσμικής εκτροπής και απολυταρχίας, μπορούν να αντιδράσουν και να επαναφέρουν τη δημοκρατία τους. Η εκλογική ήττα του Βίκτωρ Όρμπαν δεν ήταν ένα απλό πολιτικό γεγονός. Ήταν η κορύφωση μιας μακράς διαδικασίας συσσώρευσης δυσαρέσκειας απέναντι σε ένα μοντέλο εξουσίας που βασίστηκε στον έλεγχο των θεσμών της Δικαιοσύνης, των ανεξάρτητων αρχών, των Μέσων Ενημέρωσης κλπ. Ένα σύστημα που αξιοποίησε το κράτος όχι ως εργαλείο δημόσιας πολιτικής, αλλά ως μηχανισμό αναπαραγωγής ισχύος και πλουτισμού μιας κλειστής ελίτ. Το αποτέλεσμα ήταν η σταδιακή διάβρωση όχι μόνο του κράτους δικαίου, αλλά και της ίδιας της κοινωνικής συνοχής. Πίσω από ρητορικές φόβου και εθνικισμού, αποκαλύφθηκε μια πραγματικότητα αυταρχισμού και πελατειακών σχέσεων. Η αντίδραση των πολιτών ήταν υπέρ της δημοκρατίας, της διαφάνειας και τ...

Η είδηση ότι η κυβέρνηση του Τραμπ εξετάζει «επιβράβευση» και «τιμωρία» συμμάχων εντός του ΝΑΤΟ, ανάλογα με τη στάση τους στο πόλεμο με το Ιράν, δεν είναι απλώς μια ακόμη ένδειξη έντασης στις διατλαντικές σχέσεις. Είναι κάτι άκρως ανησυχητικό που δείχνει τη μετατροπή μιας αμυντικής συμμαχίας σε μηχανισμό επιβολής πειθαρχίας, με όρους σχεδόν «αυτοκρατορικούς». Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα παρουσιάζεται ως «ωφελημένη». Αυτό ακριβώς είναι που θα έπρεπε να μας προβληματίζει περισσότερο. Όταν μια χώρα «επιβραβεύεται» επειδή ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τις επιλογές μιας υπερδύναμης, το ερώτημα δεν είναι τι κερδίζει, αλλά τι έχει ήδη χάσει. Η μεταφορά στρατευμάτων ή η ενίσχυση στρατιωτικής παρουσίας μπορεί να παρουσιάζεται ως γεωπολιτικό όφελος. Στην πραγματικότητα όμως αυξάνει την εξάρτηση της χώρας από εξωτερικές στρατηγικές, τη μετατρέπει σε πιθανό στόχο σε περιόδους έντασης και περιορίζει την αυτονομία της εξωτερικής πολιτικής της. Και κυρίως, δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο ...

Στον σύγχρονο δυτικό κόσμο η κυρίαρχη μορφή πολιτικής οργάνωσης είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία. Η πολιτική ελευθερία, τα ατομικά δικαιώματα και ο πλουραλισμός θεωρούνται θεμελιώδεις αξίες. Ωστόσο, σχεδόν παντού συνυπάρχουν με μια οικονομική δομή που βασίζεται στον καπιταλισμό και τις τελευταίες δεκαετίες, στον νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση. Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό … αλλά βαθύ. Θα μπορούσε να υπάρξει δημοκρατία χωρίς καπιταλισμό; Δηλαδή ένα σύστημα όπου τα μέσα παραγωγής ανήκουν στο κράτος ή στην κοινωνία, αλλά το πολιτικό καθεστώς παραμένει δημοκρατικό, πλουραλιστικό και ελεύθερο; Η ιδέα αυτή δεν ταυτίζεται με τα ιστορικά καθεστώτα κρατικού κομμουνισμού. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια διαφορετική αρχή που είναι η κοινωνική ιδιοκτησία των βασικών παραγωγικών πόρων, αλλά μέσα σε ένα πλαίσιο πολιτικής δημοκρατίας, ελεύθερων εκλογών και προστασίας δικαιωμάτων. Στοχαστές όπως ο John Rawls και άλλοι έχουν υποστηρίξει ότι μια κοινωνία μπορεί να συνδυάσει δημοκρατία και κοιν...

  Ο μπάρμπα Βαγγέλης ο Καμπούρης, λιάζεται, ξεκουράζεται και χαμογελά «Εις τον αφρό της θάλασσας η αγάπη μουκοιμάται,  παρακαλώ σας κύματα μη μου την ε ξυπνάτε».  «θάλασσα κι αλμυρό νερό, να σε ξεχάσω δεν μπορώ». Και πώς να την ξεχάσεις; Πηγή πλούτου με τ΄ αγαθά της … την δροσερή αύρα. Όλα μαζί, νερό, ήλιος, αέρας, ιώδιο … «υγεία»! Κριός, Λιβάδια, Σουβλιά, Μπουνταράκι και … και … και. Χρώματα μαγευτικά στα ηλιοβασιλέματα ανάμεσα στις δύο πόρτες, στον άγιο Σπυρίδωνα! «Δειλινά αξέχαστα» και τι δεν μου θυμίζουν… Θάλασσα … μάνα της Αφροδίτης, θεάς του έρωτα, κληρονομιά του Ποσειδώνα με την τρίαινα. Πότε γαλήνια, πότε φουρτουνιασμένη σαν τη ζωή του ανθρώπου με τις χαρές και τις λύπες. Είναι η δεύτερη μάνα μας, που μας έσωσε την περίοδο της κατοχής, μας τάισε και γλυτώσαμε από την πείνα, τότε που στις μεγάλες πόλεις οι συμπατριώτες μας πέθαιναν μέσα στους δρόμους. Είμαστε λοιπόν προνομιούχοι και τυχεροί που ζούμε στο νησί, στην θάλασσα, στην ομορφιά και την … γαλήνη! Προσοχή να...

Στη δημόσια συζήτηση, η έννοια του όρου «προοδευτικός» έχει σχεδόν μαγικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται όλο και πιο συχνά στα μέσα ενημέρωσης, στις πολιτικές συζητήσεις, ακόμη και στα καφενεία σαν «παράσημο» ηθικής υπεροχής. Όμως, όπως είπε ο Σωκράτης, το πρώτο βήμα προς τη σοφία είναι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Κι όταν κοιτάζουμε με ειλικρίνεια μέσα μας, το ερώτημα παραμένει και είναι αμείλικτο (τουλάχιστον στους νοήμονες). Ποιοι από εμάς είμαστε πραγματικά αυτό που διακηρύσσουμε; Η προοδευτικότητα δεν είναι αφηρημένη έννοια. Μετριέται στην πράξη, στις στάσεις και στις επιλογές μας. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι η αρετή δεν είναι υπόθεση ονομάτων αλλά πράξεων. Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να μιλά για πρόοδο όταν υποστηρίζει την επαναφορά της θανατικής ποινής ή την απαγόρευση των αμβλώσεων. Δεν μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικός όταν επιθυμεί την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες ή θεωρεί αυτονόητη την κατήχηση στα σχολεία. Ούτε όταν επιδοκιμάζει την τοποθέτηση καμερών παντο...

Πριν από λίγες μέρες, οι ψαράδες της Πάρου έκοψαν την καθιερωμένη πρωτοχρονιάτικη πίτα τους. Μια απλή, ανθρώπινη συνάντηση, αλλά και μια σιωπηλή υπενθύμιση πως, παρά τις δυσκολίες, οι άνθρωποι της θάλασσας εξακολουθούν να αγωνίζονται να επιβιώσουν. Για πολλούς, το γεγονός μπορεί να μοιάζει τυπικό. Για τους ίδιους, όμως, είναι απόδειξη ότι κρατούν ακόμη ζωντανή μια παραδοσιακή δραστηριότητα που κινδυνεύει κάθε χρόνο και περισσότερο. Και εδώ βρίσκεται η ουσία, στο γεγονός δηλαδή ότι η μικρή επαγγελματική παράκτια αλιεία περνά μία από τις πιο δύσκολες φάσεις της ιστορίας της. Με τα κριτήρια του Άνταμ Σμιθ, οι ψαράδες ανήκουν στις παραγωγικές τάξεις, σε αυτούς που δημιουργούν πραγματικό πλούτο για μια κοινωνία. Παράγουν υλικό αγαθό, εργάζονται μέσα στη φύση, αποτελούν πυλώνα του πρωτογενή τομέα. Κι όμως, αυτοί που παράγουν συχνά μένουν τελευταίοι στις προτεραιότητες των κυβερνητικών πολιτικών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και των τοπικών αρχών. Ο κλάδος της παράκτιας αλιείας βρίσκεται εδώ κα...

Στην αρχή πιστέψαμε ότι πρόκειται για ένα σημαντικό «εργαλείο» που θα βοηθήσει την τοπική αυτοδιοίκηση να «ξεμπλοκάρει» κάποιες καταστάσεις. Γρήγορα όμως διαπιστώσαμε την «νοσηρότητα» που κρύβει ήδη από τις πρώτες μέρες λειτουργίας του ο θεσμός των αναπτυξιακών οργανισμών. Σήμερα έχουμε πλέον αποδείξεις και όχι μόνον εικασίες ότι η δημιουργία τους εξυπηρετεί «προσλήψεις από το παράθυρο» παρακάμπτοντας τις αξιοκρατικές διαδικασίες του ΑΣΕΠ και ανάθεση μελετών και έργων σε ομάδες «κολλητών και κομματικών φίλων». Αυτά έχουν πια επιβεβαιωθεί και επιτείνουν ένα κλίμα δυσφορίας ανάμεσα σε δημοτικές αρχές που χρησιμοποιούν τους οργανισμούς αυτούς για πρακτικές «νόμιμες μεν, ηθικά αμφισβητούμενες δε» και των εργαζομένων των δήμων που παρατηρούν «παιδιά και συγγενείς ή και γνωστούς» δημοτικών αρχών να προσλαμβάνονται και να παίρνουν πολλές φορές και ανώτερους μισθούς, από άλλους που έχουν δέκα και είκοσι χρόνια προϋπηρεσίας. Είπαμε το ζήτημα είναι να «τρουπώσεις», άμα μπεις άντε να βγεις. Που ν...

Υπάρχει ένα παράδοξο συναίσθημα που συνοδεύει σήμερα κάθε συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τη μία, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να την υπερασπιστείς χωρίς αστερίσκους. Από την άλλη, διαισθάνεσαι βαθιά ότι δεν πρέπει και δεν μπορείς να την εγκαταλείψεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει συχνά με έναν δυσκίνητο γίγαντα, μακρινό από τις αγωνίες των πολιτών, εγκλωβισμένο στη γλώσσα της γραφειοκρατίας και των αριθμών. Κι όμως, παραμένει ίσως το τελευταίο συλλογικό ανάχωμα απέναντι σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα πιο ωμός, πιο αυταρχικός και πιο άνισος. Η Ευρωπαϊκή ιδέα γεννήθηκε ως εγχείρημα ειρήνης, συνεργασίας και κοινής ευημερίας, φυσικά και οικονομικής. Σήμερα, όμως, βιώνει μια βαθιά κρίση ταυτότητας. Δεν είναι μόνο το έλλειμμα δημοκρατίας ή η αδυναμία χάραξης κοινής κοινωνικής πολιτικής. Είναι η αίσθηση ότι το αρχικό όραμα έχει υποχωρήσει μπροστά στη λογική της αγοράς. Η Ευρώπη των αξιών , της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους, φαίνεται συχνά να υποσκελίζεται από τη...

Μέχρι και την τελευταία του στιγμή έδινε οδηγίες και έστελνε μηνύματα στους συνεργάτες του για τα θέματα του νησιού. Έτσι … «αναχώρησε» κι έτσι έπρεπε να φύγει. ΟΡΘΙΟΣ … Ο Κώστας Ροκονίδας υπήρξε η «έννοια» του Αριστοτελικού πολιτικού όντος για την Πάρο, ένας άνθρωπος που η ίδια του η φύση τον «έσπρωχνε» στην κοινωνική ζωή και στον αγώνα για το «δίκιο». Μία μοναδική περίπτωση αυτοδιοικητικού, που μπορούσε πολύ εύκολα να γίνει Δήμαρχος κι όμως δεν έγινε για δύο πολύ απλούς λόγους, που αρκετοί ακόμη και σήμερα αδυνατούν να καταλάβουν. Πρώτον διότι δεν αρνήθηκε ούτε μία στιγμή τις πολιτικές του προτιμήσεις, επειδή ήταν βαθύτατη η πεποίθηση του ότι μόνο η συγκεκριμένη ιδεολογία υπηρετεί τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων. Και δεύτερον και παρεμφερές, διότι δεν δέχθηκε ούτε καν σαν σκέψη, να «λειάνει» ή να αποσιωπήσει, έστω και για λίγο στην προεκλογική περίοδο, το πολιτικό του «πιστεύω». Θα ήταν φυσικά σαν να κοροϊδεύει, όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτά τα κάνουν...