Παριανές υποκειμενικότητες

Η είδηση ότι η κυβέρνηση του Τραμπ εξετάζει «επιβράβευση» και «τιμωρία» συμμάχων εντός του ΝΑΤΟ, ανάλογα με τη στάση τους στο πόλεμο με το Ιράν, δεν είναι απλώς μια ακόμη ένδειξη έντασης στις διατλαντικές σχέσεις. Είναι κάτι άκρως ανησυχητικό που δείχνει τη μετατροπή μιας αμυντικής συμμαχίας σε μηχανισμό επιβολής πειθαρχίας, με όρους σχεδόν «αυτοκρατορικούς». Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα παρουσιάζεται ως «ωφελημένη». Αυτό ακριβώς είναι που θα έπρεπε να μας προβληματίζει περισσότερο. Όταν μια χώρα «επιβραβεύεται» επειδή ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τις επιλογές μιας υπερδύναμης, το ερώτημα δεν είναι τι κερδίζει, αλλά τι έχει ήδη χάσει. Η μεταφορά στρατευμάτων ή η ενίσχυση στρατιωτικής παρουσίας μπορεί να παρουσιάζεται ως γεωπολιτικό όφελος. Στην πραγματικότητα όμως αυξάνει την εξάρτηση της χώρας από εξωτερικές στρατηγικές, τη μετατρέπει σε πιθανό στόχο σε περιόδους έντασης και περιορίζει την αυτονομία της εξωτερικής πολιτικής της. Και κυρίως, δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο ...

Στον σύγχρονο δυτικό κόσμο η κυρίαρχη μορφή πολιτικής οργάνωσης είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία. Η πολιτική ελευθερία, τα ατομικά δικαιώματα και ο πλουραλισμός θεωρούνται θεμελιώδεις αξίες. Ωστόσο, σχεδόν παντού συνυπάρχουν με μια οικονομική δομή που βασίζεται στον καπιταλισμό και τις τελευταίες δεκαετίες, στον νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση. Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό … αλλά βαθύ. Θα μπορούσε να υπάρξει δημοκρατία χωρίς καπιταλισμό; Δηλαδή ένα σύστημα όπου τα μέσα παραγωγής ανήκουν στο κράτος ή στην κοινωνία, αλλά το πολιτικό καθεστώς παραμένει δημοκρατικό, πλουραλιστικό και ελεύθερο; Η ιδέα αυτή δεν ταυτίζεται με τα ιστορικά καθεστώτα κρατικού κομμουνισμού. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια διαφορετική αρχή που είναι η κοινωνική ιδιοκτησία των βασικών παραγωγικών πόρων, αλλά μέσα σε ένα πλαίσιο πολιτικής δημοκρατίας, ελεύθερων εκλογών και προστασίας δικαιωμάτων. Στοχαστές όπως ο John Rawls και άλλοι έχουν υποστηρίξει ότι μια κοινωνία μπορεί να συνδυάσει δημοκρατία και κοιν...

  Ο μπάρμπα Βαγγέλης ο Καμπούρης, λιάζεται, ξεκουράζεται και χαμογελά «Εις τον αφρό της θάλασσας η αγάπη μουκοιμάται,  παρακαλώ σας κύματα μη μου την ε ξυπνάτε».  «θάλασσα κι αλμυρό νερό, να σε ξεχάσω δεν μπορώ». Και πώς να την ξεχάσεις; Πηγή πλούτου με τ΄ αγαθά της … την δροσερή αύρα. Όλα μαζί, νερό, ήλιος, αέρας, ιώδιο … «υγεία»! Κριός, Λιβάδια, Σουβλιά, Μπουνταράκι και … και … και. Χρώματα μαγευτικά στα ηλιοβασιλέματα ανάμεσα στις δύο πόρτες, στον άγιο Σπυρίδωνα! «Δειλινά αξέχαστα» και τι δεν μου θυμίζουν… Θάλασσα … μάνα της Αφροδίτης, θεάς του έρωτα, κληρονομιά του Ποσειδώνα με την τρίαινα. Πότε γαλήνια, πότε φουρτουνιασμένη σαν τη ζωή του ανθρώπου με τις χαρές και τις λύπες. Είναι η δεύτερη μάνα μας, που μας έσωσε την περίοδο της κατοχής, μας τάισε και γλυτώσαμε από την πείνα, τότε που στις μεγάλες πόλεις οι συμπατριώτες μας πέθαιναν μέσα στους δρόμους. Είμαστε λοιπόν προνομιούχοι και τυχεροί που ζούμε στο νησί, στην θάλασσα, στην ομορφιά και την … γαλήνη! Προσοχή να...

Στη δημόσια συζήτηση, η έννοια του όρου «προοδευτικός» έχει σχεδόν μαγικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται όλο και πιο συχνά στα μέσα ενημέρωσης, στις πολιτικές συζητήσεις, ακόμη και στα καφενεία σαν «παράσημο» ηθικής υπεροχής. Όμως, όπως είπε ο Σωκράτης, το πρώτο βήμα προς τη σοφία είναι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Κι όταν κοιτάζουμε με ειλικρίνεια μέσα μας, το ερώτημα παραμένει και είναι αμείλικτο (τουλάχιστον στους νοήμονες). Ποιοι από εμάς είμαστε πραγματικά αυτό που διακηρύσσουμε; Η προοδευτικότητα δεν είναι αφηρημένη έννοια. Μετριέται στην πράξη, στις στάσεις και στις επιλογές μας. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι η αρετή δεν είναι υπόθεση ονομάτων αλλά πράξεων. Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να μιλά για πρόοδο όταν υποστηρίζει την επαναφορά της θανατικής ποινής ή την απαγόρευση των αμβλώσεων. Δεν μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικός όταν επιθυμεί την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες ή θεωρεί αυτονόητη την κατήχηση στα σχολεία. Ούτε όταν επιδοκιμάζει την τοποθέτηση καμερών παντο...

Πριν από λίγες μέρες, οι ψαράδες της Πάρου έκοψαν την καθιερωμένη πρωτοχρονιάτικη πίτα τους. Μια απλή, ανθρώπινη συνάντηση, αλλά και μια σιωπηλή υπενθύμιση πως, παρά τις δυσκολίες, οι άνθρωποι της θάλασσας εξακολουθούν να αγωνίζονται να επιβιώσουν. Για πολλούς, το γεγονός μπορεί να μοιάζει τυπικό. Για τους ίδιους, όμως, είναι απόδειξη ότι κρατούν ακόμη ζωντανή μια παραδοσιακή δραστηριότητα που κινδυνεύει κάθε χρόνο και περισσότερο. Και εδώ βρίσκεται η ουσία, στο γεγονός δηλαδή ότι η μικρή επαγγελματική παράκτια αλιεία περνά μία από τις πιο δύσκολες φάσεις της ιστορίας της. Με τα κριτήρια του Άνταμ Σμιθ, οι ψαράδες ανήκουν στις παραγωγικές τάξεις, σε αυτούς που δημιουργούν πραγματικό πλούτο για μια κοινωνία. Παράγουν υλικό αγαθό, εργάζονται μέσα στη φύση, αποτελούν πυλώνα του πρωτογενή τομέα. Κι όμως, αυτοί που παράγουν συχνά μένουν τελευταίοι στις προτεραιότητες των κυβερνητικών πολιτικών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και των τοπικών αρχών. Ο κλάδος της παράκτιας αλιείας βρίσκεται εδώ κα...

Στην αρχή πιστέψαμε ότι πρόκειται για ένα σημαντικό «εργαλείο» που θα βοηθήσει την τοπική αυτοδιοίκηση να «ξεμπλοκάρει» κάποιες καταστάσεις. Γρήγορα όμως διαπιστώσαμε την «νοσηρότητα» που κρύβει ήδη από τις πρώτες μέρες λειτουργίας του ο θεσμός των αναπτυξιακών οργανισμών. Σήμερα έχουμε πλέον αποδείξεις και όχι μόνον εικασίες ότι η δημιουργία τους εξυπηρετεί «προσλήψεις από το παράθυρο» παρακάμπτοντας τις αξιοκρατικές διαδικασίες του ΑΣΕΠ και ανάθεση μελετών και έργων σε ομάδες «κολλητών και κομματικών φίλων». Αυτά έχουν πια επιβεβαιωθεί και επιτείνουν ένα κλίμα δυσφορίας ανάμεσα σε δημοτικές αρχές που χρησιμοποιούν τους οργανισμούς αυτούς για πρακτικές «νόμιμες μεν, ηθικά αμφισβητούμενες δε» και των εργαζομένων των δήμων που παρατηρούν «παιδιά και συγγενείς ή και γνωστούς» δημοτικών αρχών να προσλαμβάνονται και να παίρνουν πολλές φορές και ανώτερους μισθούς, από άλλους που έχουν δέκα και είκοσι χρόνια προϋπηρεσίας. Είπαμε το ζήτημα είναι να «τρουπώσεις», άμα μπεις άντε να βγεις. Που ν...

Υπάρχει ένα παράδοξο συναίσθημα που συνοδεύει σήμερα κάθε συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τη μία, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να την υπερασπιστείς χωρίς αστερίσκους. Από την άλλη, διαισθάνεσαι βαθιά ότι δεν πρέπει και δεν μπορείς να την εγκαταλείψεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει συχνά με έναν δυσκίνητο γίγαντα, μακρινό από τις αγωνίες των πολιτών, εγκλωβισμένο στη γλώσσα της γραφειοκρατίας και των αριθμών. Κι όμως, παραμένει ίσως το τελευταίο συλλογικό ανάχωμα απέναντι σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα πιο ωμός, πιο αυταρχικός και πιο άνισος. Η Ευρωπαϊκή ιδέα γεννήθηκε ως εγχείρημα ειρήνης, συνεργασίας και κοινής ευημερίας, φυσικά και οικονομικής. Σήμερα, όμως, βιώνει μια βαθιά κρίση ταυτότητας. Δεν είναι μόνο το έλλειμμα δημοκρατίας ή η αδυναμία χάραξης κοινής κοινωνικής πολιτικής. Είναι η αίσθηση ότι το αρχικό όραμα έχει υποχωρήσει μπροστά στη λογική της αγοράς. Η Ευρώπη των αξιών , της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους, φαίνεται συχνά να υποσκελίζεται από τη...

Μέχρι και την τελευταία του στιγμή έδινε οδηγίες και έστελνε μηνύματα στους συνεργάτες του για τα θέματα του νησιού. Έτσι … «αναχώρησε» κι έτσι έπρεπε να φύγει. ΟΡΘΙΟΣ … Ο Κώστας Ροκονίδας υπήρξε η «έννοια» του Αριστοτελικού πολιτικού όντος για την Πάρο, ένας άνθρωπος που η ίδια του η φύση τον «έσπρωχνε» στην κοινωνική ζωή και στον αγώνα για το «δίκιο». Μία μοναδική περίπτωση αυτοδιοικητικού, που μπορούσε πολύ εύκολα να γίνει Δήμαρχος κι όμως δεν έγινε για δύο πολύ απλούς λόγους, που αρκετοί ακόμη και σήμερα αδυνατούν να καταλάβουν. Πρώτον διότι δεν αρνήθηκε ούτε μία στιγμή τις πολιτικές του προτιμήσεις, επειδή ήταν βαθύτατη η πεποίθηση του ότι μόνο η συγκεκριμένη ιδεολογία υπηρετεί τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων. Και δεύτερον και παρεμφερές, διότι δεν δέχθηκε ούτε καν σαν σκέψη, να «λειάνει» ή να αποσιωπήσει, έστω και για λίγο στην προεκλογική περίοδο, το πολιτικό του «πιστεύω». Θα ήταν φυσικά σαν να κοροϊδεύει, όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτά τα κάνουν...

Πολλοί ισχυρίζονται πως μια κοινωνία οφείλει να μένει προσηλωμένη στις παραδόσεις και στις ρίζες της. Μάλιστα, ανά τους αιώνες ιδρύθηκαν σχολές, σύλλογοι και σωματεία με αποκλειστικό σκοπό να διαφυλάξουν την παράδοση «αναλλοίωτη» και «καθαρή», ώστε να μεταβιβαστεί ακέραιη στην επόμενη γενιά. Η άποψη αυτή έχει μια αδιαμφισβήτητη γοητεία που μας υπόσχεται συνέχεια, σταθερότητα και ταυτότητα σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς. Είναι όμως πράγματι η ακινησία εγγύηση ζωής ή μήπως η ίδια η προσκόλληση μετατρέπει την παράδοση σε μουσείο, στερώντας της τον παλμό που την κράτησε ζωντανή επί αιώνες; Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων κοινωνιών που αναζήτησαν «καθαρή παράδοση». Στην Ελλάδα του 19ου αιώνα, μετά την Επανάσταση, η ανάγκη για συγκρότηση εθνικής ταυτότητας οδήγησε σε κινήσεις που ήθελαν να καθαγιάσουν συγκεκριμένα ήθη και έθιμα ως αυθεντικά «ελληνικά». Όλα αυτά αποδεικνύουν πως η ανάγκη προστασίας της παράδοσης δεν είναι τυχαία. Σε έναν κόσμο που τρέχει γρηγορότερα από τον ρυθμό της μνήμης...

Ο καθένας πλην ελαχίστων εξαιρέσεων «βλέπει» τα πράγματα από το σημείο που βρίσκεται. Από το σημείο που βρίσκεται πολιτισμικά, κοινωνικά, οικονομικά και … «ηλικιακά». Από το σημείο δηλαδή που τον «τοποθέτησε» η ιστορική χρονική του εξέλιξη! Δηλαδή κρίνει, κατακρίνει και προκρίνει σύμφωνα με τις εμπειρίες του, τις αναμνήσεις του και με το «αντιλαμβανόμενο» ατομικό του συμφέρον. Ελάχιστοι όπως προείπαμε μπορούν να έχουν μία ευρύτερη αντίληψη που όμως και γι αυτούς ο επηρεασμός από τα ανωτέρω υπάρχει, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Είναι «κάπως» πιο αντικειμενικοί, πιο «ρεαλιστές». Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότεροι Παριανοί μόνιμοι κάτοικοι αλλά και επισκέπτες που γνωρίζουν το νησί από παλιά εκφράζουν νοσταλγία για την Πάρο της εποχής του «εξήντα» ή «εβδομήντα». Μια εποχή πιο ήσυχη, πιο αυθεντική, με λιγότερο κόσμο, περισσότερη απλότητα και πιο ανθρώπινους ρυθμούς. Είναι κατανοητή αυτή η αντίδραση, ειδικά μπροστά στις ταχύτατες αλλαγές και τα προβλήματα της σημερινής πραγματικότητας....

Ο Ζαν Πωλ Σαρτρ μπροστά στο «φοβερό» δίλημμα ενός νέου, είχε πει την καταπληκτική φράση που έγινε και ο ύμνος της ελεύθερης βούλησης του ατόμου: «Φίλε μου, είσαι καταδικασμένος να είσαι ελεύθερος».   Έτσι κι εμείς (λέμε τώρα, για να περνά κι η ώρα), είμαστε καταδικασμένοι να επιχειρηματολογούμε αν θα ισορροπήσουμε ανάμεσα στην «καλπάζουσα» ανάπτυξη και στο «φρένο», αν θα την ακολουθήσουμε σε μία λογική laissez-faire ή αν θα προσπαθήσουμε (αν μπορούσαμε, που δεν) να την «παγώσουμε» εντελώς.   Ποιο είναι λοιπόν το «σωστό» και ποιο το «λάθος»; Πού βρίσκεται, αν υπάρχει, η ισορροπία;   Πρώτη επισήμανση είναι ότι η ανάπτυξη δεν μπορεί να σταματήσει.   Η κοινωνία, οι ανάγκες των κατοίκων, η επιθυμία των νέων για δουλειές και καλύτερη ζωή, αλλά και η ίδια η εξελικτική πορεία του ανθρώπου δεν επιτρέπουν «πάγωμα» της ανάπτυξης. Η οικονομική ζωή του νησιού στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στον τουρισμό, στις υπηρεσίες και στην … «οικοδομή». Αν σταματήσει, θα δημιουργηθεί κοινωνικό ...

Στις έξι, όταν ο αέρας ακόμη μυρίζει νύχτα, «ώρα για περπάτημα». Στην διαδρομή «απλώνονται» παντού εργάτες, πρόσωπα από άλλους τόπους, άλλες ιστορίες, άλλες αφετηρίες. Άνθρωποι που πάνε να χτίσουν σπίτια που δεν θα κατοικήσουν, που «έφυγαν» από τα δικά τους για να στήνουν τοίχους και να ανοίγουν παράθυρα γι άλλους. Τα πάντα κινούνται στη «ζώνη του λυκόφωτος». Στην Πάρο, αυτό το «πάντα» εδώ και δεκαετίες «τρέχει» ακατάπαυστα. Η μεγάλη τουριστική άνοιξη του νησιού, πενήντα και πλέον χρόνια πριν, έφερε ανθρώπους από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Ήρθαν με όνειρα, ελπίδες και για κάποιους από την πρώτη τους μέρα εδώ, ήταν οι «ξένοι». Κι όμως, αυτοί οι «ξένοι» ρίζωσαν, έφτιαξαν σπίτια, επιχειρήσεις, οικογένειες. Έγιναν μέρος της ψυχής του τόπου, έγιναν κι αυτοί «ντόπιοι». Σήμερα, άλλοι φτάνουν. Επαγγελματίες, εργαζόμενοι, επιχειρηματίες, μετανάστες από κοντινούς και μακρινούς τόπους. Και πάλι, ακούς κάποιους να τους βρίζουν και να τους κοιτούν με δυσπιστία. Τους αποκαλούν εισβολείς, κερδοσκόπους,...

Ετοιμάζεται, μήνες τώρα, από το υπουργείο εσωτερικών ο νέος κώδικας για την τοπική αυτοδιοίκηση! Έχουν ήδη γίνει γνωστές οι αλλαγές που προοιωνίζονται και καμία εξ αυτών δεν θα βελτιώσει ουσιαστικά τα πράγματα στους Δήμους της χώρας. Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που είσαι σίγουρος εκ των προτέρων ότι η κυβέρνηση δεν θα «τολμήσει» για πολλούς και διάφορους λόγους, αλλά κυρίως για έναν!!! Θέλει αδύναμους Δήμους, εξαρτημένους από το κέντρο, για να τους ελέγχει πολιτικά και οικονομικά. Αν ήθελε να αλλάξει την κατάσταση, θα είχε ήδη προχωρήσει σε νέο «κώδικα αυτοδιοίκησης», σε δίκαιη κατανομή των πόρων και σε γενναία στελέχωση. Αντί γι’ αυτό, σέρνει εκκρεμότητες, αφήνει μικρούς δήμους να καταρρέουν και επιβάλλει συνεχώς υποχρεώσεις χωρίς αντίστοιχους πόρους. Η Νέα Δημοκρατία δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν θέλει πραγματική αποκέντρωση. Οι Δήμοι σήμερα είναι «διαχειριστές μιζέριας» και οι αιρετοί «υποδοχείς διαμαρτυριών» αντί να τους έχουν δώσει τα εργαλεία, ώστε να γίνουν μοχλοί ανάπτυξης. Β...

Τα χρόνια μετά την Κατοχή, θα περίμενε κανείς πως όσοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς θα τιμωρούνταν παραδειγματικά. Όμως, αυτό δεν έγινε, ούτε στην Ελλάδα γενικά, ούτε στα νησιά μας. Κι εδώ, στο δικό μας νησί, παρατηρήθηκε κάτι ακόμα πιο παράξενο. Δεν ήταν μόνο ότι οι δοσίλογοι δεν τιμωρήθηκαν. Ήταν ότι οι ίδιοι οι αγωνιστές της Αντίστασης, αυτοί που ρίσκαραν τη ζωή τους για την ελευθερία, ήταν και εκείνοι που επέλεξαν να σωπάσουν. Να μη μιλούν δημόσια, να μην κατονομάζουν προδότες, να αποφεύγουν τη σύγκρουση ακόμα κι όταν οι αναμνήσεις πονούσαν. Και αν κάποιος, πάνω στον θυμό ή στο κρασί, έφερνε κουβέντα για εκείνα τα σκοτεινά χρόνια, πάντα θα βρισκόταν κάποιος από τους παλιούς να τον συγκρατήσει: «Άσ’ τα τώρα αυτά, δεν ωφελεί να τα σκαλίζουμε.» Κι έτσι πέρασαν τα χρόνια. Η σιωπή αυτή διατηρήθηκε, ακόμη κι όταν ήρθε η Δημοκρατία, ακόμη κι όταν η ιστορία άρχισε πια να γράφεται χωρίς φόβο. Ίσως επειδή οι άνθρωποι εδώ ήξεραν πως το χωριό δεν αντέχει τον διχασμό. Ο «προδότης» μπορεί ν...

    Στην σημερινή εποχή η πολιτική σε όλα σχεδόν τα κράτη του πλανήτη έχει παρεκκλίνει (για να μην πούμε ότι έχει απομακρυνθεί τελείως) από τον πρωταρχικό της σκοπό που είναι η έννοια της δημιουργίας «κράτους δικαίου». Στην δυαδική αυτή έννοια θα αναφερθούμε στον όρο «δίκαιο» και στον διαχωρισμό ανάμεσα στο «φυσικό» που προϋπάρχει και στο «θετικό» που είναι «κατασκευή» του ανθρώπου. Έχει επικρατήσει η άποψη ότι όταν ένα κράτος λειτουργεί σύμφωνα με τους νόμους , θεωρείται και «κράτος δικαίου». Όμως η γνώμη η σωστή είναι ότι μόνο με την «καθοδήγηση» των πάντων από το «φυσικό δίκαιο» προσδίδεται το ηθικό εκείνο βάρος σε μία κοινωνία, ώστε να «βιώσει δικαιοσύνη». Η κάθε μικρή κοινωνία στο μακρινό παρελθόν έδινε την δική της ερμηνεία και αξίωνε από τους άλλους την εφαρμογή της. Είναι η μεγαλοφυΐα του Σοφοκλή και οι καταπληκτικοί διάλογοι στην διαμάχη της Αντιγόνης με τον Κρέοντα που αποδίδουν μία «εικόνα» του θέματος που αναφερόμαστε. Αργότερα όμως με την ύπαρξη πιο οργανωμένων κ...

  Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό μία δημοτική αρχή να απογοητεύει τους ψηφοφόρους της που την εμπιστεύθηκαν και άλλο να καθίσταται «επικίνδυνη» με τις παραλείψεις της. Στην πρώτη περίπτωση που οι προσδοκίες των πολιτών δεν ικανοποιήθηκαν η «ζημιά» είναι βεβαίως μεγάλη, αλλά υπάρχουν πάντα τα περιθώρια να βελτιωθεί η κατάσταση. Εκείνο που δεν διορθώνεται είναι η «πολιτική ζημιά» και αφορά τον κλονισμό της εμπιστοσύνης που προήλθε από τις προεκλογικές υποσχέσεις. Πρέπει όμως να πούμε ότι αλλιώς βλέπεις τα πράγματα όταν είσαι εκτός κι αλλιώς εντός. Και το λέμε, όχι για να «δικαιολογήσουμε» την δημοτική αρχή, αλλά διότι πρόκειται για μία πραγματικότητα που δυστυχώς σχεδόν όλοι στην προσπάθειά τους να «αναρριχηθούν» στην εξουσία δεν υπολογίζουν από ανευθυνότητα ή παραβλέπουν από καιροσκοπισμό. Από εκεί και πέρα όμως έχουμε αδράνεια και λάθος εκτιμήσεις σχετικά με την πορεία των μεγάλων έργων, κακή ιεράρχηση προτεραιοτήτων και φυσικά αδυναμία διεκδικήσεων και «νοοτροπία επιστολών». Όσον ...

Η εικόνα της χώρας μας στη διαχείριση απορριμμάτων είναι αποκαρδιωτική και εκθέτει διεθνώς την Ελλάδα.  Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει θέσει σαφείς και φιλόδοξους στόχους: ανακύκλωση 55% το 2025, 60% το 2030 και 65% το 2035.   Ωστόσο, σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται μόλις στο 18%, έναντι 49% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.  Στην ταφή απορριμμάτων η υστέρηση είναι ακόμα πιο δραματική. Θάβουμε το 81% των σκουπιδιών μας, όταν η Ευρώπη θάβει μόλις το 23%. Πρόκειται για ένα διαχρονικό πρόβλημα, αλλά η ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας είναι ξεκάθαρη. Έξι χρόνια στη διακυβέρνηση αρκούσαν για να αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει σοβαρή πολιτική βούληση να αλλάξει το μοντέλο. Αντί να χαραχθεί μια στρατηγική που θα στηρίζει την ανακύκλωση, την πρόληψη και την κυκλική οικονομία, το κυβερνητικό σχέδιο επιμένει στην καύση σύμμεικτων απορριμμάτων. Πρόκειται για μια επιλογή που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις ευρωπαϊκές κατευθύνσεις και ακυρώνει κάθε προοπτική βιώσιμης διαχείρισης. Το αποτέλ...

Πέρασαν ήδη δεκαπέντε χρόνια από τότε που η χώρα μας εισήλθε στα μνημόνια. Οι λόγοι λίγο-πολύ είναι γνωστοί και οφείλονται σε χρόνια δημοσιονομικά ελλείμματα, στρεβλώσεις στην οικονομία, πελατειακό κράτος, έλλειψη διαφάνειας και ένας δημόσιος τομέας που συχνά λειτουργούσε με κριτήρια κομματικά και όχι κοινωνικά.   Το σοκ εκείνης της περιόδου ήταν βαθύ, με τεράστιες κοινωνικές θυσίες. Παρά τις δυσκολίες, δεν ήταν λίγοι όσοι πίστεψαν πως η πίεση των μνημονίων θα λειτουργούσε ως αφορμή για ριζικές μεταρρυθμίσεις και για μια βαθύτερη αλλαγή νοοτροπίας. Η προσδοκία ήταν ότι, μέσα από τον πόνο και την αναγκαστική προσαρμογή, η χώρα θα άφηνε πίσω της τα παλιά βαρίδια.   Πράγματι, τα πρώτα χρόνια έγιναν βήματα προς την κατεύθυνση της δημοσιονομικής εξυγίανσης, της ψηφιοποίησης υπηρεσιών, της διαφάνειας σε κάποιες διαδικασίες. Η ελπίδα ήταν ότι θα μπαίναμε επιτέλους σε μια νέα τροχιά, όπου η αξιοκρατία, η αποτελεσματικότητα και η υπευθυνότητα θα έπαιρναν τη θέση των πελατειακών σχέσεων...

Εκεί που «λύνονται» όλα τα προβλήματα, εκεί που όλοι τα ξέρουμε όλα και έχουμε προτάσεις για «κάθε τι», εκεί η κουβέντα καθημερινά, όπως είναι φυσικό, θα φτάσει κάποια στιγμή και στα δημοτικά πράγματα! Κι αρχίζει το … πάρτι. «Έχουνε τα χέρια δεμένα από την κυβέρνηση» λέει ο ένας, αναφερόμενος στους δημάρχους. «Όχι, ρε, άμα θες βρίσκεις τρόπο!» πετάει ο άλλος. Και τότε, μπαίνει στο παιχνίδι, «χρυσή αλλαγή» ο … Μπέος! Ο Αχιλλέας, ντε. Με το όνομα βαρύ σαν ιστορία. Αυτός που «δεν μασάει», που «τους γράφει όλους» και που «κάνει την δουλειά». Ο ήρωας των καφενείων! Μόνο που εδώ υπάρχουν ορισμένα ζητήματα που πολλές φορές περνούν «απαρατήρητα». Πρώτον, κανένας μας δεν ξέρει τι «δουλειά» κάνει, παρά το μοναδικό επιχείρημα είναι ότι «τον ψηφίζει ο κόσμος». Τώρα αν αρχίσουμε την απαρίθμηση αυτών που ψηφίζει ο κόσμος σήμερα και για ποιους έχουμε «καλή άποψη», άστα να πάνε. Ούτε βέβαια ιστορικά «συμφέρει» αυτή η αποτίμηση, γιατί και τον Νέρωνα τον χειροκροτούσαν στις αρματοδρομίες, αλλά δεν ...