Παριανές υποκειμενικότητες

Σήμερα θα σας κάνουμε μία πρόταση που δεν υπάρχει περίπτωση να την έκανε ποτέ η … Λαϊκή Συσπείρωση και ο επικεφαλής της. Ανακηρύσσουμε όμως αυθαίρετα την σημερινή ημέρα ως «παγκόσμια ημέρα τρολαρίσματος». Πάμε λοιπόν … στην πρόταση. Ας υποθέσουμε ότι οι ενδιαφερόμενοι για την θέση του δημάρχου στις επόμενες εκλογές είναι ο νυν δήμαρχος, ο πρώην δήμαρχος και ο έπαρχος. Τους μαζεύουμε και τους λέμε ότι θα ήταν ότι καλύτερο για την Πάρο, μιας και δεν έχουν καμία απολύτως πολιτική διαφορά, διότι εκπροσωπούν την ίδια «θεώρηση» των πραγμάτων, να ενώσουν τις δυνάμεις τους και τους υποψηφίους τους σε ένα κοινό ψηφοδέλτιο με περισσότερο από σίγουρη την επικράτηση του στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές. Για να καμφθούν οι θεμιτές προσωπικές φιλοδοξίες θα προτείνουμε το «σχέδιο» να λειτουργήσει ως εξής : Ο καθένας τους θα συμπεριλάβει στο κοινό ψηφοδέλτιο είκοσι εκλεκτούς του για υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους, σύνολο εξήντα. Επικεφαλής του συνδυασμού θα τεθεί τιμητικά ένα πρόσωπο κοινής αποδοχ...

Αν έπρεπε να ξεχωρίσουμε μία φράση που συμπυκνώνει την ανθρώπινη κατάσταση μέσα στον χρόνο, ίσως πράγματι να στεκόμασταν στο «εν οίδα ότι ουδέν οίδα» του Σωκράτη. Όχι γιατί αποτελεί μια παραδοχή αδυναμίας, αλλά γιατί εκφράζει την ύψιστη μορφή πνευματικής εντιμότητας που είναι η επίγνωση των ορίων μας. Στη σύγχρονη εποχή, όπου η γνώση πολλαπλασιάζεται με εκθετικούς ρυθμούς, θα μπορούσαμε αυθαίρετα να φανταστούμε ότι το σύνολο της ανθρώπινης γνώσης είναι … ένα δισεκατομμύριο μονάδες. Φυσικά είναι άπειρο, αλλά λέμε ένα δισεκατομμύριο για να γίνει αντιληπτό το επιχείρημα. Μέσα λοιπόν σε αυτό το πλαίσιο, ο πιο «μορφωμένος» άνθρωπος ίσως να κατέχει ένα απειροελάχιστο κλάσμα, ας πούμε δέκα χιλιάδες μονάδες, ενώ κάποιος λιγότερο ενημερωμένος χίλιες μονάδες. Η μεταξύ τους διαφορά φαίνεται τεράστια σε σχετικούς όρους. Ωστόσο, όταν τοποθετηθούν απέναντι στο σύνολο των γνώσεων, η διαφορά σχεδόν εξαφανίζεται. Και οι δύο στέκονται στο ίδιο σημείο, δηλαδή … στο κατώφλι της άγνοιας. Αυτή η συνειδητοπο...

Αν θελήσουμε να μελετήσουμε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα της καθημερινότητας του πολίτη, όπως είναι τα απορρίμματα και ο τρόπος που λειτουργεί το σύστημα αποκομιδής και διαχείρισής τους, πολύ γρήγορα θα βρεθούμε μπροστά σε ένα γνώριμο σχήμα με τρεις βασικούς πυλώνες που είναι το κεντρικό κράτος, η τοπική διοίκηση και οι πολίτες. Και σχεδόν πάντα, κάθε πυλώνας τείνει να επιρρίπτει την ευθύνη στους άλλους δύο. Οι δημοτικές αρχές συχνά κατηγορούν το κεντρικό κράτος για το θεσμικό πλαίσιο που δεν επιτρέπει προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, για τις χρονοβόρες διαδικασίες και για την οικονομική ασφυξία που οδηγεί αναγκαστικά σε αύξηση δημοτικών τελών και σε εργολαβίες. Και όταν «ζορίζονται» μεταφέρουν το βάρος στη «θεωρία της ατομικής ευθύνης», υπονοώντας ότι αν ο πολίτης ήταν πιο συνειδητοποιημένος, το πρόβλημα θα λυνόταν σχεδόν από μόνο του. Οι πολίτες, από την άλλη, κατηγορούν τους δήμους για κακή οργάνωση, «ψηφοθηρική» χωροθέτηση κάδων και αδιαφορία. Και βέβαια οι «άνωθεν» σφυρίζουν αδιάφορα κ...

Το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα εισέρχεται σε μια περίοδο αυξημένης πολυπλοκότητας, όπου η ανάγκη για συναινέσεις και συνεργασίες δεν αποτελεί απλώς επιλογή, αλλά προϋπόθεση διακυβέρνησης. Το εκλογικό σύστημα αν και δίνει «μπόνους» εδρών στο πρώτο κόμμα, δεν δίνει μονοκομματική κυβέρνηση αν δεν «πάρεις» περίπου τριανταοκτώ τα εκατό, το οποίο είναι απλησίαστο. Η κατακερματισμένη λαϊκή εντολή διαμορφώνει ένα περιβάλλον στο οποίο κανένα κόμμα δεν μπορεί να κυβερνήσει μόνο του. Ωστόσο, εδώ αναδύεται ένα παράδοξο… Ενώ οι αριθμητικές συνθήκες ωθούν προς τη συνεργασία, η πολιτική κουλτούρα αντιστέκεται. Και κάπως έτσι, η συγκρότηση βιώσιμων κυβερνήσεων μοιάζει με έναν σύγχρονο «τετραγωνισμό του κύκλου». Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι συνεργασίες αποτελούν δομικό στοιχείο του πολιτικού τους συστήματος. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, οι κυβερνήσεις συνασπισμού δεν είναι ένδειξη αδυναμίας, αλλά έκφραση πολιτικής ωριμότητας και θεσμικής συνέχειας. Τα κόμματα έχουν μάθει να διαπραγματεύονται, να υπο...

Η πρόσφατη πολιτική εξέλιξη στην Ουγγαρία δεν αφορά μόνο την συγκεκριμένη χώρα. Αποτελεί ένα ευρωπαϊκό μήνυμα με ευρύτερη σημασία που «λέει» ότι οι κοινωνίες, ακόμη και μετά από μακρά περίοδο θεσμικής εκτροπής και απολυταρχίας, μπορούν να αντιδράσουν και να επαναφέρουν τη δημοκρατία τους. Η εκλογική ήττα του Βίκτωρ Όρμπαν δεν ήταν ένα απλό πολιτικό γεγονός. Ήταν η κορύφωση μιας μακράς διαδικασίας συσσώρευσης δυσαρέσκειας απέναντι σε ένα μοντέλο εξουσίας που βασίστηκε στον έλεγχο των θεσμών της Δικαιοσύνης, των ανεξάρτητων αρχών, των Μέσων Ενημέρωσης κλπ. Ένα σύστημα που αξιοποίησε το κράτος όχι ως εργαλείο δημόσιας πολιτικής, αλλά ως μηχανισμό αναπαραγωγής ισχύος και πλουτισμού μιας κλειστής ελίτ. Το αποτέλεσμα ήταν η σταδιακή διάβρωση όχι μόνο του κράτους δικαίου, αλλά και της ίδιας της κοινωνικής συνοχής. Πίσω από ρητορικές φόβου και εθνικισμού, αποκαλύφθηκε μια πραγματικότητα αυταρχισμού και πελατειακών σχέσεων. Η αντίδραση των πολιτών ήταν υπέρ της δημοκρατίας, της διαφάνειας και τ...

Η είδηση ότι η κυβέρνηση του Τραμπ εξετάζει «επιβράβευση» και «τιμωρία» συμμάχων εντός του ΝΑΤΟ, ανάλογα με τη στάση τους στο πόλεμο με το Ιράν, δεν είναι απλώς μια ακόμη ένδειξη έντασης στις διατλαντικές σχέσεις. Είναι κάτι άκρως ανησυχητικό που δείχνει τη μετατροπή μιας αμυντικής συμμαχίας σε μηχανισμό επιβολής πειθαρχίας, με όρους σχεδόν «αυτοκρατορικούς». Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα παρουσιάζεται ως «ωφελημένη». Αυτό ακριβώς είναι που θα έπρεπε να μας προβληματίζει περισσότερο. Όταν μια χώρα «επιβραβεύεται» επειδή ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τις επιλογές μιας υπερδύναμης, το ερώτημα δεν είναι τι κερδίζει, αλλά τι έχει ήδη χάσει. Η μεταφορά στρατευμάτων ή η ενίσχυση στρατιωτικής παρουσίας μπορεί να παρουσιάζεται ως γεωπολιτικό όφελος. Στην πραγματικότητα όμως αυξάνει την εξάρτηση της χώρας από εξωτερικές στρατηγικές, τη μετατρέπει σε πιθανό στόχο σε περιόδους έντασης και περιορίζει την αυτονομία της εξωτερικής πολιτικής της. Και κυρίως, δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο ...

Στον σύγχρονο δυτικό κόσμο η κυρίαρχη μορφή πολιτικής οργάνωσης είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία. Η πολιτική ελευθερία, τα ατομικά δικαιώματα και ο πλουραλισμός θεωρούνται θεμελιώδεις αξίες. Ωστόσο, σχεδόν παντού συνυπάρχουν με μια οικονομική δομή που βασίζεται στον καπιταλισμό και τις τελευταίες δεκαετίες, στον νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση. Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό … αλλά βαθύ. Θα μπορούσε να υπάρξει δημοκρατία χωρίς καπιταλισμό; Δηλαδή ένα σύστημα όπου τα μέσα παραγωγής ανήκουν στο κράτος ή στην κοινωνία, αλλά το πολιτικό καθεστώς παραμένει δημοκρατικό, πλουραλιστικό και ελεύθερο; Η ιδέα αυτή δεν ταυτίζεται με τα ιστορικά καθεστώτα κρατικού κομμουνισμού. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια διαφορετική αρχή που είναι η κοινωνική ιδιοκτησία των βασικών παραγωγικών πόρων, αλλά μέσα σε ένα πλαίσιο πολιτικής δημοκρατίας, ελεύθερων εκλογών και προστασίας δικαιωμάτων. Στοχαστές όπως ο John Rawls και άλλοι έχουν υποστηρίξει ότι μια κοινωνία μπορεί να συνδυάσει δημοκρατία και κοιν...

  Ο μπάρμπα Βαγγέλης ο Καμπούρης, λιάζεται, ξεκουράζεται και χαμογελά «Εις τον αφρό της θάλασσας η αγάπη μουκοιμάται,  παρακαλώ σας κύματα μη μου την ε ξυπνάτε».  «θάλασσα κι αλμυρό νερό, να σε ξεχάσω δεν μπορώ». Και πώς να την ξεχάσεις; Πηγή πλούτου με τ΄ αγαθά της … την δροσερή αύρα. Όλα μαζί, νερό, ήλιος, αέρας, ιώδιο … «υγεία»! Κριός, Λιβάδια, Σουβλιά, Μπουνταράκι και … και … και. Χρώματα μαγευτικά στα ηλιοβασιλέματα ανάμεσα στις δύο πόρτες, στον άγιο Σπυρίδωνα! «Δειλινά αξέχαστα» και τι δεν μου θυμίζουν… Θάλασσα … μάνα της Αφροδίτης, θεάς του έρωτα, κληρονομιά του Ποσειδώνα με την τρίαινα. Πότε γαλήνια, πότε φουρτουνιασμένη σαν τη ζωή του ανθρώπου με τις χαρές και τις λύπες. Είναι η δεύτερη μάνα μας, που μας έσωσε την περίοδο της κατοχής, μας τάισε και γλυτώσαμε από την πείνα, τότε που στις μεγάλες πόλεις οι συμπατριώτες μας πέθαιναν μέσα στους δρόμους. Είμαστε λοιπόν προνομιούχοι και τυχεροί που ζούμε στο νησί, στην θάλασσα, στην ομορφιά και την … γαλήνη! Προσοχή να...

Στη δημόσια συζήτηση, η έννοια του όρου «προοδευτικός» έχει σχεδόν μαγικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται όλο και πιο συχνά στα μέσα ενημέρωσης, στις πολιτικές συζητήσεις, ακόμη και στα καφενεία σαν «παράσημο» ηθικής υπεροχής. Όμως, όπως είπε ο Σωκράτης, το πρώτο βήμα προς τη σοφία είναι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Κι όταν κοιτάζουμε με ειλικρίνεια μέσα μας, το ερώτημα παραμένει και είναι αμείλικτο (τουλάχιστον στους νοήμονες). Ποιοι από εμάς είμαστε πραγματικά αυτό που διακηρύσσουμε; Η προοδευτικότητα δεν είναι αφηρημένη έννοια. Μετριέται στην πράξη, στις στάσεις και στις επιλογές μας. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι η αρετή δεν είναι υπόθεση ονομάτων αλλά πράξεων. Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να μιλά για πρόοδο όταν υποστηρίζει την επαναφορά της θανατικής ποινής ή την απαγόρευση των αμβλώσεων. Δεν μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικός όταν επιθυμεί την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες ή θεωρεί αυτονόητη την κατήχηση στα σχολεία. Ούτε όταν επιδοκιμάζει την τοποθέτηση καμερών παντο...

Πριν από λίγες μέρες, οι ψαράδες της Πάρου έκοψαν την καθιερωμένη πρωτοχρονιάτικη πίτα τους. Μια απλή, ανθρώπινη συνάντηση, αλλά και μια σιωπηλή υπενθύμιση πως, παρά τις δυσκολίες, οι άνθρωποι της θάλασσας εξακολουθούν να αγωνίζονται να επιβιώσουν. Για πολλούς, το γεγονός μπορεί να μοιάζει τυπικό. Για τους ίδιους, όμως, είναι απόδειξη ότι κρατούν ακόμη ζωντανή μια παραδοσιακή δραστηριότητα που κινδυνεύει κάθε χρόνο και περισσότερο. Και εδώ βρίσκεται η ουσία, στο γεγονός δηλαδή ότι η μικρή επαγγελματική παράκτια αλιεία περνά μία από τις πιο δύσκολες φάσεις της ιστορίας της. Με τα κριτήρια του Άνταμ Σμιθ, οι ψαράδες ανήκουν στις παραγωγικές τάξεις, σε αυτούς που δημιουργούν πραγματικό πλούτο για μια κοινωνία. Παράγουν υλικό αγαθό, εργάζονται μέσα στη φύση, αποτελούν πυλώνα του πρωτογενή τομέα. Κι όμως, αυτοί που παράγουν συχνά μένουν τελευταίοι στις προτεραιότητες των κυβερνητικών πολιτικών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και των τοπικών αρχών. Ο κλάδος της παράκτιας αλιείας βρίσκεται εδώ κα...

Στην αρχή πιστέψαμε ότι πρόκειται για ένα σημαντικό «εργαλείο» που θα βοηθήσει την τοπική αυτοδιοίκηση να «ξεμπλοκάρει» κάποιες καταστάσεις. Γρήγορα όμως διαπιστώσαμε την «νοσηρότητα» που κρύβει ήδη από τις πρώτες μέρες λειτουργίας του ο θεσμός των αναπτυξιακών οργανισμών. Σήμερα έχουμε πλέον αποδείξεις και όχι μόνον εικασίες ότι η δημιουργία τους εξυπηρετεί «προσλήψεις από το παράθυρο» παρακάμπτοντας τις αξιοκρατικές διαδικασίες του ΑΣΕΠ και ανάθεση μελετών και έργων σε ομάδες «κολλητών και κομματικών φίλων». Αυτά έχουν πια επιβεβαιωθεί και επιτείνουν ένα κλίμα δυσφορίας ανάμεσα σε δημοτικές αρχές που χρησιμοποιούν τους οργανισμούς αυτούς για πρακτικές «νόμιμες μεν, ηθικά αμφισβητούμενες δε» και των εργαζομένων των δήμων που παρατηρούν «παιδιά και συγγενείς ή και γνωστούς» δημοτικών αρχών να προσλαμβάνονται και να παίρνουν πολλές φορές και ανώτερους μισθούς, από άλλους που έχουν δέκα και είκοσι χρόνια προϋπηρεσίας. Είπαμε το ζήτημα είναι να «τρουπώσεις», άμα μπεις άντε να βγεις. Που ν...

Υπάρχει ένα παράδοξο συναίσθημα που συνοδεύει σήμερα κάθε συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τη μία, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να την υπερασπιστείς χωρίς αστερίσκους. Από την άλλη, διαισθάνεσαι βαθιά ότι δεν πρέπει και δεν μπορείς να την εγκαταλείψεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει συχνά με έναν δυσκίνητο γίγαντα, μακρινό από τις αγωνίες των πολιτών, εγκλωβισμένο στη γλώσσα της γραφειοκρατίας και των αριθμών. Κι όμως, παραμένει ίσως το τελευταίο συλλογικό ανάχωμα απέναντι σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα πιο ωμός, πιο αυταρχικός και πιο άνισος. Η Ευρωπαϊκή ιδέα γεννήθηκε ως εγχείρημα ειρήνης, συνεργασίας και κοινής ευημερίας, φυσικά και οικονομικής. Σήμερα, όμως, βιώνει μια βαθιά κρίση ταυτότητας. Δεν είναι μόνο το έλλειμμα δημοκρατίας ή η αδυναμία χάραξης κοινής κοινωνικής πολιτικής. Είναι η αίσθηση ότι το αρχικό όραμα έχει υποχωρήσει μπροστά στη λογική της αγοράς. Η Ευρώπη των αξιών , της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους, φαίνεται συχνά να υποσκελίζεται από τη...

Μέχρι και την τελευταία του στιγμή έδινε οδηγίες και έστελνε μηνύματα στους συνεργάτες του για τα θέματα του νησιού. Έτσι … «αναχώρησε» κι έτσι έπρεπε να φύγει. ΟΡΘΙΟΣ … Ο Κώστας Ροκονίδας υπήρξε η «έννοια» του Αριστοτελικού πολιτικού όντος για την Πάρο, ένας άνθρωπος που η ίδια του η φύση τον «έσπρωχνε» στην κοινωνική ζωή και στον αγώνα για το «δίκιο». Μία μοναδική περίπτωση αυτοδιοικητικού, που μπορούσε πολύ εύκολα να γίνει Δήμαρχος κι όμως δεν έγινε για δύο πολύ απλούς λόγους, που αρκετοί ακόμη και σήμερα αδυνατούν να καταλάβουν. Πρώτον διότι δεν αρνήθηκε ούτε μία στιγμή τις πολιτικές του προτιμήσεις, επειδή ήταν βαθύτατη η πεποίθηση του ότι μόνο η συγκεκριμένη ιδεολογία υπηρετεί τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων. Και δεύτερον και παρεμφερές, διότι δεν δέχθηκε ούτε καν σαν σκέψη, να «λειάνει» ή να αποσιωπήσει, έστω και για λίγο στην προεκλογική περίοδο, το πολιτικό του «πιστεύω». Θα ήταν φυσικά σαν να κοροϊδεύει, όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτά τα κάνουν...

Πολλοί ισχυρίζονται πως μια κοινωνία οφείλει να μένει προσηλωμένη στις παραδόσεις και στις ρίζες της. Μάλιστα, ανά τους αιώνες ιδρύθηκαν σχολές, σύλλογοι και σωματεία με αποκλειστικό σκοπό να διαφυλάξουν την παράδοση «αναλλοίωτη» και «καθαρή», ώστε να μεταβιβαστεί ακέραιη στην επόμενη γενιά. Η άποψη αυτή έχει μια αδιαμφισβήτητη γοητεία που μας υπόσχεται συνέχεια, σταθερότητα και ταυτότητα σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς. Είναι όμως πράγματι η ακινησία εγγύηση ζωής ή μήπως η ίδια η προσκόλληση μετατρέπει την παράδοση σε μουσείο, στερώντας της τον παλμό που την κράτησε ζωντανή επί αιώνες; Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων κοινωνιών που αναζήτησαν «καθαρή παράδοση». Στην Ελλάδα του 19ου αιώνα, μετά την Επανάσταση, η ανάγκη για συγκρότηση εθνικής ταυτότητας οδήγησε σε κινήσεις που ήθελαν να καθαγιάσουν συγκεκριμένα ήθη και έθιμα ως αυθεντικά «ελληνικά». Όλα αυτά αποδεικνύουν πως η ανάγκη προστασίας της παράδοσης δεν είναι τυχαία. Σε έναν κόσμο που τρέχει γρηγορότερα από τον ρυθμό της μνήμης...

Ο καθένας πλην ελαχίστων εξαιρέσεων «βλέπει» τα πράγματα από το σημείο που βρίσκεται. Από το σημείο που βρίσκεται πολιτισμικά, κοινωνικά, οικονομικά και … «ηλικιακά». Από το σημείο δηλαδή που τον «τοποθέτησε» η ιστορική χρονική του εξέλιξη! Δηλαδή κρίνει, κατακρίνει και προκρίνει σύμφωνα με τις εμπειρίες του, τις αναμνήσεις του και με το «αντιλαμβανόμενο» ατομικό του συμφέρον. Ελάχιστοι όπως προείπαμε μπορούν να έχουν μία ευρύτερη αντίληψη που όμως και γι αυτούς ο επηρεασμός από τα ανωτέρω υπάρχει, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Είναι «κάπως» πιο αντικειμενικοί, πιο «ρεαλιστές». Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότεροι Παριανοί μόνιμοι κάτοικοι αλλά και επισκέπτες που γνωρίζουν το νησί από παλιά εκφράζουν νοσταλγία για την Πάρο της εποχής του «εξήντα» ή «εβδομήντα». Μια εποχή πιο ήσυχη, πιο αυθεντική, με λιγότερο κόσμο, περισσότερη απλότητα και πιο ανθρώπινους ρυθμούς. Είναι κατανοητή αυτή η αντίδραση, ειδικά μπροστά στις ταχύτατες αλλαγές και τα προβλήματα της σημερινής πραγματικότητας....

Ο Ζαν Πωλ Σαρτρ μπροστά στο «φοβερό» δίλημμα ενός νέου, είχε πει την καταπληκτική φράση που έγινε και ο ύμνος της ελεύθερης βούλησης του ατόμου: «Φίλε μου, είσαι καταδικασμένος να είσαι ελεύθερος».   Έτσι κι εμείς (λέμε τώρα, για να περνά κι η ώρα), είμαστε καταδικασμένοι να επιχειρηματολογούμε αν θα ισορροπήσουμε ανάμεσα στην «καλπάζουσα» ανάπτυξη και στο «φρένο», αν θα την ακολουθήσουμε σε μία λογική laissez-faire ή αν θα προσπαθήσουμε (αν μπορούσαμε, που δεν) να την «παγώσουμε» εντελώς.   Ποιο είναι λοιπόν το «σωστό» και ποιο το «λάθος»; Πού βρίσκεται, αν υπάρχει, η ισορροπία;   Πρώτη επισήμανση είναι ότι η ανάπτυξη δεν μπορεί να σταματήσει.   Η κοινωνία, οι ανάγκες των κατοίκων, η επιθυμία των νέων για δουλειές και καλύτερη ζωή, αλλά και η ίδια η εξελικτική πορεία του ανθρώπου δεν επιτρέπουν «πάγωμα» της ανάπτυξης. Η οικονομική ζωή του νησιού στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στον τουρισμό, στις υπηρεσίες και στην … «οικοδομή». Αν σταματήσει, θα δημιουργηθεί κοινωνικό ...

Στις έξι, όταν ο αέρας ακόμη μυρίζει νύχτα, «ώρα για περπάτημα». Στην διαδρομή «απλώνονται» παντού εργάτες, πρόσωπα από άλλους τόπους, άλλες ιστορίες, άλλες αφετηρίες. Άνθρωποι που πάνε να χτίσουν σπίτια που δεν θα κατοικήσουν, που «έφυγαν» από τα δικά τους για να στήνουν τοίχους και να ανοίγουν παράθυρα γι άλλους. Τα πάντα κινούνται στη «ζώνη του λυκόφωτος». Στην Πάρο, αυτό το «πάντα» εδώ και δεκαετίες «τρέχει» ακατάπαυστα. Η μεγάλη τουριστική άνοιξη του νησιού, πενήντα και πλέον χρόνια πριν, έφερε ανθρώπους από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Ήρθαν με όνειρα, ελπίδες και για κάποιους από την πρώτη τους μέρα εδώ, ήταν οι «ξένοι». Κι όμως, αυτοί οι «ξένοι» ρίζωσαν, έφτιαξαν σπίτια, επιχειρήσεις, οικογένειες. Έγιναν μέρος της ψυχής του τόπου, έγιναν κι αυτοί «ντόπιοι». Σήμερα, άλλοι φτάνουν. Επαγγελματίες, εργαζόμενοι, επιχειρηματίες, μετανάστες από κοντινούς και μακρινούς τόπους. Και πάλι, ακούς κάποιους να τους βρίζουν και να τους κοιτούν με δυσπιστία. Τους αποκαλούν εισβολείς, κερδοσκόπους,...

Ετοιμάζεται, μήνες τώρα, από το υπουργείο εσωτερικών ο νέος κώδικας για την τοπική αυτοδιοίκηση! Έχουν ήδη γίνει γνωστές οι αλλαγές που προοιωνίζονται και καμία εξ αυτών δεν θα βελτιώσει ουσιαστικά τα πράγματα στους Δήμους της χώρας. Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που είσαι σίγουρος εκ των προτέρων ότι η κυβέρνηση δεν θα «τολμήσει» για πολλούς και διάφορους λόγους, αλλά κυρίως για έναν!!! Θέλει αδύναμους Δήμους, εξαρτημένους από το κέντρο, για να τους ελέγχει πολιτικά και οικονομικά. Αν ήθελε να αλλάξει την κατάσταση, θα είχε ήδη προχωρήσει σε νέο «κώδικα αυτοδιοίκησης», σε δίκαιη κατανομή των πόρων και σε γενναία στελέχωση. Αντί γι’ αυτό, σέρνει εκκρεμότητες, αφήνει μικρούς δήμους να καταρρέουν και επιβάλλει συνεχώς υποχρεώσεις χωρίς αντίστοιχους πόρους. Η Νέα Δημοκρατία δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν θέλει πραγματική αποκέντρωση. Οι Δήμοι σήμερα είναι «διαχειριστές μιζέριας» και οι αιρετοί «υποδοχείς διαμαρτυριών» αντί να τους έχουν δώσει τα εργαλεία, ώστε να γίνουν μοχλοί ανάπτυξης. Β...

Τα χρόνια μετά την Κατοχή, θα περίμενε κανείς πως όσοι συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς θα τιμωρούνταν παραδειγματικά. Όμως, αυτό δεν έγινε, ούτε στην Ελλάδα γενικά, ούτε στα νησιά μας. Κι εδώ, στο δικό μας νησί, παρατηρήθηκε κάτι ακόμα πιο παράξενο. Δεν ήταν μόνο ότι οι δοσίλογοι δεν τιμωρήθηκαν. Ήταν ότι οι ίδιοι οι αγωνιστές της Αντίστασης, αυτοί που ρίσκαραν τη ζωή τους για την ελευθερία, ήταν και εκείνοι που επέλεξαν να σωπάσουν. Να μη μιλούν δημόσια, να μην κατονομάζουν προδότες, να αποφεύγουν τη σύγκρουση ακόμα κι όταν οι αναμνήσεις πονούσαν. Και αν κάποιος, πάνω στον θυμό ή στο κρασί, έφερνε κουβέντα για εκείνα τα σκοτεινά χρόνια, πάντα θα βρισκόταν κάποιος από τους παλιούς να τον συγκρατήσει: «Άσ’ τα τώρα αυτά, δεν ωφελεί να τα σκαλίζουμε.» Κι έτσι πέρασαν τα χρόνια. Η σιωπή αυτή διατηρήθηκε, ακόμη κι όταν ήρθε η Δημοκρατία, ακόμη κι όταν η ιστορία άρχισε πια να γράφεται χωρίς φόβο. Ίσως επειδή οι άνθρωποι εδώ ήξεραν πως το χωριό δεν αντέχει τον διχασμό. Ο «προδότης» μπορεί ν...