Παριανές υποκειμενικότητες

Η πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για τοποθέτηση καμερών στα σχολεία φέρνει και πάλι στο προσκήνιο ένα κρίσιμο ερώτημα: Θέλουμε τα σχολεία μας να είναι χώροι ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας ή πεδία διαρκούς αστυνόμευσης που θυμίζουν «Μεγάλο Αδελφό»; Σύμφωνα με τη γνωμοδότηση της νομικής συμβούλου της Δ.Ο.Ε., η τοποθέτηση και χρήση συστημάτων βιντεοεπιτήρησης στις σχολικές μονάδες κατά την ώρα λειτουργίας τους είναι απολύτως απαγορευμένη. Ακόμη και για τις ώρες που το σχολείο είναι κλειστό, ο νόμος θέτει αυστηρότατες προϋποθέσεις: Απαιτείται άδεια από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Πρέπει να αποδεικνύεται η αναγκαιότητα του μέτρου. Η απόφαση πρέπει να λαμβάνεται μετά από διαβούλευση με εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Και βέβαια δεν είναι μόνο το γράμμα του νόμου, αλλά και η ουσία της εκπαίδευσης. Η ύπαρξη καμερών, ακόμα και «άδειων κουτιών» που προσομοιάζουν με κάμερες, πλήττει βάναυσα την ψυχική υγεία των μαθητών. Όπως τονίζει η Αρχή, ο κίνδυνο...

Στις 14 Δεκεμβρίου 1853 γεννήθηκε ο Ερρίκο Μαλατέστα. ..."ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΗ ΒΙΑ, μη κυριαρχία ανθρώπου σε άνθρωπο, μη επιβολή βιαίως της βούλησης ενός η περισσοτέρων στους υπόλοιπους. Είναι μέσο της εναρμόνισης των συμφερόντων, μέσω της εθελουσίας συνεργασίας, της αγάπης, του σεβασμού, της αμοιβαίας ανοχής, είναι μόνο με την πειθώ, το παράδειγμα, τη μεταδοτικότητα και το αμοιβαίο όφελος από την επιείκεια που μπορεί και πρέπει να θριαμβεύσει η αναρχία, δηλαδή μια κοινωνία αδελφών ελευθέρως αλληλέγγυων, η οποία θα εξασφαλίζει στους πάντες την μέγιστη ελευθερία, τη μέγιστη ανάπτυξη, τη μέγιστη δυνατή ευημερία". Όταν διαβάζεις τις σκέψεις του μεγάλου αυτού Αναρχικού, συνειδητοποιείς πόσο επίκαιρες είναι. Βλέπεις μέσα σε αυτές την αγωνία του σκεπτόμενου ανθρώπου για τη σύνδεση θεωρίας και πράξης, για την Ηθική, για όλα τα θέματα που θα έπρεπε να απασχολούν τον Άνθρωπο κάθε εποχής και κάθε τόπου. Η αναφορά μου στο συγκεκριμένο απόσπασμα του Μαλατέστα δεν γίνεται για να θεωρητικολ...

  Αποφάσισα με αυτή την επιστολή να μιλήσω, για άλλη μια φορά, για το σωματείο μας και με τον τρόπο αυτό να επικοινωνήσω με όλους τους συναδέλφους μου ή τουλάχιστον με αυτούς που αντιλαμβάνονται την παράνοια της εποχής μας. Με αυτούς που επιθυμούν να κληροδοτήσουν στα παιδιά τους κάτι διαφορετικό και ταυτόχρονα απειροελάχιστα μικρό σε σχέση με τη βρωμιά που υπάρχει γύρω μας αλλά πολύτιμο σε αξία, η οποία αποκτιέται απ' αυτή και μόνο την προσφορά του κληροδοτήματος προς τα νέα μέλη μιας κοινωνίας που παραπαίει. Για άλλη μια φορά σας θέτω ένα, κατά την άποψή μου, θεμελιώδες ερώτημα. Τι Σύλλογο θέλουμε να έχουμε; Τι είδους άτομα θέλουμε να μας εκπροσωπούν στις κοινωνικές - πολιτικές επαφές που είναι υποχρεωμένος να κάνει ο Σύλλογός μας στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του; Με ποιο τρόπο θέλουμε να τοποθετείται, όντας μέσα σε μια χειμάζουσα κοινωνία από σκάνδαλα, αδικίες, διαπλεκόμενες και διεφθαρμένες πολιτικές οικογένειες;   Το μοναδικό αυτό ερώτημα "Τι Σύλλογο θέλουμε να έχουμε...

Σήμερα η μέρα είναι ηλιόλουστη, απάνεμη, η θάλασσα σχεδόν ακύμαντη. Υπάρχει όμως μια θολούρα. Το μάτι δεν ξεχωρίζει τα αγαπημένα νησιά που μας περιβάλλουν. Το βαπόρι πήρε τον κάβο, πέρασε τους φωτεινούς σηματοδότες της εισόδου του λιμανιού και άραξε στην κεντρική προβλήτα, όπως κάνει κάθε μέρα με καλοσύνες ή φουρτούνες. Θαρρείς πως κι αυτό σήμερα είναι λίγο θολό στην όψη, σαν να χύθηκε το μπλε απ' το σταριλίκι του στη θάλασσα, σα να ξεθώριασε τ' όνομά του στην πρύμνη και στην πλώρη του σκαριού του. Σήμερα το βαπόρι δεν μας φέρνει τίποτα. Έρχεται άδειο, μα φεύγει γεμάτο. Σήμερα το βαπόρι στο φευγιό του παίρνει μαζί του ζωές παλιές και νεότερες, αναμνήσεις πλούσιες, χορούς, τραγούδια, συζητήσεις και αναζητήσεις. Για αυτές τις ζωές δεν έχουν σημασία οι ηλικίες αλλά οι μνήμες που αφήνουν πίσω τους προς αναζήτηση κάτι άλλου αλλού. Το νέο αντικαθιστά το παλιό… Πάντα έτσι γίνεται. Η επιτυχία στη ζωή δεν εξαρτάται ούτε από τον πλούτο ούτε από τη θέση ούτε από την ίδια τη ζωή ούτε...

Άνοιξα τον υπολογιστή και ανέτρεξα στα μηνύματα που αλλάζαμε κατά καιρούς μεταξύ μας. Έφτασα μέχρι το 2012. Μέσα από τις αράδες των μηνυμάτων ξεπήδησαν πεντακάθαρες εικόνες μιας γεμάτης εικοσαετίας. Με τις οικογένειές μας, με κοινούς φίλους, με συναδέλφους, με τσιμπούσια, με εκδρομές, με συζητήσεις, με πλάκες, με αγωνίες… Κόλλησα για λίγο στο 2014. Του είχα στείλει ένα μήνυμα για τα γενέθλιά του λέγοντάς του να τα χιλιάσει. Μου απάντησε "άσε ρε, 10 χρονάκια ακόμα και μετά μη τον είδατε". Δεν ξέρω τι ρόλο παίζει η τύχη, το πεπρωμένο, το σύμπαν, η κακιά η ώρα, οι επιλογές, όμως μετά από 11 χρόνια και πριν μερικές μέρες μας άφησε σύξυλους και την κοπάνησε. Είναι αυτό που έλεγε και ο αγαπημένος Μίσσιος "καλά εσύ "σκοτώθηκες" νωρίς". Ξέρετε, ο θάνατος, ως νομοτελειακό γεγονός, το μοναδικό βάρος που δημιουργεί σ' αυτόν που μένει είναι η απώλεια της ελπίδας. Όταν κάποιος ή κάποια φεύγει από μια οποιαδήποτε σχέση, οικογενειακή, φιλική, ερωτική, επαγγελματι...

Ξέρεις, ο ανταγωνισμός και ο συναγωνισμός ενώ έχουν την ίδια ρίζα γραφής, ως έννοιες, τόσο σε επίπεδο φιλοσοφίας όσο και σε επίπεδο ψυχολογίας έχουν εκ διαμέτρου αντίθετες λογικές. Παρόλα αυτά οι περισσότεροι άνθρωποι αυτές τις δύο έννοιες τις μπερδεύουν. Ο ανταγωνισμός δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τον διπλανό και στη λογική του κυριαρχεί μόνο η κατάκτηση της πρώτης θέσης με οποιοδήποτε μέσο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλές φορές να μην είναι άξιος ο πρώτος. Δεν είναι τυχαίο που η Αμερική θεωρεί ότι ο πρώτος είναι τα πάντα και όλοι οι άλλοι τίποτα. Αυτός ο τόπος συντίθεται από ανθρώπους τυχοδιώκτες οι οποίοι για την παραμονή τους σ' αυτά τα εδάφη σκότωσαν και εξαφάνισαν ότι αυτόχθονο υπήρχε. Αυτής της λογικής οι τύποι και οι αντίστοιχες κοινωνίες δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι χωρίς όλους τους άλλους δεν θα υπήρχε πρώτος ούτε φυσικά να μετρήσουν την αξία των δεύτερων, τρίτων και τελευταίων.   Ο συναγωνισμός αντίθετα δεν ενδιαφέρεται τόσο για την ανάδειξη του πρώτου όσο για την ανά...