Παριανές υποκειμενικότητες

Όταν κοιτάζει κανείς τη ζωή του από απόσταση, πολλά πράγματα αποκτούν διαφορετικό βάρος και νόημα. Κάποιες αναμνήσεις ξεθωριάζουν, άλλες πάλι μένουν ζωντανές σαν να συνέβησαν χθες. Ανάμεσα σε αυτές, για μένα που μεγάλωσα μόνος, ξεχωρίζουν οι φιλικές σχέσεις που δημιουργήθηκαν στο διάστημα της ζωής που έχω διανύσει. Στο σπίτι της παιδικής ηλικίας υπήρχε αγάπη, αλλά υπήρχε και μια σιωπή που συχνά συνοδεύει τη μοναξιά. Δεν υπήρχε το αδελφικό γέλιο στο ίδιο ή στο διπλανό δωμάτιο, ούτε οι μικρές καθημερινές διαφωνίες που κάνουν το σπίτι να μοιάζει ζωντανό και σε μαθαίνουν πιο γρήγορα και πιο βαθιά πολλά. Έτσι, πολύ νωρίς κατάλαβα πως οι φίλοι δεν είναι απλώς παρέα για παιχνίδι, μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι κομμάτια της ζωής σου, σαν να ήταν αδέλφια που δεν σου χάρισε η τύχη, αλλά σου χάρισε η ζωή. Με τα χρόνια κατάλαβα πως η αληθινή φιλία δεν χτίζεται με μεγάλες στιγμές, αλλά με μικρές, σχεδόν ασήμαντες. Σε μια κουβέντα που κρατά περισσότερο απ’ όσο υπολόγιζε...

Η σύγκριση μεταξύ της Κοινωνίας των Εθνών (ΚτΕ) του 1930 και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) του 2026 είναι μια άσκηση που προκαλεί δέος, καθώς οι ομοιότητες υποδηλώνουν ότι η ανθρωπότητα τείνει να επαναλαμβάνει τα ίδια δομικά σφάλματα. Και οι δύο οργανισμοί δημιουργήθηκαν με το σύνθημα «Ποτέ Ξανά», αλλά και οι δύο κατέληξαν να παρακολουθούν την ιστορία να συμβαίνει χωρίς αυτούς. Η Κοινωνία των Εθνών δεν διέθετε δικό της στρατό. Όταν η Ιταλία εισέβαλε στην Αιθιοπία ή η Ιαπωνία στη Μαντζουρία, η ΚτΕ επέβαλε «οικονομικές κυρώσεις» που κανείς δεν τήρησε. Υπήρχε παντελής έλλειψη εκτελεστικής ισχύος . Ο ΟΗΕ σήμερα έχει ειρηνευτικές δυνάμεις, αλλά αυτές είναι δέσμιες των εντολών των κρατών-μελών. Στην τρέχουσα κρίση στη Μέση Ανατολή, οι κυανόκρανοι στον Λίβανο   περιορίζονται στο να καταγράφουν τις παραβιάσεις, ανίκανοι να αποτρέψουν την εισβολή ή τους πυραύλους Η μεγαλύτερη ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση βαραίνει τη δομή του Συμβουλίου Ασφαλείας, η οποία θυμίζει τις παθογένε...

Άκουσα πρόσφατα τη συζήτηση του Προεδρείου του ΔΣ του Σωματείου των εργαζομένων του Δήμου μας, η οποία αναπτύχθηκε στο " Paros Voice ". Επειδή τα θέματα που αναδείχθηκαν ήταν πολύ σοβαρά και άκουγε κόσμος, θα ήθελα να προσθέσω κάποιες διευκρινίσεις τις οποίες θεωρώ σοβαρές, για να μη βγάζει λάθος συμπεράσματα αυτός ο κόσμος. Το πρώτο που αναδείχθηκε ήταν το καθεστώς εισβολής των εργολάβων στην καθαριότητα του Δήμου. Παλαιότερα το επιχείρημα των διοικήσεων για την ανάθεση της καθαριότητας σε ιδιώτη εργολάβο ήταν ότι συμφέρει οικονομικά το Δήμο, αφού ένας μόνιμος εργάτης του στοίχιζε πολύ περισσότερο απ' ό,τι ο ιδιώτης. Δείτε ποια είναι σήμερα η αλήθεια. Τα έξοδα του Δήμου για έναν πρωτοδιόριστο εργάτη καθαριότητας   είναι περίπου 1.600 € μηνιαίως μαζί με τις εργοδοτικές εισφορές. Απ' αυτά ο εργαζόμενος λαμβάνει καθαρά τα 900€ με πενθήμερη υποχρέωση εργασίας και ωράριο, λόγω της φύσης της δουλειάς, περίπου 6,5 ώρες ανά ημέρα. Οι εργάτες που απασχολούνται σε ι...

Τι θα έλεγαν σήμερα οι αρχαίοι για τις κάμερες στα σχολεία; Ο Πλάτωνας, ιδίως στην Πολιτεία , τονίζει ότι η παιδεία σκοπό έχει τη διαμόρφωση ελεύθερων και ενάρετων πολιτών , όχι υπάκουων και φοβισμένων ανθρώπων. Η συνεχής επιτήρηση μέσω καμερών μετατρέπει το σχολείο σε χώρο ελέγχου και όχι παιδείας. Η αίσθηση ότι κάποιος παρακολουθείται διαρκώς καλλιεργεί φόβο και αυτολογοκρισία, στοιχεία ασύμβατα με το πλατωνικό ιδεώδες της ελεύθερης αναζήτησης της αλήθειας. Όπως ο Πλάτωνας θεωρεί ότι η γνώση προκύπτει από τον διάλογο και την εσωτερική καλλιέργεια της ψυχής, έτσι και η επιτήρηση υπονομεύει αυτή τη διαδικασία. Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια υποστηρίζει ότι η αρετή δεν επιβάλλεται εξωτερικά αλλά καλλιεργείται μέσω της έξης , δηλαδή της συνήθειας να πράττει κανείς το καλό εκούσια. Όταν η σωστή συμπεριφορά επιβάλλεται λόγω φόβου τιμωρίας ή παρακολούθησης, δεν πρόκειται για αρετή αλλά για καταναγκασμό. Ακόμα και η αίσθηση που δημιουργούν οι κάμερες στους μαθητές τους οδηγεί ...

Η πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για τοποθέτηση καμερών στα σχολεία φέρνει και πάλι στο προσκήνιο ένα κρίσιμο ερώτημα: Θέλουμε τα σχολεία μας να είναι χώροι ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας ή πεδία διαρκούς αστυνόμευσης που θυμίζουν «Μεγάλο Αδελφό»; Σύμφωνα με τη γνωμοδότηση της νομικής συμβούλου της Δ.Ο.Ε., η τοποθέτηση και χρήση συστημάτων βιντεοεπιτήρησης στις σχολικές μονάδες κατά την ώρα λειτουργίας τους είναι απολύτως απαγορευμένη. Ακόμη και για τις ώρες που το σχολείο είναι κλειστό, ο νόμος θέτει αυστηρότατες προϋποθέσεις: Απαιτείται άδεια από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Πρέπει να αποδεικνύεται η αναγκαιότητα του μέτρου. Η απόφαση πρέπει να λαμβάνεται μετά από διαβούλευση με εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Και βέβαια δεν είναι μόνο το γράμμα του νόμου, αλλά και η ουσία της εκπαίδευσης. Η ύπαρξη καμερών, ακόμα και «άδειων κουτιών» που προσομοιάζουν με κάμερες, πλήττει βάναυσα την ψυχική υγεία των μαθητών. Όπως τονίζει η Αρχή, ο κίνδυνο...

Στις 14 Δεκεμβρίου 1853 γεννήθηκε ο Ερρίκο Μαλατέστα. ..."ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΗ ΒΙΑ, μη κυριαρχία ανθρώπου σε άνθρωπο, μη επιβολή βιαίως της βούλησης ενός η περισσοτέρων στους υπόλοιπους. Είναι μέσο της εναρμόνισης των συμφερόντων, μέσω της εθελουσίας συνεργασίας, της αγάπης, του σεβασμού, της αμοιβαίας ανοχής, είναι μόνο με την πειθώ, το παράδειγμα, τη μεταδοτικότητα και το αμοιβαίο όφελος από την επιείκεια που μπορεί και πρέπει να θριαμβεύσει η αναρχία, δηλαδή μια κοινωνία αδελφών ελευθέρως αλληλέγγυων, η οποία θα εξασφαλίζει στους πάντες την μέγιστη ελευθερία, τη μέγιστη ανάπτυξη, τη μέγιστη δυνατή ευημερία". Όταν διαβάζεις τις σκέψεις του μεγάλου αυτού Αναρχικού, συνειδητοποιείς πόσο επίκαιρες είναι. Βλέπεις μέσα σε αυτές την αγωνία του σκεπτόμενου ανθρώπου για τη σύνδεση θεωρίας και πράξης, για την Ηθική, για όλα τα θέματα που θα έπρεπε να απασχολούν τον Άνθρωπο κάθε εποχής και κάθε τόπου. Η αναφορά μου στο συγκεκριμένο απόσπασμα του Μαλατέστα δεν γίνεται για να θεωρητικολ...

  Αποφάσισα με αυτή την επιστολή να μιλήσω, για άλλη μια φορά, για το σωματείο μας και με τον τρόπο αυτό να επικοινωνήσω με όλους τους συναδέλφους μου ή τουλάχιστον με αυτούς που αντιλαμβάνονται την παράνοια της εποχής μας. Με αυτούς που επιθυμούν να κληροδοτήσουν στα παιδιά τους κάτι διαφορετικό και ταυτόχρονα απειροελάχιστα μικρό σε σχέση με τη βρωμιά που υπάρχει γύρω μας αλλά πολύτιμο σε αξία, η οποία αποκτιέται απ' αυτή και μόνο την προσφορά του κληροδοτήματος προς τα νέα μέλη μιας κοινωνίας που παραπαίει. Για άλλη μια φορά σας θέτω ένα, κατά την άποψή μου, θεμελιώδες ερώτημα. Τι Σύλλογο θέλουμε να έχουμε; Τι είδους άτομα θέλουμε να μας εκπροσωπούν στις κοινωνικές - πολιτικές επαφές που είναι υποχρεωμένος να κάνει ο Σύλλογός μας στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του; Με ποιο τρόπο θέλουμε να τοποθετείται, όντας μέσα σε μια χειμάζουσα κοινωνία από σκάνδαλα, αδικίες, διαπλεκόμενες και διεφθαρμένες πολιτικές οικογένειες;   Το μοναδικό αυτό ερώτημα "Τι Σύλλογο θέλουμε να έχουμε...

Σήμερα η μέρα είναι ηλιόλουστη, απάνεμη, η θάλασσα σχεδόν ακύμαντη. Υπάρχει όμως μια θολούρα. Το μάτι δεν ξεχωρίζει τα αγαπημένα νησιά που μας περιβάλλουν. Το βαπόρι πήρε τον κάβο, πέρασε τους φωτεινούς σηματοδότες της εισόδου του λιμανιού και άραξε στην κεντρική προβλήτα, όπως κάνει κάθε μέρα με καλοσύνες ή φουρτούνες. Θαρρείς πως κι αυτό σήμερα είναι λίγο θολό στην όψη, σαν να χύθηκε το μπλε απ' το σταριλίκι του στη θάλασσα, σα να ξεθώριασε τ' όνομά του στην πρύμνη και στην πλώρη του σκαριού του. Σήμερα το βαπόρι δεν μας φέρνει τίποτα. Έρχεται άδειο, μα φεύγει γεμάτο. Σήμερα το βαπόρι στο φευγιό του παίρνει μαζί του ζωές παλιές και νεότερες, αναμνήσεις πλούσιες, χορούς, τραγούδια, συζητήσεις και αναζητήσεις. Για αυτές τις ζωές δεν έχουν σημασία οι ηλικίες αλλά οι μνήμες που αφήνουν πίσω τους προς αναζήτηση κάτι άλλου αλλού. Το νέο αντικαθιστά το παλιό… Πάντα έτσι γίνεται. Η επιτυχία στη ζωή δεν εξαρτάται ούτε από τον πλούτο ούτε από τη θέση ούτε από την ίδια τη ζωή ούτε...

Άνοιξα τον υπολογιστή και ανέτρεξα στα μηνύματα που αλλάζαμε κατά καιρούς μεταξύ μας. Έφτασα μέχρι το 2012. Μέσα από τις αράδες των μηνυμάτων ξεπήδησαν πεντακάθαρες εικόνες μιας γεμάτης εικοσαετίας. Με τις οικογένειές μας, με κοινούς φίλους, με συναδέλφους, με τσιμπούσια, με εκδρομές, με συζητήσεις, με πλάκες, με αγωνίες… Κόλλησα για λίγο στο 2014. Του είχα στείλει ένα μήνυμα για τα γενέθλιά του λέγοντάς του να τα χιλιάσει. Μου απάντησε "άσε ρε, 10 χρονάκια ακόμα και μετά μη τον είδατε". Δεν ξέρω τι ρόλο παίζει η τύχη, το πεπρωμένο, το σύμπαν, η κακιά η ώρα, οι επιλογές, όμως μετά από 11 χρόνια και πριν μερικές μέρες μας άφησε σύξυλους και την κοπάνησε. Είναι αυτό που έλεγε και ο αγαπημένος Μίσσιος "καλά εσύ "σκοτώθηκες" νωρίς". Ξέρετε, ο θάνατος, ως νομοτελειακό γεγονός, το μοναδικό βάρος που δημιουργεί σ' αυτόν που μένει είναι η απώλεια της ελπίδας. Όταν κάποιος ή κάποια φεύγει από μια οποιαδήποτε σχέση, οικογενειακή, φιλική, ερωτική, επαγγελματι...