Παριανές υποκειμενικότητες

Η δημόσια συζήτηση που άνοιξε μετά την πυρκαγιά στον ΧΥΤΑ της Πάρου δεν πρέπει να εξαντληθεί στην αναζήτηση ευθυνών. Η κοινωνία έχει ανάγκη από κάτι περισσότερο. Έχει ανάγκη από έναν ουσιαστικό αναστοχασμό για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη διοίκηση, την πολιτική και τη σχέση των θεσμών με τον πολίτη. Η πολιτική ευθύνη δεν είναι μια τυπική υποχρέωση. Είναι στάση ζωής. Είναι η συνειδητή αποδοχή ότι όποιος αναλαμβάνει δημόσιο αξίωμα δεν απολαμβάνει μόνο εξουσία, αλλά αναλαμβάνει και την ευθύνη των αποφάσεών του, των παραλείψεών του και των αποτελεσμάτων της διοίκησής του. Αυτό δεν αφορά μόνο τους Δημάρχους. Αφορά τα Δημοτικά Συμβούλια, τις Περιφέρειες, την κεντρική διοίκηση, τους δημόσιους οργανισμούς, τους ιδιώτες που αναλαμβάνουν δημόσιες υπηρεσίες, τους πολίτες που επιλέγουν με την ψήφο τους και, τελικά, όλους όσοι συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων που επηρεάζουν τη ζωή όλων μας. Η ευθύνη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Δεν μπορεί να εμφανίζεται μόνο όταν τα πράγματα πηγαίνου...

Η αναζήτηση των αιτίων που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να περιοριστεί αποκλειστικά στον Δήμο Πάρου. Η διαχείριση των απορριμμάτων αποτελεί ένα σύνθετο σύστημα, στο οποίο συμμετέχουν διαφορετικοί θεσμοί, διαφορετικά επίπεδα διοίκησης και διαφορετικοί φορείς, καθένας με τις δικές του αρμοδιότητες και ευθύνες. Γι' αυτό θεωρώ ότι η πολιτική αξιολόγηση πρέπει να αφορά το σύνολο του μηχανισμού και όχι μόνο τον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας. Τα τελευταία χρόνια η διαχείριση του ΧΥΤΑ πέρασε από τον Δήμο σε ευρύτερους διαχειριστικούς φορείς και τελικά στους ιδιώτες. Η Περιφέρεια και ο ΦΟΔΣΑ ανέλαβαν κρίσιμες αρμοδιότητες ως προς τη λειτουργία και τον σχεδιασμό του συστήματος. Η μεταφορά αυτή των αρμοδιοτήτων συνοδευόταν, ως κυρίαρχο πολιτικό επιχείρημα από τις εκάστοτε κεντρικές και περιφερειακές κυβερνήσεις,  από την προσδοκία ότι η διαχείριση θα γινόταν αποτελεσματικότερη, με καλύτερο συντονισμό, μεγαλύτερη τεχνική υποστήριξη και πιο ολοκληρωμένο σχεδιασμό. Είναι, επομένως, ...

Αν περιορίσουμε τη συζήτηση μόνο στην πυρκαγιά του ΧΥΤΑ, υπάρχει ο κίνδυνος να αντιμετωπίσουμε το σύμπτωμα και όχι την πραγματική αιτία του προβλήματος. Κατά τη γνώμη μου, η πυρκαγιά δεν μπορεί να εξεταστεί αποκομμένα από τη συνολική πορεία της διαχείρισης των απορριμμάτων στην Πάρο. Αποτελεί την κορύφωση μιας διαχρονικής κατάστασης που διαμορφώθηκε μέσα από αποφάσεις, παραλείψεις, καθυστερήσεις και αδυναμίες πολλών ετών. Γι' αυτό θεωρώ ότι η συζήτηση πρέπει να ξεκινήσει από τη βασική αρχή ότι οι ευθύνες δεν περιορίζονται σε ένα πρόσωπο ούτε σε μία δημοτική περίοδο. Η ευθύνη, ως πολιτική έννοια, είναι συλλογική και διαχρονική. Αφορά τις δημοτικές αρχές που διοίκησαν τον Δήμο, τα Δημοτικά Συμβούλια που έλαβαν ή δεν έλαβαν κρίσιμες αποφάσεις, τις αντιπολιτεύσεις που είχαν υποχρέωση να ασκούν ουσιαστικό έλεγχο, αλλά και κάθε θεσμικό φορέα που συμμετείχε στη διαχείριση του ζητήματος. Δεν υποστηρίζω ότι όλοι έχουν την ίδια ευθύνη. Υποστηρίζω, όμως, ότι όλοι πρέπει να εξεταστούν με τα ίδ...

Ο Δήμαρχος δεν έπρεπε να συλληφθεί. Έπρεπε να παραιτηθεί. Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός τόπου που ξεπερνούν το ίδιο το γεγονός που τις προκάλεσε. Στιγμές που μας υποχρεώνουν να σταματήσουμε, να αναλογιστούμε όχι μόνο τι συνέβη, αλλά κυρίως γιατί συνέβη και τι οφείλουμε να αλλάξουμε, ώστε να μην επαναληφθεί. Η πυρκαγιά στον ΧΥΤΑ της Πάρου αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, μια τέτοια στιγμή. Δεν είναι απλώς ένα ακόμη δυσάρεστο περιστατικό. Είναι μια αφορμή για έναν βαθύτερο προβληματισμό γύρω από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι θεσμοί, η τοπική αυτοδιοίκηση και συνολικά η δημόσια διοίκηση στη χώρα μας. Γι' αυτό και πιστεύω ότι η πολιτική ευθύνη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με όρους ποινικής διαδικασίας. Η ποινική ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στη Δικαιοσύνη, η οποία οφείλει να διερευνήσει με απόλυτη ανεξαρτησία όλα τα πραγματικά περιστατικά και να αποφανθεί σύμφωνα με τον νόμο. Η πολιτική ευθύνη, όμως, είναι κάτι διαφορετικό. Δεν συλλαμβάνεται. Αναλαμβάνεται. Γι' αυτό θεωρώ ό...

“Αυτόν; Άστον να λέει αυτόν”. Αν αυτή η φράση ακουστεί μέσα σε ένα καφενείο δε θα δώσει κανείς ιδιαίτερη σημασία. Στο πλαίσιο της συζήτησης σε έναν τέτοιο κοινωνικό χώρο, όπου πολλές φορές ακούγονται τεράστιες αλήθειες, λέγονται και πολύ χειρότερα. Όταν αυτή η φράση όμως ακουστεί μέσα σε ένα Δημοτικό Συμβούλιο, το οποίο έχει κληθεί από ανώτατο ελεγκτικό φορέα, να αποφασίσει για πολύ σοβαρή υπόθεση η οποία συνδέεται με οικονομικές συμφωνίες και παραχώρηση δημοτικής γης, αποκτά μια άλλη βαρύτητα. Ειδικότερα όταν αυτή ξεστομίζεται από το δικηγόρο ενός Δήμου και αφορά τον Διευθυντή μιας υπηρεσίας ο οποίος κλήθηκε από το Δήμαρχο να μελετήσει αυτά που είπε η ελεγκτική αρχή και να πει τη γνώμη του. Να σημειώσω εδώ, για να καταλαβαίνουν και οι αναγνώστες, ότι η μόνη αρχή που έχει δικαίωμα και υποχρέωση να αποφασίζει είναι το Δημοτικό Συμβούλιο και κάποια άλλα όργανα τα οποία κι αυτά λειτουργούν στο πλαίσιο των αποφάσεών του. Οι εισηγήσεις που γίνονται, λοιπόν, τόσο από μια διοικητική υπηρεσία ...

Όταν κοιτάζει κανείς τη ζωή του από απόσταση, πολλά πράγματα αποκτούν διαφορετικό βάρος και νόημα. Κάποιες αναμνήσεις ξεθωριάζουν, άλλες πάλι μένουν ζωντανές σαν να συνέβησαν χθες. Ανάμεσα σε αυτές, για μένα που μεγάλωσα μόνος, ξεχωρίζουν οι φιλικές σχέσεις που δημιουργήθηκαν στο διάστημα της ζωής που έχω διανύσει. Στο σπίτι της παιδικής ηλικίας υπήρχε αγάπη, αλλά υπήρχε και μια σιωπή που συχνά συνοδεύει τη μοναξιά. Δεν υπήρχε το αδελφικό γέλιο στο ίδιο ή στο διπλανό δωμάτιο, ούτε οι μικρές καθημερινές διαφωνίες που κάνουν το σπίτι να μοιάζει ζωντανό και σε μαθαίνουν πιο γρήγορα και πιο βαθιά πολλά. Έτσι, πολύ νωρίς κατάλαβα πως οι φίλοι δεν είναι απλώς παρέα για παιχνίδι, μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι κομμάτια της ζωής σου, σαν να ήταν αδέλφια που δεν σου χάρισε η τύχη, αλλά σου χάρισε η ζωή. Με τα χρόνια κατάλαβα πως η αληθινή φιλία δεν χτίζεται με μεγάλες στιγμές, αλλά με μικρές, σχεδόν ασήμαντες. Σε μια κουβέντα που κρατά περισσότερο απ’ όσο υπολόγιζε...

Η σύγκριση μεταξύ της Κοινωνίας των Εθνών (ΚτΕ) του 1930 και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) του 2026 είναι μια άσκηση που προκαλεί δέος, καθώς οι ομοιότητες υποδηλώνουν ότι η ανθρωπότητα τείνει να επαναλαμβάνει τα ίδια δομικά σφάλματα. Και οι δύο οργανισμοί δημιουργήθηκαν με το σύνθημα «Ποτέ Ξανά», αλλά και οι δύο κατέληξαν να παρακολουθούν την ιστορία να συμβαίνει χωρίς αυτούς. Η Κοινωνία των Εθνών δεν διέθετε δικό της στρατό. Όταν η Ιταλία εισέβαλε στην Αιθιοπία ή η Ιαπωνία στη Μαντζουρία, η ΚτΕ επέβαλε «οικονομικές κυρώσεις» που κανείς δεν τήρησε. Υπήρχε παντελής έλλειψη εκτελεστικής ισχύος . Ο ΟΗΕ σήμερα έχει ειρηνευτικές δυνάμεις, αλλά αυτές είναι δέσμιες των εντολών των κρατών-μελών. Στην τρέχουσα κρίση στη Μέση Ανατολή, οι κυανόκρανοι στον Λίβανο   περιορίζονται στο να καταγράφουν τις παραβιάσεις, ανίκανοι να αποτρέψουν την εισβολή ή τους πυραύλους Η μεγαλύτερη ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση βαραίνει τη δομή του Συμβουλίου Ασφαλείας, η οποία θυμίζει τις παθογένε...

Άκουσα πρόσφατα τη συζήτηση του Προεδρείου του ΔΣ του Σωματείου των εργαζομένων του Δήμου μας, η οποία αναπτύχθηκε στο " Paros Voice ". Επειδή τα θέματα που αναδείχθηκαν ήταν πολύ σοβαρά και άκουγε κόσμος, θα ήθελα να προσθέσω κάποιες διευκρινίσεις τις οποίες θεωρώ σοβαρές, για να μη βγάζει λάθος συμπεράσματα αυτός ο κόσμος. Το πρώτο που αναδείχθηκε ήταν το καθεστώς εισβολής των εργολάβων στην καθαριότητα του Δήμου. Παλαιότερα το επιχείρημα των διοικήσεων για την ανάθεση της καθαριότητας σε ιδιώτη εργολάβο ήταν ότι συμφέρει οικονομικά το Δήμο, αφού ένας μόνιμος εργάτης του στοίχιζε πολύ περισσότερο απ' ό,τι ο ιδιώτης. Δείτε ποια είναι σήμερα η αλήθεια. Τα έξοδα του Δήμου για έναν πρωτοδιόριστο εργάτη καθαριότητας   είναι περίπου 1.600 € μηνιαίως μαζί με τις εργοδοτικές εισφορές. Απ' αυτά ο εργαζόμενος λαμβάνει καθαρά τα 900€ με πενθήμερη υποχρέωση εργασίας και ωράριο, λόγω της φύσης της δουλειάς, περίπου 6,5 ώρες ανά ημέρα. Οι εργάτες που απασχολούνται σε ι...

Τι θα έλεγαν σήμερα οι αρχαίοι για τις κάμερες στα σχολεία; Ο Πλάτωνας, ιδίως στην Πολιτεία , τονίζει ότι η παιδεία σκοπό έχει τη διαμόρφωση ελεύθερων και ενάρετων πολιτών , όχι υπάκουων και φοβισμένων ανθρώπων. Η συνεχής επιτήρηση μέσω καμερών μετατρέπει το σχολείο σε χώρο ελέγχου και όχι παιδείας. Η αίσθηση ότι κάποιος παρακολουθείται διαρκώς καλλιεργεί φόβο και αυτολογοκρισία, στοιχεία ασύμβατα με το πλατωνικό ιδεώδες της ελεύθερης αναζήτησης της αλήθειας. Όπως ο Πλάτωνας θεωρεί ότι η γνώση προκύπτει από τον διάλογο και την εσωτερική καλλιέργεια της ψυχής, έτσι και η επιτήρηση υπονομεύει αυτή τη διαδικασία. Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια υποστηρίζει ότι η αρετή δεν επιβάλλεται εξωτερικά αλλά καλλιεργείται μέσω της έξης , δηλαδή της συνήθειας να πράττει κανείς το καλό εκούσια. Όταν η σωστή συμπεριφορά επιβάλλεται λόγω φόβου τιμωρίας ή παρακολούθησης, δεν πρόκειται για αρετή αλλά για καταναγκασμό. Ακόμα και η αίσθηση που δημιουργούν οι κάμερες στους μαθητές τους οδηγεί ...

Η πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για τοποθέτηση καμερών στα σχολεία φέρνει και πάλι στο προσκήνιο ένα κρίσιμο ερώτημα: Θέλουμε τα σχολεία μας να είναι χώροι ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας ή πεδία διαρκούς αστυνόμευσης που θυμίζουν «Μεγάλο Αδελφό»; Σύμφωνα με τη γνωμοδότηση της νομικής συμβούλου της Δ.Ο.Ε., η τοποθέτηση και χρήση συστημάτων βιντεοεπιτήρησης στις σχολικές μονάδες κατά την ώρα λειτουργίας τους είναι απολύτως απαγορευμένη. Ακόμη και για τις ώρες που το σχολείο είναι κλειστό, ο νόμος θέτει αυστηρότατες προϋποθέσεις: Απαιτείται άδεια από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Πρέπει να αποδεικνύεται η αναγκαιότητα του μέτρου. Η απόφαση πρέπει να λαμβάνεται μετά από διαβούλευση με εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Και βέβαια δεν είναι μόνο το γράμμα του νόμου, αλλά και η ουσία της εκπαίδευσης. Η ύπαρξη καμερών, ακόμα και «άδειων κουτιών» που προσομοιάζουν με κάμερες, πλήττει βάναυσα την ψυχική υγεία των μαθητών. Όπως τονίζει η Αρχή, ο κίνδυνο...

Στις 14 Δεκεμβρίου 1853 γεννήθηκε ο Ερρίκο Μαλατέστα. ..."ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΗ ΒΙΑ, μη κυριαρχία ανθρώπου σε άνθρωπο, μη επιβολή βιαίως της βούλησης ενός η περισσοτέρων στους υπόλοιπους. Είναι μέσο της εναρμόνισης των συμφερόντων, μέσω της εθελουσίας συνεργασίας, της αγάπης, του σεβασμού, της αμοιβαίας ανοχής, είναι μόνο με την πειθώ, το παράδειγμα, τη μεταδοτικότητα και το αμοιβαίο όφελος από την επιείκεια που μπορεί και πρέπει να θριαμβεύσει η αναρχία, δηλαδή μια κοινωνία αδελφών ελευθέρως αλληλέγγυων, η οποία θα εξασφαλίζει στους πάντες την μέγιστη ελευθερία, τη μέγιστη ανάπτυξη, τη μέγιστη δυνατή ευημερία". Όταν διαβάζεις τις σκέψεις του μεγάλου αυτού Αναρχικού, συνειδητοποιείς πόσο επίκαιρες είναι. Βλέπεις μέσα σε αυτές την αγωνία του σκεπτόμενου ανθρώπου για τη σύνδεση θεωρίας και πράξης, για την Ηθική, για όλα τα θέματα που θα έπρεπε να απασχολούν τον Άνθρωπο κάθε εποχής και κάθε τόπου. Η αναφορά μου στο συγκεκριμένο απόσπασμα του Μαλατέστα δεν γίνεται για να θεωρητικολ...

  Αποφάσισα με αυτή την επιστολή να μιλήσω, για άλλη μια φορά, για το σωματείο μας και με τον τρόπο αυτό να επικοινωνήσω με όλους τους συναδέλφους μου ή τουλάχιστον με αυτούς που αντιλαμβάνονται την παράνοια της εποχής μας. Με αυτούς που επιθυμούν να κληροδοτήσουν στα παιδιά τους κάτι διαφορετικό και ταυτόχρονα απειροελάχιστα μικρό σε σχέση με τη βρωμιά που υπάρχει γύρω μας αλλά πολύτιμο σε αξία, η οποία αποκτιέται απ' αυτή και μόνο την προσφορά του κληροδοτήματος προς τα νέα μέλη μιας κοινωνίας που παραπαίει. Για άλλη μια φορά σας θέτω ένα, κατά την άποψή μου, θεμελιώδες ερώτημα. Τι Σύλλογο θέλουμε να έχουμε; Τι είδους άτομα θέλουμε να μας εκπροσωπούν στις κοινωνικές - πολιτικές επαφές που είναι υποχρεωμένος να κάνει ο Σύλλογός μας στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του; Με ποιο τρόπο θέλουμε να τοποθετείται, όντας μέσα σε μια χειμάζουσα κοινωνία από σκάνδαλα, αδικίες, διαπλεκόμενες και διεφθαρμένες πολιτικές οικογένειες;   Το μοναδικό αυτό ερώτημα "Τι Σύλλογο θέλουμε να έχουμε...