Παριανές υποκειμενικότητες

Γράφει η Νίνα Αγγελική Γεωργιάδου Οι χερσαίες επεμβάσεις, που επεξεργάζεται ο πορτοκαλής διαταραγμένος φασίστας και το επιτελείο του, αφορά σε 17.000 πεζοναύτες. Όσοι δεν επιστρέψουν σε φέρετρα, με την αιματοβαμμένη αστερόεσσα, συμπεριλαμβάνονται στους βετεράνους, για τους οποίους η επιβίωση, είναι τις περισσότερες φορές, πιο οδυνηρή κι απ’ το θάνατο. • Οι περισσότεροι νέοι κατατάσσονται στον αμερικάνικο στρατό, με το πιστόλι της φτώχειας στον κρόταφο και προέρχονται κυρίως από τις νότιες Πολιτείες και αγροτικές περιοχές. Η πιθανότητα να σπουδάσουν και να βρουν δουλειά, είναι σχεδόν μηδενική, καθώς είναι αδύνατο να ανταπεξέλθουν τα υψηλά δίδακτρα. Το δέλεαρ της παροχής σπουδών, μετά την αποστράτευση είναι σημαντικό αλλά παραμένει μόνο δέλεαρ καθώς οι περισσότεροι βετεράνοι πάσχουν από βαρύ μετατραυματικό στρες. • Οι βετεράνοι υποφέρουν από βαριά κατάθλιψη σε ποσοστό πενταπλάσιο από τους απλούς πολίτες. Ανάμεσά τους, σαρώνει επίσης μια σχετικά νέα κλινική κατηγορία που ονομάζεται Ηθική ...

Στον σύγχρονο δυτικό κόσμο η κυρίαρχη μορφή πολιτικής οργάνωσης είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία. Η πολιτική ελευθερία, τα ατομικά δικαιώματα και ο πλουραλισμός θεωρούνται θεμελιώδεις αξίες. Ωστόσο, σχεδόν παντού συνυπάρχουν με μια οικονομική δομή που βασίζεται στον καπιταλισμό και τις τελευταίες δεκαετίες, στον νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση. Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό … αλλά βαθύ. Θα μπορούσε να υπάρξει δημοκρατία χωρίς καπιταλισμό; Δηλαδή ένα σύστημα όπου τα μέσα παραγωγής ανήκουν στο κράτος ή στην κοινωνία, αλλά το πολιτικό καθεστώς παραμένει δημοκρατικό, πλουραλιστικό και ελεύθερο; Η ιδέα αυτή δεν ταυτίζεται με τα ιστορικά καθεστώτα κρατικού κομμουνισμού. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια διαφορετική αρχή που είναι η κοινωνική ιδιοκτησία των βασικών παραγωγικών πόρων, αλλά μέσα σε ένα πλαίσιο πολιτικής δημοκρατίας, ελεύθερων εκλογών και προστασίας δικαιωμάτων. Στοχαστές όπως ο John Rawls και άλλοι έχουν υποστηρίξει ότι μια κοινωνία μπορεί να συνδυάσει δημοκρατία και κοιν...

Του Γιώργου Κυριαζή Δίπλα μου στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ ένας κύριος, με την επιβίβαση, ανέκτησε το χαμένο πορτοφόλι του. Του το παρέδωσε μια γυναίκα, που είδα φευγαλέα, με λαϊκή και δουλεμένη όψη γύρω στα σαράντα. Η χαρά του μεγάλη, «είχα μέσα πέντε χιλιάδες», αναφώνησε. Μια κυρία δίπλα μου συγκινημένη είπε: «γίνονται και θαύματα». Ξεκινήσαμε το ταξίδι για την επαρχία. Σχεδόν όλοι οι επιβάτες φορούσαν μαύρα και ένιωσα περίεργα που φορούσα καταπράσινη ζακέτα. Από μικρός αγαπούσα τις απλές και συμπυκνωμένες αφηγήσεις, τη λαϊκή σοφία, τον επαρχιώτη Δον Κιχώτη, τους μαστόρους και τους τεχνίτες. Ήμουν ρευστός και τρύπωνα ανάμεσά τους. Είχα μια ενστικτώδη τάση να ανακαλύπτω την αντίφαση, την αντίθεση, την ειρωνία, το ανεπαίσθητο του λόγου. Δεν έψαχνα το σύννεφο στο γαλάζιο, ούτε το ελάχιστο σημάδι στα καθαρά πρόσωπα αν και η  ανεπιτήδευτη σκιά με γοήτευε. Ο κύριος με το πορτοφόλι ήταν στη διπλανή θέση, μας χώριζε ο διάδρομος. Τον παρατηρούσα και προσπαθούσα να καταλάβω πού χάθηκε η χαρά, πο...