Παριανές υποκειμενικότητες

Ο Δήμος Πάρου, στο πλαίσιο της ενίσχυσης των υπηρεσιών υγείας στο νησί και σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας, καλεί τους ενδιαφερόμενους ιδιοκτήτες ακινήτων στην περιοχή της Παροικίας, να εκδηλώσουν το ενδιαφέρον τους για την εκμίσθωση ακινήτου τους προς το Υπουργείο Υγείας, με σκοπό τη δημιουργία και λειτουργία Μονάδας Αιμοκάθαρσης. Προϋποθέσεις ακινήτου: -Να βρίσκεται στην Παροικία και σε κοντινή απόσταση από το Κέντρο Υγείας. -Να είναι ισόγειο και να διαθέτει πρόσβαση σε δρόμο. -Να έχει συνολική ωφέλιμη επιφάνεια εκατόν πενήντα (150) τετραγωνικών μέτρων και άνω. -Να πληροί τις βασικές προδιαγραφές καταλληλότητας για υγειονομική χρήση ή να δύναται να διαμορφωθεί αναλόγως. Οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να υποβάλουν αίτηση εκδήλωσης ενδιαφέροντος αυτοπροσώπως είτε μέσω εξουσιοδοτημένου εκπροσώπου, στο Γραφείο Πρωτοκόλλου του Δήμου Πάρου, συνοδευόμενη από φάκελο ακινήτου (τίτλο ιδιοκτησίας,τοπογραφικόκ.λ.π.) Επίσης η αίτηση μπορεί να σταλεί ηλεκτρονικά στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυ...

Του Γιώργου Κυριαζή Έφτιαξα λάσπη σε τρεις δόσεις. Από λάσπη δεν γνωρίζω καλά, έβαλα πολύ νερό. Για να σφίξει, προσέθετα έτοιμο σοβά, έτσι ώστε να πετύχω την πυκτότητα που ήθελα. Η μάντρα θέλει τέχνη, αποφασιστικότητα και μπράτσα. Βάζω τις πέτρες σε τάξη. Χωρίς αλφάδι, με το μάτι, το χέρι και το ένστικτο. Παρατηρούσα τις μικρές ατέλειες. Ήμουν ικανοποιημένος από την πορεία και το ύφος του έργου. Μου ήρθαν εικόνες από τα παιδικά μου χρόνια, να παρακολουθώ το καλούπωμα για τις κολώνες, πως έπεφτε η πλάκα με το γκαζοτενεκέ και το καροτσάκι να ισορροπεί πάνω στο μαδέρι. Μαντίλι στο κεφάλι για τον ιδρώτα και τον ήλιο. Τσιγάρο στο στόμα απ’ τη μία, πρόκα απ’ την άλλη. Τικ, τοκ, τοκ, γκαπ-γκαμπ - έτσι καρφωνόταν ή πρόκα με το σκεπάρνι από το ξημέρωμα. Ήπια λίγο νερό. Κοίταξα προς τα πόδια μου. Τα παπούτσια είχαν λερωθεί με τσιμέντα. Μικρός ήθελα να γίνω οικοδόμος, η ζωή τα έφερε αλλιώς και ευτυχώς γιατί δε θα άντεχα το γιαπί. Έβαλα το μάτι στην άκρη και σημάδεψα πάνω στην ακμή του έργου. Η αλ...

Της Νίνας Γεωργιάδου ...και ο Παναγόπουλος ξανά – και με μια έδρα επιπλέον – στο θώκο της ΓΣΕΕ. Ψάχνεις, με απελπισία, να δεις αν είναι fake ή αν σε γελούν τα μάτια σου και γρήγορα διαπιστώνεις πως είναι αλήθεια. Κομμάτια και θρύψαλα. Σα να το φύλαγε η χτεσινή μέρα στη σημερινή. Της χούντας το πουλί κουρνιάζει στα έδρανα του Βολευτηρίου και οι εργατοπατέρες, με τα μαλακά χέρια, στα δικά τους βολευτήρια. Εμείς στα υπνωτήρια. Βουλιάξαμε στον καναπέ. Κάποτε τον εργάτη τον λέγαμε προλετάριο και κολασμένο της Γης. Τώρα αυτά θεωρούνται παλιομοδίτικα. Ο προλετάριος βαφτίστηκε «κοινωνικός εταίρος» και οι εκπρόσωποί του από άχυρο, συνομιλούν με τους εργοδότες για το πώς θα τον σφάξουν καλύτερα. Σ’ αυτή την έρημο, δεν υπάρχουν ούτε οφθαλμαπάτες, ούτε αντικατοπτρισμοί. Είμαστε η πρώτη χώρα, που ψήφισε το 13ωρο και επανεκλέγει κάποιον που ελέγχεται, για εκατομμύρια στον προσωπικό του λογαριασμό. Η μισή ντροπή δική μας και η υπόλοιπη, πάλι δική μας. Καληνύχτα και καλή τύχη. Στο σύνδεσμο που ακολουθ...

Γράφει ο Κώστας Αργουζής Συνέβη και αυτό στην οικονομικά ανθηρή Πάρο. Και είναι γεγονός, όχι προϊόν φαντασίωσης. Πρόκειται για συμπατριώτη μας με σοβαρό ψυχικό νόσημα, που παρακολουθείται, του χορηγείται φαρμακευτική αγωγή και διάγει ήρεμο βίο σε συνθήκες όμως που προσβάλλουν όλους μας. Με συνάντησε τυχαία, καθίσαμε σε μια καφετέρια, ήπιαμε μαζί καφέ και πάνω στη κουβέντα με ρώτησε πως τα πέρασα το Πάσχα. «Ήσυχα» του απάντησα , «χωρίς κάτι το ιδιαίτερο». «Εσύ πώς τα πέρασες;» τον ρώτησα. «Εγώ δεν είχα φαγητό και την έβγαλα με γαριδάκια». Όταν το άκουσα, αισθάνθηκα σαν να έφαγα ένα δυνατό χαστούκι. Αφήσαμε ως οργανωμένη κοινωνία, ανθρώπους ανήμπορους και χωρίς καμιά στήριξη ούτε τη μέρα του Πάσχα, που στο γιορτινό τραπέζι «ο μόσχος πολύς καί μηδείς ἐξέλθη πεινῶν», σύμφωνα με τον κατηχητικό Λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Θυμήθηκα τον μακαριστό ιεράρχη μας, τον Αμβρόσιο, που κάτι παραπάνω γνώριζε από εμάς, όταν ανήμερα του Πάσχα μετέτρεπε την αίθουσα τελετών της Εκατονταπυλιανής ...