Παριανές υποκειμενικότητες

ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΡΕ, ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ Γράφει η Νίνα Αγγελική Γεωργιάδου Η τελευταία ατάκα, από την ταινία του Μαραγκού, Μάθε, παιδί μου, γράμματα, είναι η κραυγή που διαρρέει την ιστορία του χώρου - που ήταν κάποτε χώρα - από το τέλος του Μεγάλου Πολέμου, μέχρι σήμερα. Την ούρλιαξε ο Νίκος Καλογερόπουλος, δίχως πια να τραυλίζει, και μ αυτήν σφράγισε και τη ζωή του. ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΡΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ - Για τους δοσίλογους, τους μαυραγορίτες και τους επίγονούς τους, που λυμαίνονται, από τότε μέχρι σήμερα τον τόπο. - Για τα Σκοπευτήρια, τα ξερονήσια και τα κρατητήρια, που ρήμαξαν όσους είχαν ψυχή βαθιά. - Για τη στημένη χρεοκοπία και τους 6000 αυτοκτονημένους που θάφτηκαν αμνημόνευτοι. - Για το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, τα πυρπολημένα δάση, τα ζωντανά, θαμμένα ζωντανά, τα ερειπωμένα εργοστάσια, τα σχολεία που κλείνουν, μπάζουν και βουλιάζουν. - Για τους χιλιάδες πρόσφυγες που περιδινίζονται στον πάτο του Αρχιπελαγους κι αυτούς που σαπίζουν στα σημερινα στρατόπεδα συγκεντρώσης. - Για την πανδημική τ...

Η Πάρος έχει ήδη «εισέλθει» στον γαλαξία του υπερτουρισμού με ότι αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα της ζωής των ανθρώπων από την μια μεριά και την οικονομική ευμάρεια από την άλλη. Που άραγε γέρνει η ζυγαριά για την πλειοψηφία των Παριανών; Ένα δημοψήφισμα τι θα έδειχνε; Σίγουρα όχι το ίδιο με δέκα χρόνια πριν, όταν η συντριπτική πλειοψηφία έβλεπε με αισιοδοξία την τουριστική «επέκταση». Σήμερα ο πληθυσμός του νησιού τον χειμώνα έχει αυξηθεί κατά χιλιάδες, κυρίως λόγω της ανοικοδόμησης και των εργατών σε αυτό τον τομέα. Έτσι ακόμη και την ονομαζόμενη «νεκρή» περίοδο προηγουμένων δεκαετιών, υπάρχει «ζωή». Θετικό! Ναι μεν … αλλά. Ο καρχαρίας μυρίστηκε «χρήμα» και μαζί του ο κυβερνήτης «ανάπτυξη». Λίγοι … προχωρούν. Οι πολλοί μένουν … πίσω. Πιο πίσω όμως, τελευταία και καταϊδρωμένη, η … «ομορφιά». Η ομορφιά της ηρεμίας και της γαλήνης. Μερικοί θα πουν σκωπτικά ότι από αυτά θα έχουμε για αιώνες στο μέλλον. Τώρα τι γίνεται. Αυτό το «τώρα» για τον άνθρωπο δεν θα αλλάξει ποτέ. Αυτό «μετρά», ...

Ο ΦΙΛΙΠΠΑΣ ΤΣΑΝΤΑΝΗΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΙΚΙΑ … ΠΩΣ ΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΠΩΣ ΣΕ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΝΕ «Μ΄άσπρα πουλιά και σύννεφα, τον ουρανό θα ντύσω και τ΄ όνομα σου αθάνατο, στην πέτρα θα κεντήσω». Είσαι η πόλη που γεννήθηκα, μεγάλωσα κι έζησα! Το λέω και καυχιέμαι, γιατί «φουσκώνω» από περηφάνια κι ευχαρίστηση όταν λέω ότι είμαι Παριανός!!! Έτσι , έχω νομίζω το δικαίωμα να γράψω δύο λόγια για την ομορφιά σου, αλλά και την … κατάντια σου. Ήσουνα η νύφη του Αιγαίου, με τα άσπρα ασβεστωμένα σπιτάκια σου, τα όμορφα εκκλησάκια, την αρχαία περίφημη Εκατονταπυλιανή, τις κατοικιές μες΄τα χωράφια, τα καταπράσινα αμπέλια το καλοκαίρι, τις καθαρές αμμουδιές και παραλίες, τους ανεμόμυλους, τα δασάκια με τα πεύκα, τα θαλασσόδεντρα, τα ξύλινα παραδοσιακά καΐκια στο λιμάνι, ψαράδικα, εμπορικά και σφουγγαράδικα, δρόμοι κι αυλές ασβεστωμένες, μικρές πλατείες «ελεύθερες» , «πλούσιο» μουσείο και πολλές άλλες ομορφιές που κάθε επισκέπτης θαύμαζε. Σ΄έβγαλαν καρτ-ποστάλ και σε διαφήμιζαν σε όλο τον κόσμο! Ξακουστή από την αρ...