ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΡΕ, ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
Γράφει η Νίνα Αγγελική Γεωργιάδου
Η τελευταία ατάκα, από την ταινία του Μαραγκού, Μάθε, παιδί μου, γράμματα, είναι η κραυγή που διαρρέει την ιστορία του χώρου - που ήταν κάποτε χώρα - από το τέλος του Μεγάλου Πολέμου, μέχρι σήμερα.
Την ούρλιαξε ο Νίκος Καλογερόπουλος, δίχως πια να τραυλίζει, και μ αυτήν σφράγισε και τη ζωή του.
ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΡΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
- Για τους δοσίλογους, τους μαυραγορίτες και τους επίγονούς τους, που λυμαίνονται, από τότε μέχρι σήμερα τον τόπο.
- Για τα Σκοπευτήρια, τα ξερονήσια και τα κρατητήρια, που ρήμαξαν όσους είχαν ψυχή βαθιά.
- Για τη στημένη χρεοκοπία και τους 6000 αυτοκτονημένους που θάφτηκαν αμνημόνευτοι.
- Για το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, τα πυρπολημένα δάση, τα ζωντανά, θαμμένα ζωντανά, τα ερειπωμένα εργοστάσια, τα σχολεία που κλείνουν, μπάζουν και βουλιάζουν.
- Για τους χιλιάδες πρόσφυγες που περιδινίζονται στον πάτο του Αρχιπελαγους κι αυτούς που σαπίζουν στα σημερινα στρατόπεδα συγκεντρώσης.
- Για την πανδημική τρομοκρατία, τους ακαταδίωκτους, τη διάλυση της δημόσιας υγείας και την αποχαλινωση της καταστολής.
- Για τα εγκλήματα, στο Μάτι, στην Πύλο, στα Τέμπη.
- Για την τουριστίλα, τη βαριά και ασήκωτη βιομηχανία- κατηγορίας φτερού, διεστραμμένων ΣΑΛΟ, που σερβίρονται από μισοπνιγμένα γκαρσόνια και γευματίζουν πάνω σε πληρωμένα γυμνά σώματα.
- Για τις συμμαχίες με Γενοκτονους, Αζόφια και Τραμπάκουλες και τα σάπια αφηγήματα που τις συνοδεύουν.
Νίκο Καλογερόπουλε έλα σήμερα τη νύχτα ξανά, σαν πεφταστέρι, ουρλιάζοντας,
ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΡΕ, ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
