Παριανές υποκειμενικότητες

Ένα κείμενο του συνθέτη για τα επεισόδια μεταξύ αστυνομίας και αναρχικών που έγιναν το Μάιο του 1986. Ισχύει ακόμα. "Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό, τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ." "....Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του...

Σήμερα η μέρα είναι ηλιόλουστη, απάνεμη, η θάλασσα σχεδόν ακύμαντη. Υπάρχει όμως μια θολούρα. Το μάτι δεν ξεχωρίζει τα αγαπημένα νησιά που μας περιβάλλουν. Το βαπόρι πήρε τον κάβο, πέρασε τους φωτεινούς σηματοδότες της εισόδου του λιμανιού και άραξε στην κεντρική προβλήτα, όπως κάνει κάθε μέρα με καλοσύνες ή φουρτούνες. Θαρρείς πως κι αυτό σήμερα είναι λίγο θολό στην όψη, σαν να χύθηκε το μπλε απ' το σταριλίκι του στη θάλασσα, σα να ξεθώριασε τ' όνομά του στην πρύμνη και στην πλώρη του σκαριού του. Σήμερα το βαπόρι δεν μας φέρνει τίποτα. Έρχεται άδειο, μα φεύγει γεμάτο. Σήμερα το βαπόρι στο φευγιό του παίρνει μαζί του ζωές παλιές και νεότερες, αναμνήσεις πλούσιες, χορούς, τραγούδια, συζητήσεις και αναζητήσεις. Για αυτές τις ζωές δεν έχουν σημασία οι ηλικίες αλλά οι μνήμες που αφήνουν πίσω τους προς αναζήτηση κάτι άλλου αλλού. Το νέο αντικαθιστά το παλιό… Πάντα έτσι γίνεται. Η επιτυχία στη ζωή δεν εξαρτάται ούτε από τον πλούτο ούτε από τη θέση ούτε από την ίδια τη ζωή ούτε...