ΦΙΛΟΙ

Σήμερα η μέρα είναι ηλιόλουστη, απάνεμη, η θάλασσα σχεδόν ακύμαντη. Υπάρχει όμως μια θολούρα. Το μάτι δεν ξεχωρίζει τα αγαπημένα νησιά που μας περιβάλλουν.

Το βαπόρι πήρε τον κάβο, πέρασε τους φωτεινούς σηματοδότες της εισόδου του λιμανιού και άραξε στην κεντρική προβλήτα, όπως κάνει κάθε μέρα με καλοσύνες ή φουρτούνες. Θαρρείς πως κι αυτό σήμερα είναι λίγο θολό στην όψη, σαν να χύθηκε το μπλε απ' το σταριλίκι του στη θάλασσα, σα να ξεθώριασε τ' όνομά του στην πρύμνη και στην πλώρη του σκαριού του. Σήμερα το βαπόρι δεν μας φέρνει τίποτα. Έρχεται άδειο, μα φεύγει γεμάτο. Σήμερα το βαπόρι στο φευγιό του παίρνει μαζί του ζωές παλιές και νεότερες, αναμνήσεις πλούσιες, χορούς, τραγούδια, συζητήσεις και αναζητήσεις. Για αυτές τις ζωές δεν έχουν σημασία οι ηλικίες αλλά οι μνήμες που αφήνουν πίσω τους προς αναζήτηση κάτι άλλου αλλού. Το νέο αντικαθιστά το παλιό… Πάντα έτσι γίνεται.

Η επιτυχία στη ζωή δεν εξαρτάται ούτε από τον πλούτο ούτε από τη θέση ούτε από την ίδια τη ζωή ούτε από τον θάνατο. Άλλωστε ακόμη κι αυτόν, κάποιοι, έστω και πρόσκαιρα, τον κέρδισαν βλέποντας μπλε ανθρωπάκια, ενώ κάποιοι άλλοι δίπλα τους χάνονται μέσα στο νερό μιας κουταλιάς του γλυκού της καθημερινότητας. Η διορατικότητα που συντροφεύει με τη στωικότητα είναι αυτή που γεμίζει τα πανιά με ούριο άνεμο για το ταξίδι στο άγνωστο.Κι αν η ζωή είναι ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, ίσως η σοφία να βρίσκεται στο να μάθεις να αποχαιρετάς χωρίς λύπη, να δέχεσαι τη ροή όπως έρχεται. Γιατί τίποτα δεν τελειώνει στ’ αλήθεια — απλώς αλλάζει μορφή, όπως το νερό που γίνεται σύννεφο κι ύστερα ξαναπέφτει στη θάλασσα.

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς κάποιοι άνθρωποι λένε ότι όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο δύσκολα κάνουμε νέες φιλίες. Τα τελευταία 20 χρόνια γνώρισα ανθρώπους οι οποίοι συντρόφευσαν πολύ μοναχικές στιγμές, ανθρώπους που ήταν και παραμένουν ήρωες με καθημερινές νικητήριες μάχες ζωής και θανάτου, νεότερους ή μεγαλύτερους που προστέθηκαν με περισσή ευκολία στους θαυμαστούς φίλους του παρελθόντος.

Γ.Α.