Παριανές υποκειμενικότητες

Η διαφωνία είναι αναπόσπαστο στοιχείο κάθε δημοκρατικής κοινωνίας. Από τη «σύγκρουση» των απόψεων γεννιούνται καλύτερες ιδέες και νέες θεωρήσεις των ζητημάτων, αρκεί οι συμμετέχοντες να έχουν ως κοινό στόχο την αναζήτηση της αλήθειας και όχι την επιβεβαίωση του εγώ τους ή διάφορες άλλες σκοπιμότητες. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις όπου η διαφωνία δεν οφείλεται στην ύπαρξη δύο εξίσου τεκμηριωμένων προσεγγίσεων. Συμβαίνει κάποιος να έχει αφιερώσει πολύ χρόνο στη μελέτη ενός ζητήματος, να έχει εξετάσει το σύνολο σχεδόν των διαθέσιμων επιστημονικών δεδομένων και να γνωρίζει πώς προέκυψαν τα σχετικά συμπεράσματα. Από την άλλη πλευρά, κάποιος άλλος μπορεί να διαθέτει αποσπασματική ή επιφανειακή γνώση, αλλά να εκφράζει την άποψή του με την ίδια βεβαιότητα. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται τόσο στην λανθασμένη εκτίμηση. Όλοι κάνουμε λάθη. Το ουσιαστικό πρόβλημα αρχίζει όταν παρουσιάζονται τεκμηριωμένα στοιχεία και, παρ' όλα αυτά, η θέση δεν αναθεωρείται. Η ψυχολογία έχει περιγράψει αρκετούς μηχανισμ...

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Στις Λιβανάτες υπάρχει ένα μπιτς μπαρ το Barracuda, δίπλα έχει άλλα δύο αριστερά όπως κοιτάμε τον Βόρειο Ευβοϊκό. Το μαγαζί προσφέρει δωρεάν τραπέζια, ξαπλώστρες, ντους και καθαρά, ρηχά, ακύμαντα νερά δωρεάν για τους πελάτες. Αλλά αυτά τα προσφέρουν όλα τα μαγαζιά της περιοχής. Πηγαίνω σε αυτό καμιά φορά γιατί δε βάζει μουσική. Εννοώ όχι ακριβώς μουσική αλλά αυτόν τον κακόηχο θόρυβο που μας ανακατεύει το στομάχι τα καλοκαίρια. Ο ήχος από τα διπλανά μαγαζιά ανταγωνίζεται τον από εδώ φλοίσβο και τα τζιτζίκια. Με λίγη αυτοσυγκέντρωση βάζεις ένα αισθητικό δίχτυ προστασίας, όχι πάντα με επιτυχία, αυτό όμως το ξέρεις από πριν. Ενώ γνωρίζω ότι το δίχτυ γράφεται με γιώτα ύψιλον ένας εσωτερικός μαέστρος με αναγκάζει να βιώσω αντίφαση. Κάποτε μου ξεφεύγει και το γράφω λάθος, άλλοτε διστάζω στην ορθογραφία μόνο για να αισθανθώ την αντίφαση. Ποιο από τα δύο βαραίνει περισσότερο; Το λάθος ή σκέψη του λάθους; Φέτος υπάρχει στην περιοχή μικρό πρόβλημα με τις τσούχτρες και ο ...

Γράφει ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ Εκεί φτάσαμε! - Ένας γραφειοκράτης ή ένας διορισμένος κομματικός εγκάθετος να αποφασίζει για τη χρήση των παραλιών της Πάρου και των άλλων νησιών. Αυτά τα πιο πάνω τα έγραψε ο Κώστας Αργουζής πρώην δήμαρχος Πάρου. Πρέπει να αμφισβητήσουμε από την Κτηματική Εταιρεία να νοικιάζει κατά την κρίση της τις παραλίες της Πάρου. Να συβουλεύονται οι γραφειοκράτες το Δήμο κάθε περιοχής για τα γεωγραφικά στοιχεία της παραλίας. Αν έχει έκταση μέσα στα όρια του νόμου, αν είναι μικρή και δεν χωράει πολυθρόνες, αν είναι βιότοπος, αν υπάρχουν άλλα δεδομένα που δεν είναι συμβατά με την ενοικίαση. Επομένως πρέπει να πάει το θέμα μετά τις διαμαρτυρίες στο Δήμο, και ο Δήμος σε συνεννόηση με τους Δήμους των Κυκλάδων να δώσει τη μάχη για τα δικαιώματα της αυτοδιοίκησης. Στο γράμμα που έγραψα στον πρωθυπουργό το διάβασαν 43.000 άνθρωποι και το κοινοποίησαν πάνω από 10.000. Σε λίγες μέρες θα γράψω άλλο γράμμα με θέμα πάλι τις παραλίες και όχι το φαραωνικό κτήριο απέναντι. Το γράμμα ...

Γράφει ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ Με το πρόσχημα πως σαν φυτό και συ είχες δικαίωμα στο φως, στον ήλιο και στο νερό, άνοιξες τα παράθυρά σου και ζήτησες το μερδικό σου. Απλώθηκες στον κόσμο κι ο κόσμος σε φύσηξε σαν φύλλο αδύναμο, σε κύκλωσε μ' ανέμους και σ' έχασε. Όσα ζήτησες τα βρήκες περίσσια! Όμως το φως το πολύ τυφλώνει, ο περισσότερος ήλιος εξαντλεί τις ημέρες σου και το περίσσιο νερό σαπίζει τις ρίζες σου. Αυθαδίασες ζητώντας τη στοργή που ανήκε και σ' άλλους και τον πόνο της στέρησής τους τον έκανες κόσμημα στη ζωή σου. Το πολύ σε οδήγησε στο ελάχιστο.

Από την Ένωση Συλλόγων Γονέων Παρου Μετά από άμεση και συντονισμένη παρέμβαση της ΕΛΜΕ Πάρου - Αντιπάρου και της Ένωσης Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Πάρου προς το Υπουργείο Παιδείας, επιλύθηκε οριστικά το πρόβλημα των τριών εργαζόμενων μαθητών της Β’ τάξης, στους οποίους το σύστημα e-Εγγραφές στερούσε τη δυνατότητα να δηλώσουν την ειδικότητα των Ηλεκτρολόγων που είχαν επιλέξει εξαρχής. Παράλληλα, μετά από συνάντηση της Ένωσης Γονέων με τον Διευθυντή του Εσπερινού ΕΠΑ.Λ. Πάρου, κοινό συμπέρασμα και στόχος όλων είναι να στηριχθεί έμπρακτα η λειτουργία του σχολείου, ώστε να προσελκύσει περισσότερους μαθητές, να καταστεί πληθυσμιακά βιώσιμο και να καταφέρει να αυξήσει τις προσφερόμενες ειδικότητες προς όφελος της τοπικής κοινωνίας. Το Διοικητικό Συμβούλιο Ένωση Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων Πάρου

Γράφει ο Γιάννης Γεωργούσης Είναι σημαντικό να πούμε ότι ο καθείς και η καθεμία τοποθετούνται βάσει της κοινωνικής τάξης στην οποία ανήκουν ή σχετικά, γενικότερα, με τις κοινωνικές τους προσλαμβάνουσες. Τις τάξεις δεν τις βλέπουμε, αλλά υπάρχουν. Είναι μια κοινωνική κατασκευή από τη μία και μια υφέρπουσα και αφανής πραγματικότητα από την άλλη, πλην όμως με σοβαρές κοινωνικές συνέπειες. Το κίνημα πολιτών που ξεκίνησε στην Πάρο το καλοκαίρι του 2023 συνεχίζεται και σήμερα. Πλαισιώνεται πλέον από πολλούς συλλόγους, ομάδες και άτομα. Πρέπει να πούμε ότι το 2023 ήταν απολύτως ειρηνικό και έτσι πρέπει να παραμείνει και σήμερα. Είναι πολύ θλιβερό, απογοητευτικό, προκλητικό και αποκρουστικό αυτό που έγινε πρόσφατα στην Τρυπητή. Ποιοι πλαισίωσαν το κίνημα του 2023 και ποιοι το πλαισιώνουν και σήμερα; Όχι η πλειοψηφία των ντόπιων, όχι η τάξη των επιχειρηματιών. Κυρίως, ανήκουν σε αυτό Έλληνες από άλλα μέρη της Ελλάδας, μη επιχειρηματίες ντόπιοι, αλλοδαποί που ζουν στην Πάρο-πάντα με εξαιρέσεις ...

Γράφει η Νίνα Αγγελική Γεωργιάδου ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΤΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΧΥΛΟΣ... Είναι τα μοναδικά παραγόμενα σε αφθονία, στην κατά τα άλλα ελληνική μας έρημο. Σε μιαν εποχή πολιτικού ζόφου, κοινωνικής καθίζησης, γεωπολιτικής φρίκης και, κυρίως ζωντανής Γενοκτονίας, που απαιτούν στιβαρή ταξική συνείδηση και ιστορική ενάργεια, ευδοκιμούν η μικροπολιτική αφέλεια και η ιστορική άνοια. Η άτυπη προεκλογική περίοδος ανέδειξε την κυριαρχία του τίποτα, σε όλα τα επίπεδα. Η αναζήτηση επίδοξου σωτήρα και η (κ)οπαδοποίηση αποκαλύπτουν τη γύμνια μιας κοινωνίας, που σέρνεται στα τέσσερα και - αντί να συνειδητοποιήσει την αδιέξοδη εκλογική φενάκη και επιτέλους να σηκωθεί στα πόδια της και να διεκδικήσει μαχητικά - είναι πάλι έτοιμη να αναθέσει τη σωτηρία της, σε αλμπάνηδες, σε όρνια και σε κάθε λογής κάλπη-κη προσδοκία. Έτοιμη να διαψευστεί, όχι τέσσερα χρόνια, αλλά τέσσερεις μήνες μετά. Ακόμη και η προσέγγιση στο μεγάλο Παλαιστινιακό ζήτημα και τη ζωντανή Γενοκτονία γίνεται κυρίως με όρους συναισθηματικ...

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Η Δικαστής ήταν όμορφη, με επαγγελματική αυστηρότητα στο πρόσωπό της. Άρχισε να διαβάζει την ετυμηγορία, «κατηγορούμενε καταδικάζεσαι σε ισόβια απιστία. Από τώρα και στο εξής και για όσο έχεις σώας τας φρένας δεν θα μπορείς να πιστέψεις σε τίποτα. Η μέχρι τώρα άρνησή σου να ενδώσεις σε οποιαδήποτε μορφή πίστης θα γίνει ολοκληρωτική και αμετάκλητη. Για να εκτελεστεί η απόφαση της δικαιοσύνης θα οριστεί επιτηρητής της έμπιστος άνθρωπος της δημοκρατίας μας». Έκανε μια μικρή παύση και με φωνή και ύφος λίγο γλυκερά, είπε: «Κατηγορούμενε δικαιούσαι μια τελευταία επιθυμία πριν σου επιβληθεί η ποινή». Ο κατηγορούμενος αποδέχθηκε την ετυμηγορία και απευθυνόμενος στην «έδρα» είπε: «Κυρία πρόεδρε θα ήθελα ένα γεύμα μπαρμπούνια τηγανητά, μια σαλάτα χωριάτικη με ξινομυζήθρα, μπόλικη κάπαρη, ελιές, ένα παξιμάδι κριθαριού και ένα ποτήρι δροσερό κρασί, μοσχάτο Αλεξανδρείας». Η πρόεδρος χτύπησε το σφυράκι και σήμανε τη λήξη αυτής της σημαντικής συνεδρίασης του δικαστηρίου. Ο φ...

Η πιο επικίνδυνη μορφή αδικίας δεν είναι η βία ή η παρανομία, αλλά η ψευδαίσθηση της δικαιοσύνης. Ο Πλάτων το είδε πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια λέγοντας ότι «το έσχατο όριο της αδικίας είναι να φαίνεσαι δίκαιος χωρίς να είσαι» που περιγράφει φυσικά και τη δική μας εποχή. Στην Πολιτεία βάζει τον Γλαύκωνα να ορίσει την πιο ύπουλη μορφή αδικίας που είναι εκείνη που φορά το προσωπείο του δικαίου. Δεν είναι η απροκάλυπτη αδικία που διαλύει την κοινωνία, αλλά η αδικία που μεταμφιέζεται, που κρύβεται πίσω από νόμους, θεσμούς, ή δημόσιες δηλώσεις περί ηθικής. Η αδικία που έχει κατορθώσει να πείσει, πρώτα τον εαυτό της κι ύστερα τους άλλους, ότι είναι δίκαιη. Από την εποχή του Πλάτωνα ως σήμερα, αυτή η φράση επιστρέφει διαρκώς, στη φιλοσοφία, στην πολιτική, στην καθημερινή ζωή. Κάθε φορά που μια κοινωνία χάνει την ικανότητα να ξεχωρίζει το είναι από το φαίνεσθαι, αναπαράγει την ίδια πλατωνική τραγωδία … την αυταπάτη της δικαιοσύνης. Στις σύγχρονες δημοκρατίες, η προειδοποίηση του Πλάτωνα απ...