Παριανές υποκειμενικότητες

Γράφει η Νίνα Αγγελική Γεωργιάδου Το άγαλμα του Βanksy στην πλατεία Waterloo του Λονδίνου, αποτυπώνει την αιματοβαμμένη ιμπεριαλιστική λύσσα των καιρών. Δεν αφορά σε μια ένστολη στρατιωτική φιγούρα. Δεν κρατάει όπλο. Αυτοί, έτσι κι αλλιώς, είναι οι εντελλόμενοι, που με τη σειρά τους καθορίζουν τη ζωή και το θάνατο του “φτηνού κρέατος” στα πεδία των μαχών. Ο Βanksy σμίλεψε την αλαζονική φιγούρα ενός κουστουμαρισμένου πολιτικάντη, μιας βρώμικης γραβάτας, τυφλωμένου από τη σημαία του ψευτοπατριωτισμου, με το ένα πόδι στο κενό. Εικονογράφησε σε “ολόγραμμα” τη φράση του Σάμιουελ Τζονσον, “ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων”, αυτών που δεν δίνουν πεντάρα τσακιστή για τον τόπο που τους γέννησε και το λαό τους αλλά, καιροσκοπικά και κυνικά, επικαλούνται τον “πατριωτισμό” και κραδαίνουν τη σημαία, για να αυγατισουν τα εταιρικά κέρδη των “εργοδοτών” τους, αυτων που κινούν τα νήματα της μάπετ πολιτικής τους οντότητας. Κορυφαία - αλλά όχι μοναδική - πηγή έμπνευσης του Ban...

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Έστησα αυτί στην αυλή χορτασμένος ύπνο να ακούσω την πρωτομαγιά. Ένα ανησυχητικό αεράκι ανακάτεψε το στρώμα από τα άνθη μανταρινιάς. Τα πουλιά έσπρωχναν τη μέρα να προχωρήσει κι αυτή περίμενε να ακούσει ένα σπουργίτι. Ο ουρανός άσπρος και η αντάρα έφτανε κοντά στο σπίτι. Άρχισε να σιγοβρέχει πάλι. Δεν θέλω σήμερα χαρές ούτε φασαρίες, μια μέρα σαν τις άλλες θέλω. Η πρωτομαγιά έχασε τη δύναμή της από μια άλλη. Θα έρθω το βράδυ που κοιμάσαι να πάρω το στεφάνι. Μπήκα σπίτι, έφτιαξα καφέ και έβαλα δύο αβγά να βράζουν. Δεν είναι αργία, είναι απεργία, ξενέρωτη εποχή.

«Καμπανάκι» από τον Πάντο Τριαντάφυλλο για την υγεία στην Πάρο: «Το Κέντρο Υγείας έχει γίνει κέντρο διακομιδής» – Όσα αποκάλυψε για την υποστελέχωση, τις διακομιδές και την «απαξίωση» της αυτοδιοίκησης Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή «Οι ειδήσεις… αλλιώς» του ParosVoice.com με τον Νίκο Ραγκούση Λαουτάρη, ο δημοτικός σύμβουλος της Λαϊκής Συσπείρωσης Πάρου και επί σειρά ετών γιατρός του νησιού, Πάντος Τριαντάφυλλος, εξαπέλυσε σοβαρές καταγγελίες για την κατάσταση της υγείας στο νησί, χαρακτηρίζοντας το Κέντρο Υγείας Πάρου «κέντρο διακομιδής» και περιγράφοντας μια δομή που λειτουργεί οριακά, με ελλείψεις που εγκυμονούν κινδύνους ενόψει της τουριστικής περιόδου. Παράλληλα, άσκησε δριμεία κριτική στη λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης, την οποία παρομοίασε με «γλάστρα», στερούμενη ουσιαστικών αρμοδιοτήτων και δυνατοτήτων παρέμβασης. Η συζήτηση πραγματοποιήθηκε με αφορμή την ερώτηση που κατέθεσε η παράταξή της Λαϊκής Συσπείρωσης Πάρου για τη συνεδρίαση λογο...

Γράφει η Νίνα Αγγελική Γεωργιάδου Το ήξερε ότι είχε γίνει πια θρύλος όμως το αντιμετώπιζε με τη γνωστή σεμνότητα, που έχουν οι άντρες με εμπεδωμένη αυτοπεποίθηση. Ξάπλωσε στην πειρατική αιώρα του καταστρώματος, χάιδεψε την πίπα με τη σκαλιστή νεκροκεφαλή κι έσκασε ένα λοξό χαμόγελο, καθώς σκέφτηκε τον τρόμο που προκαλούσε και μόνο το άκουσμα του ονόματός του! Red Fart! Το εμπνευσμένο όνομα, του είχε αποδοθεί, σε αντιστοιχία με τον Black Bart και τον αντιπροσώπευε απόλυτα! Εμπεριείχε τη γοητεία που έχουν οι κοκκινοτρίχηδες - και με την οποία είχε σαγηνεύσει τη Μελάνια - και τη δυσοσμία που, ανεπιτήδευτα, προκαλούσε στο πέρασμα του. Έκανε νόημα στον Hegseth, τον πρωτομούτσο του, να του ανάψει την πίπα και αναλογίστηκε, σεμνά, τα κατορθώματά του! Κατάφερε, χωρίς πολλή προσπάθεια: - Να κλείσουν τα Στενά του Ορμούζ, που πρώτα ήταν ανοιχτά. - Να μπουν διόδια στα Στενά του Ορμούζ, που πρώτα ήταν δωρεάν. - Να συσπειρώσει εναντίον του τις Ευρωπαίες Εταίρες, που είχαν αδιαμαρτύρητα δεχτεί να πλη...

Γράφει, εκτός απ' τον τίτλο, ο Κώστας Αργουζής Και πάλι για του νεφροπαθείς της Πάρου και της Αντιπάρου που χρήζουν αιμοκάθαρσης. Τα ευκαιριακά δημοσιεύματα, τα προφορικά παράπονα, τα ατομικά αιτήματα προς το Υπουργείο Υγείας, αποτελούν μεμονωμένες και ασυντόνιστες ενέργειες που τις χαρακτηρίζει και η ασυνέχεια, άρα η αναποτελεσματικότητα. Για να γίνει κάτι το ουσιαστικό απαιτείται οργάνωση και συντονισμός ενεργειών. Το τι χρειάζεται για να λειτουργήσει μια μονάδα αιμοκάθαρσης στο νησί λίγο πολύ μας είναι γνωστό. - Χώρος κατάλληλος πλησίον του Κέντρου Υγείας, - Ιατρικός εξοπλισμός, και πάνω απ΄όλα - ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Η εξεύρεση του κατάλληλου χώρου βαραίνει όλους μας ως τοπική κοινωνία και πρέπει να στηρίξουμε τις προσπάθειες του Δημάρχου, Ο ιατρικός εξοπλισμός μπορεί να δοθεί από το κράτος, αλλά και από χορηγούς, όπως συνέβη στη Νάξο και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό μπορεί να βρεθεί με γενναία οικονομικά κίνητρα από το Δήμο και το Βελέντζειο Ίδρυμα. Μια συ...

Γράφει ο Κώστας Αργουζής Η Στέγη αγάπης ξεκίνησε και πάλι τη λειτουργία της προσφέροντας καθημερινά φαγητό σε 13 ενδεείς συνανθρώπους μας, που χρήζουν γενικότερης φροντίδας οι περισσότεροι. Το προσπάθησαν ο πατήρ Στυλιανός Μπιζάς και η Ιωάννα Χανιώτη, αντιδήμαρχος Κοινωνικής Μέριμνας, από τα πλέον δραστήρια στελέχη της τοπικής μας αυτοδιοίκησης. Αξίζει να αναφερθεί το προσωπικό ενδιαφέρον του Πρωτοσύγκελλου της Ιεράς Μητροπόλεως Παροναξίας Αρχ. Δωρόθεου Βενετσανόπουλου, που, μόλις πληροφορήθηκε την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατούσε στη Στέγη αγάπης, έδωσε αμέσως σχετικές εντολές για την αποκατάσταση της κανονικότητας. Όπως με ενημέρωσε σιτιζόμενος, το σημερινό μενού ήταν κοτόπουλο με πατάτες και ήταν πολύ καλό.

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Δεσμεύομαι στον εαυτό μου, ξεκινώντας μια δραστηριότητα, ότι θα το πάω χαλαρά και ξεκούραστα. Σχεδόν πάντα διαψεύδομαι από ένα ανόητο νεανικό πάθος. Και η συμμετοχή, η βόλτα, η άσκηση μετατρέπονται σε υπερπροσπάθεια χωρίς αντίπαλο. Θέλω να σταματήσω το χρόνο; να αυτοτιμωρηθώ, να σταματήσω να σκέφτομαι; Είναι ένα χαρακτηριστικό που με θυμώνει. Σήμερα μια χαλαρή προπόνηση 30 χιλιομέτρων με το παλιό σιδερένιο κουρσάκι εξελίχθηκε σε σκληρή προπόνηση interval. Ξεκίνησα με τη ρουτίνα μου- θα το πάω αργά να απολαύσω μια άνοιξη που μπορεί να με περιμένει. Ποδηλατώ εγκεφαλικά, έτσι καλά πας. Μπαίνω μέσα στις ελιές σε ασφαλτόδρομο με ελάχιστη κυκλοφορία. Κοιτάζω τα πόδια μου. Το τιμόνι έχει σκουριά. Στη διαδρομή βογκάει το αλυσοπρίονο να ρημάξει τον «ελαιώνα , τον πλάγιο ήλιο και τη θάλασσα στο βάθος». Μια καρακάξα πετάει και χώνεται στις ελιές. Σκέφτομαι ενστικτωδώς την «Πρέβεζα». Συναντώ έναν άνδρα και μια γυναίκα που περπατάνε αντίθετα, ανταλλάσσουν μια ματιά. Πιάνω ...

Η είδηση ότι η κυβέρνηση του Τραμπ εξετάζει «επιβράβευση» και «τιμωρία» συμμάχων εντός του ΝΑΤΟ, ανάλογα με τη στάση τους στο πόλεμο με το Ιράν, δεν είναι απλώς μια ακόμη ένδειξη έντασης στις διατλαντικές σχέσεις. Είναι κάτι άκρως ανησυχητικό που δείχνει τη μετατροπή μιας αμυντικής συμμαχίας σε μηχανισμό επιβολής πειθαρχίας, με όρους σχεδόν «αυτοκρατορικούς». Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα παρουσιάζεται ως «ωφελημένη». Αυτό ακριβώς είναι που θα έπρεπε να μας προβληματίζει περισσότερο. Όταν μια χώρα «επιβραβεύεται» επειδή ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τις επιλογές μιας υπερδύναμης, το ερώτημα δεν είναι τι κερδίζει, αλλά τι έχει ήδη χάσει. Η μεταφορά στρατευμάτων ή η ενίσχυση στρατιωτικής παρουσίας μπορεί να παρουσιάζεται ως γεωπολιτικό όφελος. Στην πραγματικότητα όμως αυξάνει την εξάρτηση της χώρας από εξωτερικές στρατηγικές, τη μετατρέπει σε πιθανό στόχο σε περιόδους έντασης και περιορίζει την αυτονομία της εξωτερικής πολιτικής της. Και κυρίως, δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο ...

Σήμερα δεν θα ήθελα να μιλήσω για τον ΠΑΟΚ του Σαββίδη, ούτε για τον ΠΑΟΚ όλων αυτών των προέδρων που πέρασαν από την ομάδα - όπως και από όλες τις άλλες ομάδες - οι οποίοι ασχολούνται με αυτές κυρίως για προσωπικό όφελος. Δεν αντιλέγω, μπορεί να υπάρχουν και κάποιοι που συμπαθούν τις ομάδες τους, αλλά ο κύριος λόγος της ενασχόλησής τους είναι η εκμετάλλευση για να γεμίσουν τις τσέπες τους. Σήμερα θέλω να μιλήσω για τον ΠΑΟΚ της καρδιάς και των συναισθημάτων . Για την ομάδα των παιδικών μας χρόνων, όπου η αγάπη είναι ανιδιοτελής και χωρίς δεύτερες σκέψεις. Είναι οι μνήμες που έχουμε όλοι μας· μνήμες που δημιουργήθηκαν μέσα από τίτλους, μέσα από συζητήσεις και αδικίες, μέσα από τους πατεράδες μας, τις παρέες μας, τις συμπάθειες και τις αντιπάθειές μας. Σχετικά με το πρόσφατο αφιέρωμα της gazzetta.gr για την ιστορία του ΠΑΟΚ, θεωρώ ότι ήταν πάρα πολύ «λίγο». Δεν ανέδειξε την ουσία της τεράστιας ιστορίας του: πώς ακριβώς οι πρόσφυγες έφτιαξαν αυτή την ομάδα, πώς από το κίτρινο χρώμα έφ...