Παριανές υποκειμενικότητες

Η παραπάνω λέξη, αμφιλεγόμενη εννοιολογικά, έχει και θετική και αρνητική χροιά. Και χαρακτηρίζει εκείνους που πηδούσαν πάνω στα καμιόνια των Γερμανών στην κατοχή για να πάρουν τρόφιμα και εκείνους που μπουκάρουν στα σπίτια των νοικοκυραίων για να κλέψουν. Αντίστοιχος παραλληλισμός μπορεί να γίνει και με τους δημάρχους και τις δημοτικές αρχές. Πως κινούνται μερικές φορές , παρακάμπτοντας την νομοθεσία, προκειμένου να προλάβουν, ή να αντιμετωπίσουν, ένα έκτακτο ή και επικίνδυνο γεγονός και πως άλλες φορές κινούνται χωρίς κανένα σεβασμό στο δημόσιο χρήμα εξυπηρετώντας υποστηρικτές τους και παρατρεχάμενους. Μπαίνουμε λοιπόν σε επισημάνσεις και ερωτήματα. Πως η σημερινή νομοθεσία επηρεάζει τις δημοτικές αρχές και τις «σπρώχνει» πολλές φορές να λειτουργούν στο όριο της νομιμότητας; Αυτό αν ισχύει για ποιους λόγους γίνεται ; Για αντιμετώπιση εκτάκτων καταστάσεων ; Για ψηφοθηρικούς σκοπούς ή και δημιουργία «στρατιάς» υποστηρικτών με έκδοση και αγορά βιβλίων, χρηματοδότηση εκδηλώσεων, ενοικιάσε...

Η συζήτηση που άνοιξε με αφορμή τις εξελίξεις στην Πάρο αγγίζει ένα από τα πιο ουσιαστικά ζητήματα της δημόσιας ζωής στη χώρα που είναι ποιος πραγματικά αποφασίζει για τον τόπο μας και ποιος τελικά λογοδοτεί στους πολίτες. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις δύο ακραίες προσεγγίσεις. Είναι γεγονός ότι τις τελευταίες δεκαετίες η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει απολέσει σημαντικό μέρος των αρμοδιοτήτων της. Κρίσιμες αποφάσεις για τη χωροταξία, τις οικοδομικές άδειες, τις παραχωρήσεις αιγιαλού, τη διαχείριση φυσικών πόρων, ακόμη και για βασικές περιβαλλοντικές πολιτικές, λαμβάνονται από υπουργεία, αποκεντρωμένες διοικήσεις, ανεξάρτητες αρχές και κρατικούς οργανισμούς. Οι δήμοι καλούνται πολλές φορές να διαχειριστούν τις συνέπειες αποφάσεων που δεν έλαβαν ποτέ οι ίδιοι. Αυτό δημιουργεί ένα πραγματικό δημοκρατικό έλλειμμα. Οι πολίτες εκλέγουν δημοτικές αρχές, αλλά διαπιστώνουν ότι σε πολλά από τα σοβαρότερα ζητήματα αυτές δεν έχουν ούτε την αρμοδιότητα ούτε τα μέσα να παρέμβουν αποφασιστικά. Η ...

ΚΟΒ ΠΑΡΟΥ – ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ Η μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε το μεσημέρι της 28ης Ιουλίου στην Πάρο και απείλησε κατοικημένες περιοχές, περιουσίες και το φυσικό περιβάλλον, ανέδειξε με τον πιο δραματικό τρόπο τις μεγάλες ελλείψεις στην πρόληψη, την πολιτική προστασία και τη διαχείριση κρίσιμων υποδομών. Όλες οι μέχρι στιγμής ενδείξεις συγκλίνουν στο ότι η πυρκαγιά εκδηλώθηκε στην περιοχή του ΧΥΤΑ. Εφόσον αυτό επιβεβαιωθεί και από την επίσημη έρευνα, επιβεβαιώνονται οι προειδοποιήσεις που υπήρχαν εδώ και χρόνια. Ήδη από το 2020, μετά την εκδήλωση αντίστοιχης πυρκαγιάς, είχε αναδειχθεί ο κορεσμός του κυττάρου και η ανάγκη άμεσου εκσυγχρονισμού των εγκαταστάσεων, λήψης ουσιαστικών μέτρων πυρασφάλειας και συνολικής αναβάθμισης της διαχείρισης των απορριμμάτων. Κυβέρνηση, Περιφέρεια και Δήμος έχουν, αναλογικά με τις αρμοδιότητές τους, σοβαρές ευθύνες γιατί όλα αυτά τα χρόνια δεν προχώρησαν οι αναγκαίες παρεμβάσεις. Το σημερινό περιστατικό αποκαλύπτει για ακόμη μία φορά τις αντιφάσεις ενό...

Η φαρσοκωμωδία που εκτυλίσσεται τις τελευταίες ώρες γύρω από τον «χαμένο θησαυρό» των ανακυκλώσιμων υλικών της Πάρου αποκαλύπτει, για ακόμη μία φορά, τα αδιέξοδα της πολιτικής που παραδίδει κρίσιμες λειτουργίες στους ιδιώτες και αφήνει τον κρατικό μηχανισμό χωρίς σχέδιο και χωρίς υποδομές. Είναι γνωστό ότι το τελευταίο διάστημα η ιδιωτική μονάδα συγκέντρωσης και διαχείρισης ανακυκλώσιμων υλικών στην Πάρο δεν λειτουργούσε. Ως αποτέλεσμα   τα ανακυκλώσιμα υλικά μεταφέρονταν και εναποτίθεντο περιμετρικά του ΧΥΤΑ. Σήμερα, αντί να αναζητηθούν οι πραγματικές πολιτικές και διοικητικές ευθύνες για αυτή την απαράδεκτη κατάσταση, επιχειρείται να μετατρέψουν   σε αποδιοπομπαίους τράγους τους   εργαζόμενους Η απόπειρα να αποδοθούν ποινικές ευθύνες σε εργαζόμενους, τη στιγμή που τα ακριβή αίτια της πυρκαγιάς εξακολουθούν να διερευνώνται, δεν είναι μόνο άδικη. Είναι επικίνδυνη, γιατί επιχειρεί να συγκαλύψει τις πραγματικές ευθύνες μιας πολιτικής που ιδιωτικοποιεί τη διαχείριση των ...

 

Η δημόσια συζήτηση που άνοιξε μετά την πυρκαγιά στον ΧΥΤΑ της Πάρου δεν πρέπει να εξαντληθεί στην αναζήτηση ευθυνών. Η κοινωνία έχει ανάγκη από κάτι περισσότερο. Έχει ανάγκη από έναν ουσιαστικό αναστοχασμό για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη διοίκηση, την πολιτική και τη σχέση των θεσμών με τον πολίτη. Η πολιτική ευθύνη δεν είναι μια τυπική υποχρέωση. Είναι στάση ζωής. Είναι η συνειδητή αποδοχή ότι όποιος αναλαμβάνει δημόσιο αξίωμα δεν απολαμβάνει μόνο εξουσία, αλλά αναλαμβάνει και την ευθύνη των αποφάσεών του, των παραλείψεών του και των αποτελεσμάτων της διοίκησής του. Αυτό δεν αφορά μόνο τους Δημάρχους. Αφορά τα Δημοτικά Συμβούλια, τις Περιφέρειες, την κεντρική διοίκηση, τους δημόσιους οργανισμούς, τους ιδιώτες που αναλαμβάνουν δημόσιες υπηρεσίες, τους πολίτες που επιλέγουν με την ψήφο τους και, τελικά, όλους όσοι συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων που επηρεάζουν τη ζωή όλων μας. Η ευθύνη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Δεν μπορεί να εμφανίζεται μόνο όταν τα πράγματα πηγαίνου...

Η αναζήτηση των αιτίων που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να περιοριστεί αποκλειστικά στον Δήμο Πάρου. Η διαχείριση των απορριμμάτων αποτελεί ένα σύνθετο σύστημα, στο οποίο συμμετέχουν διαφορετικοί θεσμοί, διαφορετικά επίπεδα διοίκησης και διαφορετικοί φορείς, καθένας με τις δικές του αρμοδιότητες και ευθύνες. Γι' αυτό θεωρώ ότι η πολιτική αξιολόγηση πρέπει να αφορά το σύνολο του μηχανισμού και όχι μόνο τον τελευταίο κρίκο της αλυσίδας. Τα τελευταία χρόνια η διαχείριση του ΧΥΤΑ πέρασε από τον Δήμο σε ευρύτερους διαχειριστικούς φορείς και τελικά στους ιδιώτες. Η Περιφέρεια και ο ΦΟΔΣΑ ανέλαβαν κρίσιμες αρμοδιότητες ως προς τη λειτουργία και τον σχεδιασμό του συστήματος. Η μεταφορά αυτή των αρμοδιοτήτων συνοδευόταν, ως κυρίαρχο πολιτικό επιχείρημα από τις εκάστοτε κεντρικές και περιφερειακές κυβερνήσεις,  από την προσδοκία ότι η διαχείριση θα γινόταν αποτελεσματικότερη, με καλύτερο συντονισμό, μεγαλύτερη τεχνική υποστήριξη και πιο ολοκληρωμένο σχεδιασμό. Είναι, επομένως, ...

Αν περιορίσουμε τη συζήτηση μόνο στην πυρκαγιά του ΧΥΤΑ, υπάρχει ο κίνδυνος να αντιμετωπίσουμε το σύμπτωμα και όχι την πραγματική αιτία του προβλήματος. Κατά τη γνώμη μου, η πυρκαγιά δεν μπορεί να εξεταστεί αποκομμένα από τη συνολική πορεία της διαχείρισης των απορριμμάτων στην Πάρο. Αποτελεί την κορύφωση μιας διαχρονικής κατάστασης που διαμορφώθηκε μέσα από αποφάσεις, παραλείψεις, καθυστερήσεις και αδυναμίες πολλών ετών. Γι' αυτό θεωρώ ότι η συζήτηση πρέπει να ξεκινήσει από τη βασική αρχή ότι οι ευθύνες δεν περιορίζονται σε ένα πρόσωπο ούτε σε μία δημοτική περίοδο. Η ευθύνη, ως πολιτική έννοια, είναι συλλογική και διαχρονική. Αφορά τις δημοτικές αρχές που διοίκησαν τον Δήμο, τα Δημοτικά Συμβούλια που έλαβαν ή δεν έλαβαν κρίσιμες αποφάσεις, τις αντιπολιτεύσεις που είχαν υποχρέωση να ασκούν ουσιαστικό έλεγχο, αλλά και κάθε θεσμικό φορέα που συμμετείχε στη διαχείριση του ζητήματος. Δεν υποστηρίζω ότι όλοι έχουν την ίδια ευθύνη. Υποστηρίζω, όμως, ότι όλοι πρέπει να εξεταστούν με τα ίδ...

Ο Δήμαρχος δεν έπρεπε να συλληφθεί. Έπρεπε να παραιτηθεί. Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός τόπου που ξεπερνούν το ίδιο το γεγονός που τις προκάλεσε. Στιγμές που μας υποχρεώνουν να σταματήσουμε, να αναλογιστούμε όχι μόνο τι συνέβη, αλλά κυρίως γιατί συνέβη και τι οφείλουμε να αλλάξουμε, ώστε να μην επαναληφθεί. Η πυρκαγιά στον ΧΥΤΑ της Πάρου αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, μια τέτοια στιγμή. Δεν είναι απλώς ένα ακόμη δυσάρεστο περιστατικό. Είναι μια αφορμή για έναν βαθύτερο προβληματισμό γύρω από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι θεσμοί, η τοπική αυτοδιοίκηση και συνολικά η δημόσια διοίκηση στη χώρα μας. Γι' αυτό και πιστεύω ότι η πολιτική ευθύνη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με όρους ποινικής διαδικασίας. Η ποινική ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στη Δικαιοσύνη, η οποία οφείλει να διερευνήσει με απόλυτη ανεξαρτησία όλα τα πραγματικά περιστατικά και να αποφανθεί σύμφωνα με τον νόμο. Η πολιτική ευθύνη, όμως, είναι κάτι διαφορετικό. Δεν συλλαμβάνεται. Αναλαμβάνεται. Γι' αυτό θεωρώ ό...