Παριανές υποκειμενικότητες

Γράφει η Νίνα Αγγελική Γεωργιάδου Μου έκανε την τιμή, στα βράχια των μέσα Λιναριών, να τον απαθανατίσω την ώρα της απογείωσης. Δεν έμαθα ποτέ το όνομά του. Μπορεί να ήταν ο Ιωνάθαν Λίβινγκσον, ή ο Γλάρος του Τσέχωφ. Σίγουρα πάντως όχι η μαμά Κέαρ του Σεπουλβέδα, καθώς δεν φαινόταν καθόλου ετοιμοθάνατος και γύρω δεν υπήρχε καμιά γάτα, που να την λένε Ζορμπά. Μπορεί πάλι και να τον έλεγαν απλά, Μήτσο ή Αλάνι, όπως τους βαφτίζουν συχνά οι ναυτικοί. Όπως και να ‘χει, ήταν ένας μαγκιόρος γλάρος, όπως είναι όλοι οι Αιγαιόγλαροι, που ζουν στις ανοιχτές θάλασσες και φωλιάζουν στις απάτητες – ακόμα - βραχονησίδες. Ένας καθορόαιμος ψαράς, που τσιμπολογά σαρδέλες και γαύρους, δεν πάει ποτέ σε σκουπιδότοπους και δεν καταδέχεται τα ανθρώπινα αποφάγια. Οι ναυτικοί κάτι ξέρουν που τον βάφτισαν Άλάνι, γιατί ο Αιγαιόγλαρος βγαίνει για ψάρεμα συνήθως τις νύχτες, τότε που τα αφρόψαρα ξεθαρρεύουν και κολυμπάνε, κοπαδιαστά, στην «τσίπα» του νερού. Ο Αιγαιόγλαρος είναι ο αριστοκράτης των ανοιχτών θαλασσών κ...