Παριανές υποκειμενικότητες

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Δεσμεύομαι στον εαυτό μου, ξεκινώντας μια δραστηριότητα, ότι θα το πάω χαλαρά και ξεκούραστα. Σχεδόν πάντα διαψεύδομαι από ένα ανόητο νεανικό πάθος. Και η συμμετοχή, η βόλτα, η άσκηση μετατρέπονται σε υπερπροσπάθεια χωρίς αντίπαλο. Θέλω να σταματήσω το χρόνο; να αυτοτιμωρηθώ, να σταματήσω να σκέφτομαι; Είναι ένα χαρακτηριστικό που με θυμώνει. Σήμερα μια χαλαρή προπόνηση 30 χιλιομέτρων με το παλιό σιδερένιο κουρσάκι εξελίχθηκε σε σκληρή προπόνηση interval. Ξεκίνησα με τη ρουτίνα μου- θα το πάω αργά να απολαύσω μια άνοιξη που μπορεί να με περιμένει. Ποδηλατώ εγκεφαλικά, έτσι καλά πας. Μπαίνω μέσα στις ελιές σε ασφαλτόδρομο με ελάχιστη κυκλοφορία. Κοιτάζω τα πόδια μου. Το τιμόνι έχει σκουριά. Στη διαδρομή βογκάει το αλυσοπρίονο να ρημάξει τον «ελαιώνα , τον πλάγιο ήλιο και τη θάλασσα στο βάθος». Μια καρακάξα πετάει και χώνεται στις ελιές. Σκέφτομαι ενστικτωδώς την «Πρέβεζα». Συναντώ έναν άνδρα και μια γυναίκα που περπατάνε αντίθετα, ανταλλάσσουν μια ματιά. Πιάνω ...

Η είδηση ότι η κυβέρνηση του Τραμπ εξετάζει «επιβράβευση» και «τιμωρία» συμμάχων εντός του ΝΑΤΟ, ανάλογα με τη στάση τους στο πόλεμο με το Ιράν, δεν είναι απλώς μια ακόμη ένδειξη έντασης στις διατλαντικές σχέσεις. Είναι κάτι άκρως ανησυχητικό που δείχνει τη μετατροπή μιας αμυντικής συμμαχίας σε μηχανισμό επιβολής πειθαρχίας, με όρους σχεδόν «αυτοκρατορικούς». Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα παρουσιάζεται ως «ωφελημένη». Αυτό ακριβώς είναι που θα έπρεπε να μας προβληματίζει περισσότερο. Όταν μια χώρα «επιβραβεύεται» επειδή ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τις επιλογές μιας υπερδύναμης, το ερώτημα δεν είναι τι κερδίζει, αλλά τι έχει ήδη χάσει. Η μεταφορά στρατευμάτων ή η ενίσχυση στρατιωτικής παρουσίας μπορεί να παρουσιάζεται ως γεωπολιτικό όφελος. Στην πραγματικότητα όμως αυξάνει την εξάρτηση της χώρας από εξωτερικές στρατηγικές, τη μετατρέπει σε πιθανό στόχο σε περιόδους έντασης και περιορίζει την αυτονομία της εξωτερικής πολιτικής της. Και κυρίως, δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο ...