Παριανές υποκειμενικότητες

Η πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για τοποθέτηση καμερών στα σχολεία φέρνει και πάλι στο προσκήνιο ένα κρίσιμο ερώτημα: Θέλουμε τα σχολεία μας να είναι χώροι ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας ή πεδία διαρκούς αστυνόμευσης που θυμίζουν «Μεγάλο Αδελφό»; Σύμφωνα με τη γνωμοδότηση της νομικής συμβούλου της Δ.Ο.Ε., η τοποθέτηση και χρήση συστημάτων βιντεοεπιτήρησης στις σχολικές μονάδες κατά την ώρα λειτουργίας τους είναι απολύτως απαγορευμένη. Ακόμη και για τις ώρες που το σχολείο είναι κλειστό, ο νόμος θέτει αυστηρότατες προϋποθέσεις: Απαιτείται άδεια από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Πρέπει να αποδεικνύεται η αναγκαιότητα του μέτρου. Η απόφαση πρέπει να λαμβάνεται μετά από διαβούλευση με εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Και βέβαια δεν είναι μόνο το γράμμα του νόμου, αλλά και η ουσία της εκπαίδευσης. Η ύπαρξη καμερών, ακόμα και «άδειων κουτιών» που προσομοιάζουν με κάμερες, πλήττει βάναυσα την ψυχική υγεία των μαθητών. Όπως τονίζει η Αρχή, ο κίνδυνο...

Του Χρίστου Γεωργούση Κανείς αλώβητος απ’ την αμετροέπεια. Είτε ακούς, είτε μιλάς, μάθε να αποστάζεις τα στέμφυλα της ουσίας και μην χρονοτριβείς, όσα σπαταλάς στις φλυαρίες αφαιρούν ικμάδα κρίσης και πράξης. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, τόσο περισσότερο που μειώνουν συχνά την όρεξη για συγκεκριμένο έργο εμβάλλοντάς μας στην οκνηρία της ονειροπόλησης και στη μαλθακότητα, οπότε προσθέτουν κι άλλη φτώχεια. Μην καταδέχεσαι να γερνάς και να μεταβάλεις τους φίλους σου σε αυτιά να σ’ ακούν, μην γίνεσαι και συ αυτί να ενθαρρύνεις ρητορικές ακατάσχετες. Τα λίγα λόγια ζάχαρη, τα καθόλου όμως δεν είναι μέλι κατά την παροιμία, αφού η σιωπή έχει πολλές ερμηνείες κι ο καθένας διαλέγει αυτήν που τον συμφέρει. Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν, ούτε οι δάσκαλοί μας το πρόσεξαν, ούτε εμείς ως δάσκαλοι κι αν θέλουμε μνημεία γεροντοκορίστικης λογοδιάρροιας, σαν παραδείγματα προς αποφυγήν, βρίσκονται άπειρα στα σχολικά βιβλία, στα δελτία «ειδήσεων» της τηλεόρασης και σε κάποιους φίλους μας που δεν βάζουν φρ...

Στο μάθημα της γεωγραφίας-γεωλογίας, στο πλαίσιο του προγράμματος "Τοπική Γεωγραφία" οι μαθητές όλων των τμημάτων της β' γυμνασίου ανταποκρίθηκαν άμεσα, συνεργάστηκαν και ολοκλήρωσαν εργασίες σχετικά με φαινόμενα φυσικών καταστροφών που έχουν πλήξει το νησί της Πάρου τα προηγούμενα χρόνια, συμπεριλαμβάνοντας και οδηγίες πρόληψης και προστασίας για τους πολίτες με τη δημιουργία αφισών. Κάθε τμήμα επέλεξε κατόπιν συζήτησης το θέμα με το οποίο ήθελε να ασχοληθεί (σεισμοί, πυρκαγιές, πλημμύρες, καταιγίδες), στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε διαχωρισμός ομάδων, κάθε μία από τις οποίες ανέλαβε τη συγγραφή μιας θεματικής ενότητας, ενώ παράλληλα εντός των δέκα διδακτικών ωρών που αφιερώθηκαν, πραγματοποιήθηκαν παρουσιάσεις για την Κλιματική Αλλαγή, την Αειφόρο Ανάπτυξη και τους 17 στόχους που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, προβολή βίντεο με Φυσικές Καταστροφές, ενημέρωση οδηγιών από το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, συμπλήρωση από τους μαθητές σχετικών φύλλ...

Υπάρχει ένα παράδοξο συναίσθημα που συνοδεύει σήμερα κάθε συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τη μία, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να την υπερασπιστείς χωρίς αστερίσκους. Από την άλλη, διαισθάνεσαι βαθιά ότι δεν πρέπει και δεν μπορείς να την εγκαταλείψεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει συχνά με έναν δυσκίνητο γίγαντα, μακρινό από τις αγωνίες των πολιτών, εγκλωβισμένο στη γλώσσα της γραφειοκρατίας και των αριθμών. Κι όμως, παραμένει ίσως το τελευταίο συλλογικό ανάχωμα απέναντι σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα πιο ωμός, πιο αυταρχικός και πιο άνισος. Η Ευρωπαϊκή ιδέα γεννήθηκε ως εγχείρημα ειρήνης, συνεργασίας και κοινής ευημερίας, φυσικά και οικονομικής. Σήμερα, όμως, βιώνει μια βαθιά κρίση ταυτότητας. Δεν είναι μόνο το έλλειμμα δημοκρατίας ή η αδυναμία χάραξης κοινής κοινωνικής πολιτικής. Είναι η αίσθηση ότι το αρχικό όραμα έχει υποχωρήσει μπροστά στη λογική της αγοράς. Η Ευρώπη των αξιών , της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους, φαίνεται συχνά να υποσκελίζεται από τη...