Λαός των λόγων
Κανείς αλώβητος απ’ την αμετροέπεια. Είτε ακούς, είτε μιλάς, μάθε να αποστάζεις τα στέμφυλα της ουσίας και μην χρονοτριβείς, όσα σπαταλάς στις φλυαρίες αφαιρούν ικμάδα κρίσης και πράξης. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, τόσο περισσότερο που μειώνουν συχνά την όρεξη για συγκεκριμένο έργο εμβάλλοντάς μας στην οκνηρία της ονειροπόλησης και στη μαλθακότητα, οπότε προσθέτουν κι άλλη φτώχεια. Μην καταδέχεσαι να γερνάς και να μεταβάλεις τους φίλους σου σε αυτιά να σ’ ακούν, μην γίνεσαι και συ αυτί να ενθαρρύνεις ρητορικές ακατάσχετες. Τα λίγα λόγια ζάχαρη, τα καθόλου όμως δεν είναι μέλι κατά την παροιμία, αφού η σιωπή έχει πολλές ερμηνείες κι ο καθένας διαλέγει αυτήν που τον συμφέρει. Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν, ούτε οι δάσκαλοί μας το πρόσεξαν, ούτε εμείς ως δάσκαλοι κι αν θέλουμε μνημεία γεροντοκορίστικης λογοδιάρροιας, σαν παραδείγματα προς αποφυγήν, βρίσκονται άπειρα στα σχολικά βιβλία, στα δελτία «ειδήσεων» της τηλεόρασης και σε κάποιους φίλους μας που δεν βάζουν φρένο και μας ταλαιπωρούν. Να μετρούμε τα λόγια μας και να αξιώνουμε αυτό το μέτρο κι απ’ τους άλλους, να μην τρέχουμε κάτω από μπαλκόνια που τάζουν λαγούς με πετραχήλια, αυτά τα πληρώσαμε και το χειρότερο καταλήξαμε λαός των λόγων.
