Παριανές υποκειμενικότητες

Σκηνή: Ένας κήπος. Ο Επίκουρος κάθεται γαλήνια κάτω από τον ίσκιο ενός δέντρου, ενώ ο Νίτσε περπατά ανήσυχα μπροστά του. Επίκουρος: Καλώς ήρθες, φίλε μου. Σε βλέπω ταραγμένο. Τι σε απασχολεί; Νίτσε: Η ίδια η ζωή, Επίκουρε. Και οι άνθρωποι γύρω μας Όλοι μιλούν για ευτυχία, για ηδονή, για αλήθεια. Μα εγώ βλέπω πως οι περισσότεροι άνθρωποι κρύβονται πίσω από ψευδαισθήσεις και ψεύτικες παρηγοριές. Τι είναι, λοιπόν, η ζωή; Μια σκιά, μια μάχη, ή ένα έργο τέχνης; Επίκουρος: Η ζωή, παιδί μου, είναι απλή. Ο σκοπός της είναι η αταραξία. Να ζούμε χωρίς φόβους, χωρίς κενές επιθυμίες, απολαμβάνοντας τα μικρά και αναγκαία. Να τρώμε ψωμί και ελιές με φίλους. Να απολαμβάνουμε τον ήλιο και το χαμόγελο, να μη φοβόμαστε κανένα Θεό, να διώχνουμε την αγωνία και τις έγνοιες, έχοντας την γνώση ότι το καλό εύκολα αποκτιέται και ότι το κακό εύκολα υπομένεται. Αυτό είναι αρκετό. Νίτσε: (γελώντας ειρωνικά) Αρκετό για σένα ίσως. Μα εμένα μου φαίνεται σαν μια παραίτηση. Δε γεννηθήκαμε για να ζούμε σαν ευτυχισμένοι...

Του Κώστα Μαζαρού Στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο δημοτικός σύμβουλος είπε ότι περίπου 7 άτομα της υπηρεσίας καθαριότητας έχουν υποβάλει παραίτηση και κάποιοι έχουν ζητήσει άδεια άνευ αποδοχών, να τον ενημερώσω ότι την επόμενη βδομάδα θα ανέβει ο αριθμός των εργαζομένων που θέλει να αποχωρήσει και δεν είναι ούτε τα λιγοστά χρήματα όπως επικαλέστηκε ούτε τα ωράρια και οι μέρες εργασίας που δεν τηρούνται. Τα προβλήματα είναι άλλα δεν υπάρχει ισονομία μεταξύ των υπαλλήλων κάποιοι χρίζουν ιδιαίτερης μεταχείρισης και έχουν βολευτεί σε γραφεία λαμβάνοντας όλα τα προνόμια με αυτούς που τους τρώει η ζέστη η βροχή και το κρύο. Βέβαια ή τα γράφω ή δεν τα γράφω το αυτί αυτού που διοικεί και διαιωνίζει την κατάσταση αυτή δεν ιδρώνει άλλωστε έχει βολέψει τους ημέτερους--ρουφιάνους. Εν τω μεταξύ δεν έχει ίχνος αξιοπρέπειας επάνω του να παραιτηθεί άλλωστε φιλάει καλά τα νώτα του και ξέρει να βγάζει τις ευθύνες από πάνω του και να τις ρίχνει στους υφιστάμενους του. Το μόνο που κάνει καλά είναι αντι...