Παριανές υποκειμενικότητες

Γράφει ο Giorgos Kyriazis -Γιατί κλαις Λάμπρο; -Κλαίω για αυτά που δε μπορούν να κλάψουν απαντούσε, για τη θάλασσα που τη δέρνουν οι άνθρωποι, για τα βουνά και τα χωράφια τα άτυχα, τα δέντρα που κάηκαν και για τους βράχους που ξεριζώθηκαν. -Και μόνο για τα άψυχα; Για τους ανθρώπους κλαίς; Ρωτούσαν, άλλοι από περιέργεια και άλλοι λίγο περιπαικτικά. Αυτός απαντούσε με οδύνη και κατανόηση. - Κλαίω και τους πεθαμένους αλλά στο σπίτι μου. Και μετά έλεγε κοφτά, για τους ζωντανούς παλεύω. Τα λιγοστά ρούχα του, παλιάς μόδας, φαίνονταν καινούργια λες και τα αγνοούσε ο χρόνος. Τα μάτια του μισόκλειστα κοίταζαν ένα φως, που γιαυτό, ο νους δεν είχε σχέδιο. Καμιά φορά έκλαιγε μόνος του. Δεν ήταν βολεψάκιας, ούτε αισθάνθηκε ποτέ άρχοντας. Τις εκκλησίες τις απέφευγε, πέρναγε τακτικά από το μουσείο και κοιτούσε από τα κάγκελα αν όλα ήταν στη θέση τους. Στα ερημοκλήσια άναβε κάνα κερί πριν τα κλειδώσουν κι αυτά. Καθόταν μονάχος του στην αυλή τους και κοίταζε μακριά ώρα πολλή. Η φλόγα του ήταν να βοηθάε...

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Φωτό. Ιάσονας Κ. Το εσωτερικό της ρολόι, στις 5, σέρνει το χρόνο και τη συνήθεια προς την κουζίνα. Η ρουτίνα μυρίζει παρελθόν και τη συνοδεύει όσο ετοιμάζει τα υλικά για τον καφέ της. Το μπρίκι, το φιλτραρισμένο νερό, το σφραγισμένο βάζο με τον καφέ. Α ναι. Λίγη ζάχαρη με τη φαντασία της. Όλα πάνω στον πάγκο, μαζί με το τελευταίο φλιτζάνι από το σετ. Πρέπει να έχεις εξασκημένο αυτί για να ακούσεις τη μελωδία της συνήθειας. Το μετρημένο νερό, η φλόγα, το κουταλάκι που γδέρνεται γκρινιάρικα με το μπρίκι είναι τα όργανα της ορχήστρας. Όταν φουσκώσει ο καφές, η ζωή της παίρνει το σχήμα του φλιτζανιού. Όλα τα άλλα αυτή τη ώρα έχουν μικρή σημασία.  Ρουφάει την πρώτη γουλιά. Τα στοιχειά πνίγονται στο μαυροζούμι και της καίνε τα χείλη. Ακουμπάει το φλιτζάνι στο πιατάκι. Ο ήχος της πορσελάνης ακούγεται πάντα νέος. Τίνγκ. Ο καφές είναι σε αρμονία με τη μοναξιά της. Το κατακάθι δεν το πετάει, το ανακατεύει με το χώμα της αυλής. Πλένει το φλιτζάνι, το σκουπίζει και το...

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Στις Λιβανάτες υπάρχει ένα μπιτς μπαρ το Barracuda, δίπλα έχει άλλα δύο αριστερά όπως κοιτάμε τον Βόρειο Ευβοϊκό. Το μαγαζί προσφέρει δωρεάν τραπέζια, ξαπλώστρες, ντους και καθαρά, ρηχά, ακύμαντα νερά δωρεάν για τους πελάτες. Αλλά αυτά τα προσφέρουν όλα τα μαγαζιά της περιοχής. Πηγαίνω σε αυτό καμιά φορά γιατί δε βάζει μουσική. Εννοώ όχι ακριβώς μουσική αλλά αυτόν τον κακόηχο θόρυβο που μας ανακατεύει το στομάχι τα καλοκαίρια. Ο ήχος από τα διπλανά μαγαζιά ανταγωνίζεται τον από εδώ φλοίσβο και τα τζιτζίκια. Με λίγη αυτοσυγκέντρωση βάζεις ένα αισθητικό δίχτυ προστασίας, όχι πάντα με επιτυχία, αυτό όμως το ξέρεις από πριν. Ενώ γνωρίζω ότι το δίχτυ γράφεται με γιώτα ύψιλον ένας εσωτερικός μαέστρος με αναγκάζει να βιώσω αντίφαση. Κάποτε μου ξεφεύγει και το γράφω λάθος, άλλοτε διστάζω στην ορθογραφία μόνο για να αισθανθώ την αντίφαση. Ποιο από τα δύο βαραίνει περισσότερο; Το λάθος ή σκέψη του λάθους; Φέτος υπάρχει στην περιοχή μικρό πρόβλημα με τις τσούχτρες και ο ...

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Η Δικαστής ήταν όμορφη, με επαγγελματική αυστηρότητα στο πρόσωπό της. Άρχισε να διαβάζει την ετυμηγορία, «κατηγορούμενε καταδικάζεσαι σε ισόβια απιστία. Από τώρα και στο εξής και για όσο έχεις σώας τας φρένας δεν θα μπορείς να πιστέψεις σε τίποτα. Η μέχρι τώρα άρνησή σου να ενδώσεις σε οποιαδήποτε μορφή πίστης θα γίνει ολοκληρωτική και αμετάκλητη. Για να εκτελεστεί η απόφαση της δικαιοσύνης θα οριστεί επιτηρητής της έμπιστος άνθρωπος της δημοκρατίας μας». Έκανε μια μικρή παύση και με φωνή και ύφος λίγο γλυκερά, είπε: «Κατηγορούμενε δικαιούσαι μια τελευταία επιθυμία πριν σου επιβληθεί η ποινή». Ο κατηγορούμενος αποδέχθηκε την ετυμηγορία και απευθυνόμενος στην «έδρα» είπε: «Κυρία πρόεδρε θα ήθελα ένα γεύμα μπαρμπούνια τηγανητά, μια σαλάτα χωριάτικη με ξινομυζήθρα, μπόλικη κάπαρη, ελιές, ένα παξιμάδι κριθαριού και ένα ποτήρι δροσερό κρασί, μοσχάτο Αλεξανδρείας». Η πρόεδρος χτύπησε το σφυράκι και σήμανε τη λήξη αυτής της σημαντικής συνεδρίασης του δικαστηρίου. Ο φ...

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Στέγες, ταράτσες και γαλάζιος ουρανός. Ταράτσες με κεραίες και ηλιακούς για τις πολυκατοικίες στη μια πλευρά και κεραμοσκεπές για τους νεόπλουτους στις μονοκατοικίες από την άλλη. Στην πόλη υπάρχει κοινωνικό και αρχιτεκτονικό όριο. Μπαίνοντας σε ένα σπίτι όλα φαίνονται συγκεκριμένα αλλά και ρευστά, έξω ο χώρος απλώνεται μέχρι τα όρια της αντίληψής μας. Ένα γεγονός είναι αφορμή για εσωτερική τακτοποίηση. Ξεκινά μια προσπάθεια ενδοσκόπησης και επανάληψη των ευχάριστων. Η αποδοχή του αιφνίδιου δίνει χώρο στο ρεαλισμό. Κρίση και ελευθερία συντάσσουν τον απολογισμό. Το πισωγύρισμα λειτουργεί ως καύσιμο, μας ωθεί στο μέλλον. Η ζωή μας από ανάμνηση συστήνεται ξανά μέσα στην παλίρροια που πηγαινοφέρνει τις ιστορίες μας. Όλα είναι εκεί που τα ζήσαμε αλλά εμείς απουσιάζουμε. Η επιστροφή δεν είναι επιλογή είναι παιδί της φθοράς και της ύπαρξης. Αυτή η παραστρατημένη αίσθηση εσωτερικεύεται και συγυρίζει το παρελθόν. Εκεί κατοικεί το εγώ και η συνείδηση, το τώρα και το πρ...

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Ολυμπιακός είσαι; -Όχι. Παναθηναϊκός; -Όχι δεν είμαι. Τι είσαι; «Τρομακτική ερώτηση το τι είσαι!» -Δεν ασχολούμαι με αυτούς. Αν δε γνωρίζεις τις απαντήσεις μην κάνεις ερωτήσεις. Μια από τις λαϊκές σοφίες που ακούγαμε μικροί και μπορεί να τις πιστεύαμε μέχρι να μυριστούμε ότι τα πράγματα είναι πολύπλοκα. Οι ερωτήσεις προηγούνται. Οι απαντήσεις έρχονται δεύτερες και είναι περισσότερες. Οι ερωτήσεις έχουν την εξουσία, καθορίζουν το πλαίσιο, αιφνιδιάζουν. Η απάντηση μπορεί να αποκτήσει ανεξαρτησία ή να συμπορευτεί με την ερώτηση. Αν οι ερωτήσεις είναι ανακριτικές, το ναι και το όχι αναλαμβάνουν διαχειριστές των απαντήσεων. Ο χρόνος δεν μοιράζεται δίκαια, είναι υπέρ των ερωτήσεων. Πολλές φορές η απάντηση εκμεταλλεύεται τη σειρά της, κυρίως στον προφορικό λόγο, και απαντά με ερώτηση. Απάντηση σε μια φιλοσοφική ή επιστημονική ερώτηση μπορεί να μη φτάσει ποτέ. Η πιο εγωιστική ερώτηση είναι η ρητορική. Το παιχνίδι είναι στημένο, θα το πάρει ο Ολυμπιακός μου είπε ένας ...

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Μια Ελένη αγαπήσαμε και μας έμαθε την πίκρα της γλύκας. Μια νύχτα μαζί γίναμε θεοί. Μετά οι μέρες ίσιωναν πριν μας ζώσουν τα φίδια. Μπροστά της μαρμάρωνα, μέσα ένα φως άναβε και έκαιγε στα γρέμια μου. Όταν το νερό με έπνιγε, το χάδι της έδιωχνε τους αρουραίους εφιάλτες. Ένας πελαγίσιος ήλιος με ξύπναγε. Ανατέλλει η Ελένη και ο έρωτας κουνάει την ουρά του στον πόλεμο. Το αίμα κοροϊδεύει τα τραύματα και η απουσία-σμέρνα-δαγκώνει εκεί που πονάς. Είναι όμορφη ακόμη και στην αγκαλιά του άλλου. Όσο ωριμάζει το πάθος η Ελένη-γυμνή Αφροδίτη-ενώνεται με τη θάλασσα. Μελετώ την Ύλη μέχρι να με εξετάσει ή θα μείνω αγκαλιά με τη Χίμαιρα.

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Περπατάω χωρίς προορισμό και αφήνομαι στην παρατήρηση. Καμένο ξύλο και καθαρός αέρας αναμειγνύονται. Το μπακάλικο φαίνεται από χρόνια κλειστό, μέσα από τη σκόνη της τζαμαρίας βλέπω στη βιτρίνα μια βανίλια και ένα μπουκάλι μέντα. Πιο εκεί μια σκεπή γκρεμισμένη μέσα στο σαλόνι του σπιτιού. Στον τοίχο υπάρχει ένα πωλείται ξεβαμμένο, πιο πέρα μια γιαγιά σκουπίζει την ανακαινισμένη αυλή της. Στη διασταύρωση αυτό που έχει απομείνει από το φούρνο είναι ψωμὶ στην πόρτα ζωγραφισμένο. Το μαγαζί στον πεζόδρομο είναι χωρίς ρεύμα και ιδιοκτήτη, ακόμα γράφει πωλούνται ηλεκτρικά είδη. Εγκαταλειμμένα και ζωντανά σπίτια δίπλα-δίπλα ψυχρά σαν ζευγάρια χωρισμένα. Στη μικρή πλατεία το καφενείο παρατημένο και τα παιδιά του καφετζή θα είναι στο εξωτερικό ξενιτεμένα. Κατεβαίνοντας προς τη μεγάλη πλατεία ένα μαύρο suv και ένα παλιό αγροτικό Toyota σκουριασμένο είναι διπλοπαρκαρισμένα. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι περνάνε ερωτευμένα. Περνώντας την ταβέρνα, παρέες τρώνε και μυρίζει ψητό κ...

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Έστησα αυτί στην αυλή χορτασμένος ύπνο να ακούσω την πρωτομαγιά. Ένα ανησυχητικό αεράκι ανακάτεψε το στρώμα από τα άνθη μανταρινιάς. Τα πουλιά έσπρωχναν τη μέρα να προχωρήσει κι αυτή περίμενε να ακούσει ένα σπουργίτι. Ο ουρανός άσπρος και η αντάρα έφτανε κοντά στο σπίτι. Άρχισε να σιγοβρέχει πάλι. Δεν θέλω σήμερα χαρές ούτε φασαρίες, μια μέρα σαν τις άλλες θέλω. Η πρωτομαγιά έχασε τη δύναμή της από μια άλλη. Θα έρθω το βράδυ που κοιμάσαι να πάρω το στεφάνι. Μπήκα σπίτι, έφτιαξα καφέ και έβαλα δύο αβγά να βράζουν. Δεν είναι αργία, είναι απεργία, ξενέρωτη εποχή.

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Δεσμεύομαι στον εαυτό μου, ξεκινώντας μια δραστηριότητα, ότι θα το πάω χαλαρά και ξεκούραστα. Σχεδόν πάντα διαψεύδομαι από ένα ανόητο νεανικό πάθος. Και η συμμετοχή, η βόλτα, η άσκηση μετατρέπονται σε υπερπροσπάθεια χωρίς αντίπαλο. Θέλω να σταματήσω το χρόνο; να αυτοτιμωρηθώ, να σταματήσω να σκέφτομαι; Είναι ένα χαρακτηριστικό που με θυμώνει. Σήμερα μια χαλαρή προπόνηση 30 χιλιομέτρων με το παλιό σιδερένιο κουρσάκι εξελίχθηκε σε σκληρή προπόνηση interval. Ξεκίνησα με τη ρουτίνα μου- θα το πάω αργά να απολαύσω μια άνοιξη που μπορεί να με περιμένει. Ποδηλατώ εγκεφαλικά, έτσι καλά πας. Μπαίνω μέσα στις ελιές σε ασφαλτόδρομο με ελάχιστη κυκλοφορία. Κοιτάζω τα πόδια μου. Το τιμόνι έχει σκουριά. Στη διαδρομή βογκάει το αλυσοπρίονο να ρημάξει τον «ελαιώνα , τον πλάγιο ήλιο και τη θάλασσα στο βάθος». Μια καρακάξα πετάει και χώνεται στις ελιές. Σκέφτομαι ενστικτωδώς την «Πρέβεζα». Συναντώ έναν άνδρα και μια γυναίκα που περπατάνε αντίθετα, ανταλλάσσουν μια ματιά. Πιάνω ...

Του Γιώργου Κυριαζή Έφτιαξα λάσπη σε τρεις δόσεις. Από λάσπη δεν γνωρίζω καλά, έβαλα πολύ νερό. Για να σφίξει, προσέθετα έτοιμο σοβά, έτσι ώστε να πετύχω την πυκτότητα που ήθελα. Η μάντρα θέλει τέχνη, αποφασιστικότητα και μπράτσα. Βάζω τις πέτρες σε τάξη. Χωρίς αλφάδι, με το μάτι, το χέρι και το ένστικτο. Παρατηρούσα τις μικρές ατέλειες. Ήμουν ικανοποιημένος από την πορεία και το ύφος του έργου. Μου ήρθαν εικόνες από τα παιδικά μου χρόνια, να παρακολουθώ το καλούπωμα για τις κολώνες, πως έπεφτε η πλάκα με το γκαζοτενεκέ και το καροτσάκι να ισορροπεί πάνω στο μαδέρι. Μαντίλι στο κεφάλι για τον ιδρώτα και τον ήλιο. Τσιγάρο στο στόμα απ’ τη μία, πρόκα απ’ την άλλη. Τικ, τοκ, τοκ, γκαπ-γκαμπ - έτσι καρφωνόταν ή πρόκα με το σκεπάρνι από το ξημέρωμα. Ήπια λίγο νερό. Κοίταξα προς τα πόδια μου. Τα παπούτσια είχαν λερωθεί με τσιμέντα. Μικρός ήθελα να γίνω οικοδόμος, η ζωή τα έφερε αλλιώς και ευτυχώς γιατί δε θα άντεχα το γιαπί. Έβαλα το μάτι στην άκρη και σημάδεψα πάνω στην ακμή του έργου. Η αλ...

Του Γιώργου Κυριαζή Δίπλα μου στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ ένας κύριος, με την επιβίβαση, ανέκτησε το χαμένο πορτοφόλι του. Του το παρέδωσε μια γυναίκα, που είδα φευγαλέα, με λαϊκή και δουλεμένη όψη γύρω στα σαράντα. Η χαρά του μεγάλη, «είχα μέσα πέντε χιλιάδες», αναφώνησε. Μια κυρία δίπλα μου συγκινημένη είπε: «γίνονται και θαύματα». Ξεκινήσαμε το ταξίδι για την επαρχία. Σχεδόν όλοι οι επιβάτες φορούσαν μαύρα και ένιωσα περίεργα που φορούσα καταπράσινη ζακέτα. Από μικρός αγαπούσα τις απλές και συμπυκνωμένες αφηγήσεις, τη λαϊκή σοφία, τον επαρχιώτη Δον Κιχώτη, τους μαστόρους και τους τεχνίτες. Ήμουν ρευστός και τρύπωνα ανάμεσά τους. Είχα μια ενστικτώδη τάση να ανακαλύπτω την αντίφαση, την αντίθεση, την ειρωνία, το ανεπαίσθητο του λόγου. Δεν έψαχνα το σύννεφο στο γαλάζιο, ούτε το ελάχιστο σημάδι στα καθαρά πρόσωπα αν και η  ανεπιτήδευτη σκιά με γοήτευε. Ο κύριος με το πορτοφόλι ήταν στη διπλανή θέση, μας χώριζε ο διάδρομος. Τον παρατηρούσα και προσπαθούσα να καταλάβω πού χάθηκε η χαρά, πο...

Του Γιώργου Κυριαζή Ο δρομέας έτρεχε και μέτραγε, 1-2-3, με την επανάληψη τα βήματα και οι αναπνοές συντονίζονταν με τη θέληση και την αντοχή. Το μυαλό και το σώμα αποχωρίζονταν, ο κερδισμένος χρόνος σωματικής και ψυχικής δραστηριότητας διαστελλόταν, η κούραση καθυστερούσε, το μυαλό άδειαζε, τα πόδια έβγαζαν φτερά, σφυγμοί και αναπνοές, αριθμημένα, υποτάσσονταν στη θέληση. Ο ιδρώτας έσταζε επανάληψη. Άψυχα και έμβια ακολουθούν την κοσμογονία, τη μέρα, τη νύχτα, τις εποχές, τους κύκλους και τους νόμους της φύσης. Η επανάληψη δεν είναι μόνο άσκηση μνήμης, είναι ανάγκη ρουτίνας, αναγνώριση της σχέσης ύπαρξης και χρόνου. Η δημιουργία βασίζεται σε μια εμπνευσμένη ακολουθία εξέλιξης με οπισθοδρομήσεις, στάσεις της ιστορίας αλλά και νίκες της επανάληψης. Η ρουτίνα είναι συμφωνική επανάληψη των αισθήσεων. «Σ αγαπώ, λυπάμαι, σκέφτομαι, πονάω, χαίρομαι, φοβάμαι.» Ένα παιδί κυλάει το τσέρκι του, μετά διψάει, πεινάει και κουρασμένο αποκοιμιέται με τα ρούχα. Όταν μεγαλώσει μετράει 1-2-3 και τρέχει....

Του Γιώργου Κυριαζή Ο ήχος του κινητού, της απόλυτης εταιρείας, ακούγεται παντού. Η αναγνώριση, ενεργοποιεί τους χρήστες αλλά και όσοι δεν είναι συμμετέχουν, άλλοι από αποστροφή ή αδιαφορία και άλλοι από ακυρωμένη επιθυμία για την συγκεκριμένη συσκευή. Οι γιορτές σημαίνουν κατανάλωση. Η κυρία κοιτάζει το όνομα, πριν απαντήσει, για να προετοιμάσει και προσαρμόσει το σενάριο επικοινωνίας. «Έλα Μάτα μου τι κάνεις;» Ξεκινά ένας διάλογος με χαρακτήρα οικειότητας και ελαφράς θεατρικότητας.  «Στόλησα ναι, το δένδρο μικρότερο από παλιά, αλλά πολύ όμορφο…αληθινό έλατο από φυτώριο που μετά θα το επιστρέψω για να μεταφυτευτεί… πολλές μπάλες, μεγάλες διάφανες, κόκκινες μικρότερες και χρυσές, μπότες, καμπανούλες κουκουνάρια… κι εμείς έχουμε τρία διαφορετικά λεντ, ειδικά το βράδυ είναι μαγεία….φάτνη όχι..ναι η γλάστρα που είναι φυτεμένο πιάνει χώρο, αστέρι; Ναι βάλαμε μεγάλο χιονισμένο στην κορυφή… φάτνη όχι δεν μου άρεσε..δώρα δεν έχουμε βάλει ακόμη. Την Κυριακή θα ψωνίσουμε… ναι μακάρι να χιον...

Του Γιώργου Κυριαζή Έχει συννεφιά γκρίζα σχεδόν λευκή, σπυρωτή σα ρύζι μπασμάτι καλοβρασμένο, οι σκιές από τους κόκκους βρασμένες κι αυτές μαζί με το ρύζι και θες να τις φάς από περιέργεια μόνο γιατί δεν υπάρχει ανάμνηση της γεύσης της σκιάς. Όσο τρώγεται η σκιά άλλο τόσο τρώγεται η συννεφιά με τη φθινοπωρινή αχλή που καλύπτει όλο το θόλο. Η θάλασσα σκέτο νερό. Αρχίζω την τελετουργία του ντυσίματος, σαπουνάδα με ουδέτερο ph στη στολή για να φορεθεί, πράγμα απαραίτητο στις ξυρισμένες εσωτερικά στολές, ζώνη και γιλέκο φορτωμένα με κιλά, γάντια, ρολόι, ψαροντούφεκα, ακονισμένο μαχαίρι, σημαδούρα με το ξύλινο, νερό και τον εξωλκαία. Αφήνω τα πέδιλα ενωμένα, με τον ίδιο τρόπο πάντα, κοντά στο νερό έτσι που καθισμένος αφού βάλω τα καλτσάκια, με τα πόδια στο νερό, να τα φτάνω χωρίς να σηκωθώ. Καλό στεγνό σάλιωμα της μάσκας εσωτερικά για να μη θολώνει. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται σχολαστικά κάθε φορά με την ίδια καθησυχαστική ρουτίνα. Σταματάω κοιτάζω γύρω μου και πιάνω στην ατμόσφαιρα την...

Του Γιώργου Κυριαζή   Οι χτύποι της καρδιάς γεμίζουν τη ζωή, οι ανάσες μπορεί και να την αδειάζουν όταν σκοτεινιάζει η χαρά. Ο χρόνος, σε μια ελαφριά κατασκευή που είναι η ύπαρξη, μας διατρέχει ασταμάτητα, στιβάδες αφανίζονται και ξαναφτιάχνονται νέες. Προλαβαίνουμε να αισθανθούμε τον εαυτό μας να καθρεφτιστούμε στους άλλους, να νιώσουμε θεοί, κόκκοι άμμου, σταγόνες βροχής. Τα υπαρκτά και κοσμικά μας προσανατολίζουν δημιουργικά και αισθητικά. Η ιστορία που γεννιέται, θεοί που δεν πιστεύονται ακόμη, ο πολιτισμός του μέλλοντος και κάθε υποθετική πιθανή και απίθανη εξέλιξη δίνουν προοπτική και θάρρος να αντέξουμε το φόβο. Θέτουμε ερωτήματα και βρίσκουμε απαντήσεις, τρέφουμε την ευδαιμονία με αλήθεια και καλοσύνη. Μικρές νίκες και πικρές ήττες πνέουν και αντέχουμε και τραβάμε κατά κει που γνωρίζουμε και ζούμε με τον τρόπο που διαλέξαμε ή μπορέσαμε. Πραγματικότητα και φαντασία σε αναλογίες υποκειμενικές μαγειρεύουν και η βούληση με την τύχη νοστιμίζουν τη ζωή μας.   Αποχαιρέτησα ...

Του Γιώργου Κυριαζή   Η καλή ταινία δε σχίζεται, δεν αφήνει κόλες, αντέχει αρκετά στον εφελκυσμό και πριν κοπεί σε προειδοποιεί. Αντικατέστησε άλλα υλικά συσκευασίας δύσχρηστα, είναι φτηνή και αν τη δουλεύεις σωστά είναι αποτελεσματική. Ακολουθεί τη λογική της μιας χρήσης. Δένει και στερεώνει πακέτα, είναι εύκαμπτη, αναλώσιμη και δεν επαναχρησιμοποιείται. Κούτες και ταινίες συνεργάζονται άψογα.    Αν την πιέσεις ελαφρά με αιχμηρό αντικείμενο σπάει περίπου εκεί που υπολογίζεις. Όταν την ξεκολλάς βγάζει έναν ανατριχιαστικό ήχο.   Στην συσκευασία έχει την τιμητική της, μετά την παραλαβή του δέματος κόβεται αδιάφορα με μόνη μέριμνα την προστασία και την αποκάλυψη του περιεχομένου. Στις κούτες το περιεχόμενο κρύβεται, προστατεύεται και προπαντός τετραγωνίζεται. Για να μη μένει ανεκμετάλλευτος χώρος, το περιεχόμενο εγκιβωτίζεται, οι γωνίες βοηθούν στη λαβή, τη μεταφορά και στη σταθεροποίηση του φορτίου.   Η επιθυμία του ανθρώπου, για πρακτικότητα, πειθαρχεί στη λογικ...

  Του Γιώργου Κυριαζή   Ο τραυματίας, ο βαριά άρρωστος, το παιδί, ο στρατιώτης που αφαιρεί ζωές για την πατρίδα και το δίκιο, ο εγκληματίας που ο χρόνος απαλλάσσει, ο αυτοαμυνόμενος και τελευταία πολίτης και συλλογικό, έχουν το κριτήριο της αθωότητας και ανάγκη μιας πολύμορφης θεραπείας, ευθύνης και ασυλίας. Η διάγνωση αναπτύσσεται στους κύκλους της εξουσίας και της διανόησης με όρους ψυχιατρικής και κοινωνικής ψυχολογίας. Διδάσκει-προτρέπει να ερμηνευτεί η πολιτική και κοινωνική κατάσταση με τον όρο «τραύμα». Τραύμα ατομικό, συλλογικό, υπαρξιακό, ιστορικό. Χάος, θάνατος, θεολογία, μεταφυσική, πόλεμος, φτώχεια, συμφιλίωση όλα ένα κουβάρι ιστορίας, θρησκείας, εξουσίας και οικονομίας. Η εξουσία έχασε τη θεολογία, η ψυχολογία σχετίζεται με τη θρησκεία, η πολιτική οικονομία που υποστήριζε την κοινωνία και τη δημοκρατία αμφισβητείται. Η κοινωνική ψυχολογία μονοπωλεί ερμηνείες και θεραπείες. Το τραύμα αναλαμβάνει τη ρητορική και την ιστορική κηδεμονία του οι ειδικοί, οι ευθύνες και ...

Τι ωραίο που είναι το νησάκι μου με την καθημερινή του κίνηση, τα πολλά ΙΧ σε ασύμμετρη ουρά, την ήσυχη βροχούλα να τρέχει σαν δάκρυα στα απροετοίμαστα ηλιοκαμένα πρόσωπα. Λίγο νεράκι σκούρο κυλάει στο δρόμο, μαζί κουρνιαχτός, προσγειωμένα καυσαέρια και νεκρά κύτταρα τουριστών, προς τις ακρογιαλιές με τις μάντρες, που απαγορεύουν το περπάτημα στο παλιό μονοπάτι και φτάνουν ως την έρμη θάλασσα. Με πιάνει από τη μύτη η μυρωδιά βοτάνων που είναι περισσότερο ανάμνηση και μου παραστέκεται στην αναμονή.  Θα φτιάξει ξανά ο καιρός και τα μπάνια θα συνεχιστούν για πάντα, το πράσινο θα νικήσει ξανά το κίτρινο, οι ελιές θα χοντρύνουν, η γη θα ξεδιψάσει λίγο. Οι τουρίστες, το προσωπικό και οι αφεντάδες θα μεταναστεύσουν, οι πισίνες θα αδειάσουν. Μου είχε λείψει η συννεφιά, το φως τη διαπερνά και χρωματίζει με σαφήνεια το τοπίο. Παραλίγο να χτυπήσω δυό κυρίες τουρίστριες που πετάχτηκαν πίσω από ένα σταματημένο φορτηγό, χαμογελάσαμε αιφνιδιασμένοι στα φρένα και τις λυπήθηκα καθώς απομακρύνονταν....

Του Γιώργου Κυριαζή   Το σερφάρισμα είναι αίσθημα εθιστικό και άσκηση ωφέλιμη νοητικά και σωματικά.   Συντροφιά, με τον ικανοποιημένο εαυτό μας, τη φύση σε δυναμική κατάσταση, η θάλασσα οργιάζει, ερωτοτροπεί και θέλει να αναπαραχθεί με το σερφίστα που παραδίνεται, στην καλύτερη ψυχική και φυσική κατάστασή του, στις διαθέσεις της. Ο αέρας, λυσσάει και λέει την ευτυχία την νιώθεις, την ακούς, τη χαίρεσαι, σε περιπαίζει σαν να είσαι παιδί και γίνεσαι παιδί και γίγαντας. Η χαρά ρίχνει τα τείχη και ο σέρφερ θριαμβεύει και εισχωρεί στην αγκαλιά της έκστασης. Τι απαλά που γίνονται τα όνειρα όταν πραγματοποιούνται. Τα βάσανα και η οδύνη της ζωής μαλακώνουν και το τώρα επαναλαμβάνεται στιγμιαία και αιώνια με ριπές, κύματα και φίλους τριγύρω που νιώθουν παρόμοια. Η πληρότητα είναι χάρη της φύσης, με αντίδωρα πανιά και σανίδες και μοιράζει ανθρωπιά και ευγνωμοσύνη στους σερφάδες.   Το τελετουργικό πάνω από μια σπασμένη σανίδα δεν είναι πένθιμο είναι η πόρτα στη μέθεξη του αθλητή και...