Οι ακτίνες και ο γλάρος
Ξεπηδούσαν από τα μάτια μου ή καλύτερα από το κεφάλι μου αλλά όχι, ήταν σαν να έρχονταν πίσω από αυτό, το διαπερνούσαν. Οι δέσμες σκοτεινές και φωτεινές, συμμετρικές, από την περιφέρεια της νοητικής αντίληψης του εαυτού μου απομακρύνονταν ως εκεί που έφτανε το όριο της όρασής μου. Βέβαια δεν μπορούσα να εκτιμήσω, λόγω του πεπερασμένου νου μου, αν ενώνονταν στη κουκκίδα φωτός που εκεί αδιαμφισβήτητα ολοκληρωνόταν η ικανότητα να βλέπω, να σκέφτομαι και να υπάρχω ή συνέχιζαν πορεία προς το άπειρο, αλλά δεν με ενδιέφερε τόσο τι γινόταν μετά το φωτεινό τέλος του κόσμου μου, έτσι και αλλιώς η απόσταση από το μέλλον είναι πάντα ίδια.
Πριν από αυτό και στην αριστερή πλευρά ο εγκέφαλός μου είχε τοποθετήσει μια ανοιχτή φωτεινή πόρτα που διέκοπτε το συνεχόμενο μοτίβο των ζωνών. Στο άνοιγμα της πόρτας και με το φως πίσω της μια μορφή κράταγε την πόρτα ανοιχτή. Σκέφτηκα αν ετοιμάζεται να βγει ή αν άνοιξε για να με περιμένει. Η απόσταση μέχρι την ανοιχτή πόρτα ήταν μεγάλη, ήμουν η αιτία και το αποτέλεσμα της αρχής και δεν προσπάθησα να δώσω απάντηση στο δίλημμα επειδή ήμουν ακίνητος στο χρόνο. Αλλά προβληματισμένος σκεφτόμουν τις τρεις επιλογές που είχα: να μείνω στη θέση που βρισκόμουν ασκώντας μια σχετική εποπτεία του παρόντος, να προχωρήσω μέχρι το φωτεινό άνοιγμα της πόρτας και να εισέλθω, ή να αποφασίσω εκεί και τρίτο να προχωρήσω προς τη φωτεινή τρύπα.
Ο γλάρος τρώει τα ψίχουλα από τους τουρίστες.
Τώρα έχω μια μόνο επιλογή , το Blue Star 1.
Γιώργος Κυριαζής
