Πριν κλείσουν οι πέτρες
Του Χρίστου Γεωργούση
Δεν ξέρεις πού τριγυρνούν οι άγγελοι να πας κι εσύ εκεί να μάθεις τι λένε, με τι ασχολούνται και πώς περνούνε την ώρα τους. Να κλέψεις καμιά σκέψη τους, ν’ αποστηθίσεις κανένα τραγούδι, να δεις με ποιον τρόπο γίνεται ν’ ανθίζουν οι καρδιές των ανθρώπων, με ποια χάδια καταφέρνουν να παρηγορήσουν όσους πενθούν, όσους η μοίρα τούς γυρίζει το πρόσωπο και τους πληγώνει. Μπορεί να βρίσκονται δίπλα μας και να μην τους βλέπουν τα μάτια μας, να μην ανοίγει τόσο η καρδιά μας ώστε να νιώθουμε την ανάσα τους. Ίσως χρειάζεται κι άλλο να ελαφρύνουμε κι άλλο βάρος να πετάξουμε και άλλες έννοιες να ξεφορτώσουμε κι αυτό που είναι να χαθεί σε σώμα να κερδηθεί σε φλόγα ψυχής. Να παραμερίσουμε λίγο, να χαθούμε απ’ τα τρέχοντα που ζαλίζουν με τη σκέψη μας σ’ αυτό που μένει ακόμα, σε όσα δεν δώσαμε απ’ το ξεχείλισμα της ψυχής μας από φόβο ή ακαταδεξιά. Ίσως ήταν άλλα τα μέτρα και δεν το ξέραμε και τα γυρίσματα του καιρού μας στρίμωξαν και μας ξάφνιασαν. Ας κοιτάξουμε λίγο μπροστά προς το φάρο του βράχου, έχει κι άλλο ταξίδι, τα όσα δεν αξιωθήκαμε να μας στέρξουν έχουν γίνει τώρα πουλιά. Ας γίνουμε εμείς η στοργή, ίσως έτσι προλάβουμε πριν κλείσουν οι πέτρες να περάσουμε πέρα.
