Παριανές υποκειμενικότητες

Όταν κοιτάζει κανείς τη ζωή του από απόσταση, πολλά πράγματα αποκτούν διαφορετικό βάρος και νόημα. Κάποιες αναμνήσεις ξεθωριάζουν, άλλες πάλι μένουν ζωντανές σαν να συνέβησαν χθες. Ανάμεσα σε αυτές, για μένα που μεγάλωσα μόνος, ξεχωρίζουν οι φιλικές σχέσεις που δημιουργήθηκαν στο διάστημα της ζωής που έχω διανύσει. Στο σπίτι της παιδικής ηλικίας υπήρχε αγάπη, αλλά υπήρχε και μια σιωπή που συχνά συνοδεύει τη μοναξιά. Δεν υπήρχε το αδελφικό γέλιο στο ίδιο ή στο διπλανό δωμάτιο, ούτε οι μικρές καθημερινές διαφωνίες που κάνουν το σπίτι να μοιάζει ζωντανό και σε μαθαίνουν πιο γρήγορα και πιο βαθιά πολλά. Έτσι, πολύ νωρίς κατάλαβα πως οι φίλοι δεν είναι απλώς παρέα για παιχνίδι, μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι κομμάτια της ζωής σου, σαν να ήταν αδέλφια που δεν σου χάρισε η τύχη, αλλά σου χάρισε η ζωή. Με τα χρόνια κατάλαβα πως η αληθινή φιλία δεν χτίζεται με μεγάλες στιγμές, αλλά με μικρές, σχεδόν ασήμαντες. Σε μια κουβέντα που κρατά περισσότερο απ’ όσο υπολόγιζε...

Του Γιάννη Γεωργούση (για τη μέρα της 25ης Μαρτίου) Η Ελληνική Νομαρχία είναι έργο ανώνυμου Έλληνα, φλογερού πατριώτη. Δεν έχει εξακριβωθεί η ταυτότητά του. Φαίνεται ότι ήταν κάτοικος Ιωαννίνων και το έγραψε τον 19ο αιώνα, πριν την επανάσταση. Τον διακρίνει το πολύ υψηλό μορφωτικό του επίπεδο και η περί δικαίου αίσθηση. Πάνω από όλα ο έρωτας για την υπόθεση της ελευθερίας, της πατρίδας και της δικαιοσύνης. Είναι ένα κλασικό έργο του νεοελληνικού διαφωτισμού. Το έργο είναι γραμμένο στην καθαρεύουσα και είναι λαμπρό δείγμα της ελληνικής γλώσσας. Έχει ενδιαφέρον φιλοσοφικό, πολιτικό (ο Ανώνυμος μιλάει στην αρχή σαν πολιτειολόγος), ιστορικό, αξία μαρτυρίας και έχει κοινωνιολογική διαύγεια, μιας και περιγράφει την καθημερινότητα των υποδούλων στην οθωμανοκρατούμενη Ελλάδα και τις αδικίες, διώξεις και ταπεινώσεις που υφίστατο οι Έλληνες κάτω από τον οθωμανικό ζυγό. Πάνω από όλα, αυτό που επιδιώκει ο Ανώνυμος είναι να συγκινήσει τους Έλληνες, να τους ενώσει στην υπόθεση της ελευθερίας, να του...

  Ο μπάρμπα Βαγγέλης ο Καμπούρης, λιάζεται, ξεκουράζεται και χαμογελά «Εις τον αφρό της θάλασσας η αγάπη μουκοιμάται,  παρακαλώ σας κύματα μη μου την ε ξυπνάτε».  «θάλασσα κι αλμυρό νερό, να σε ξεχάσω δεν μπορώ». Και πώς να την ξεχάσεις; Πηγή πλούτου με τ΄ αγαθά της … την δροσερή αύρα. Όλα μαζί, νερό, ήλιος, αέρας, ιώδιο … «υγεία»! Κριός, Λιβάδια, Σουβλιά, Μπουνταράκι και … και … και. Χρώματα μαγευτικά στα ηλιοβασιλέματα ανάμεσα στις δύο πόρτες, στον άγιο Σπυρίδωνα! «Δειλινά αξέχαστα» και τι δεν μου θυμίζουν… Θάλασσα … μάνα της Αφροδίτης, θεάς του έρωτα, κληρονομιά του Ποσειδώνα με την τρίαινα. Πότε γαλήνια, πότε φουρτουνιασμένη σαν τη ζωή του ανθρώπου με τις χαρές και τις λύπες. Είναι η δεύτερη μάνα μας, που μας έσωσε την περίοδο της κατοχής, μας τάισε και γλυτώσαμε από την πείνα, τότε που στις μεγάλες πόλεις οι συμπατριώτες μας πέθαιναν μέσα στους δρόμους. Είμαστε λοιπόν προνομιούχοι και τυχεροί που ζούμε στο νησί, στην θάλασσα, στην ομορφιά και την … γαλήνη! Προσοχή να...