Παριανές υποκειμενικότητες

Γράφει ο Γιάννης Γεωργούσης Είναι σημαντικό να πούμε ότι ο καθείς και η καθεμία τοποθετούνται βάσει της κοινωνικής τάξης στην οποία ανήκουν ή σχετικά, γενικότερα, με τις κοινωνικές τους προσλαμβάνουσες. Τις τάξεις δεν τις βλέπουμε, αλλά υπάρχουν. Είναι μια κοινωνική κατασκευή από τη μία και μια υφέρπουσα και αφανής πραγματικότητα από την άλλη, πλην όμως με σοβαρές κοινωνικές συνέπειες. Το κίνημα πολιτών που ξεκίνησε στην Πάρο το καλοκαίρι του 2023 συνεχίζεται και σήμερα. Πλαισιώνεται πλέον από πολλούς συλλόγους, ομάδες και άτομα. Πρέπει να πούμε ότι το 2023 ήταν απολύτως ειρηνικό και έτσι πρέπει να παραμείνει και σήμερα. Είναι πολύ θλιβερό, απογοητευτικό, προκλητικό και αποκρουστικό αυτό που έγινε πρόσφατα στην Τρυπητή. Ποιοι πλαισίωσαν το κίνημα του 2023 και ποιοι το πλαισιώνουν και σήμερα; Όχι η πλειοψηφία των ντόπιων, όχι η τάξη των επιχειρηματιών. Κυρίως, ανήκουν σε αυτό Έλληνες από άλλα μέρη της Ελλάδας, μη επιχειρηματίες ντόπιοι, αλλοδαποί που ζουν στην Πάρο-πάντα με εξαιρέσεις ...

Γράφει η Νίνα Αγγελική Γεωργιάδου ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΤΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΧΥΛΟΣ... Είναι τα μοναδικά παραγόμενα σε αφθονία, στην κατά τα άλλα ελληνική μας έρημο. Σε μιαν εποχή πολιτικού ζόφου, κοινωνικής καθίζησης, γεωπολιτικής φρίκης και, κυρίως ζωντανής Γενοκτονίας, που απαιτούν στιβαρή ταξική συνείδηση και ιστορική ενάργεια, ευδοκιμούν η μικροπολιτική αφέλεια και η ιστορική άνοια. Η άτυπη προεκλογική περίοδος ανέδειξε την κυριαρχία του τίποτα, σε όλα τα επίπεδα. Η αναζήτηση επίδοξου σωτήρα και η (κ)οπαδοποίηση αποκαλύπτουν τη γύμνια μιας κοινωνίας, που σέρνεται στα τέσσερα και - αντί να συνειδητοποιήσει την αδιέξοδη εκλογική φενάκη και επιτέλους να σηκωθεί στα πόδια της και να διεκδικήσει μαχητικά - είναι πάλι έτοιμη να αναθέσει τη σωτηρία της, σε αλμπάνηδες, σε όρνια και σε κάθε λογής κάλπη-κη προσδοκία. Έτοιμη να διαψευστεί, όχι τέσσερα χρόνια, αλλά τέσσερεις μήνες μετά. Ακόμη και η προσέγγιση στο μεγάλο Παλαιστινιακό ζήτημα και τη ζωντανή Γενοκτονία γίνεται κυρίως με όρους συναισθηματικ...

Γράφει ο Giorgos Kyriazis Η Δικαστής ήταν όμορφη, με επαγγελματική αυστηρότητα στο πρόσωπό της. Άρχισε να διαβάζει την ετυμηγορία, «κατηγορούμενε καταδικάζεσαι σε ισόβια απιστία. Από τώρα και στο εξής και για όσο έχεις σώας τας φρένας δεν θα μπορείς να πιστέψεις σε τίποτα. Η μέχρι τώρα άρνησή σου να ενδώσεις σε οποιαδήποτε μορφή πίστης θα γίνει ολοκληρωτική και αμετάκλητη. Για να εκτελεστεί η απόφαση της δικαιοσύνης θα οριστεί επιτηρητής της έμπιστος άνθρωπος της δημοκρατίας μας». Έκανε μια μικρή παύση και με φωνή και ύφος λίγο γλυκερά, είπε: «Κατηγορούμενε δικαιούσαι μια τελευταία επιθυμία πριν σου επιβληθεί η ποινή». Ο κατηγορούμενος αποδέχθηκε την ετυμηγορία και απευθυνόμενος στην «έδρα» είπε: «Κυρία πρόεδρε θα ήθελα ένα γεύμα μπαρμπούνια τηγανητά, μια σαλάτα χωριάτικη με ξινομυζήθρα, μπόλικη κάπαρη, ελιές, ένα παξιμάδι κριθαριού και ένα ποτήρι δροσερό κρασί, μοσχάτο Αλεξανδρείας». Η πρόεδρος χτύπησε το σφυράκι και σήμανε τη λήξη αυτής της σημαντικής συνεδρίασης του δικαστηρίου. Ο φ...

Η πιο επικίνδυνη μορφή αδικίας δεν είναι η βία ή η παρανομία, αλλά η ψευδαίσθηση της δικαιοσύνης. Ο Πλάτων το είδε πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια λέγοντας ότι «το έσχατο όριο της αδικίας είναι να φαίνεσαι δίκαιος χωρίς να είσαι» που περιγράφει φυσικά και τη δική μας εποχή. Στην Πολιτεία βάζει τον Γλαύκωνα να ορίσει την πιο ύπουλη μορφή αδικίας που είναι εκείνη που φορά το προσωπείο του δικαίου. Δεν είναι η απροκάλυπτη αδικία που διαλύει την κοινωνία, αλλά η αδικία που μεταμφιέζεται, που κρύβεται πίσω από νόμους, θεσμούς, ή δημόσιες δηλώσεις περί ηθικής. Η αδικία που έχει κατορθώσει να πείσει, πρώτα τον εαυτό της κι ύστερα τους άλλους, ότι είναι δίκαιη. Από την εποχή του Πλάτωνα ως σήμερα, αυτή η φράση επιστρέφει διαρκώς, στη φιλοσοφία, στην πολιτική, στην καθημερινή ζωή. Κάθε φορά που μια κοινωνία χάνει την ικανότητα να ξεχωρίζει το είναι από το φαίνεσθαι, αναπαράγει την ίδια πλατωνική τραγωδία … την αυταπάτη της δικαιοσύνης. Στις σύγχρονες δημοκρατίες, η προειδοποίηση του Πλάτωνα απ...