Ο βλάξ μου
Γράφει ο Giorgos Kyriazis
Πίστευε ότι, αν έτρεχε γρήγορα στην ανηφόρα, θα ακολουθούσε κατηφόρα.
Η λογική του έκανε δηλώσεις και μετά χανόταν στη συνήθεια.
Όταν πετύχαινε έναν στόχο αναρωτιόταν αν αυτό οφειλόταν σε κάποιο γραφειοκρατικό χρέος.
Μόλις ανέβαινε, τον κατάπινε το «φιδάκι». Στην ουρά ζαλισμένος αδυνατούσε να επαναλάβει πράξεις με καλύτερη προοπτική. Είχε τα υλικά χωρίς τη συνταγή και όταν έβρισκε τη συνταγή, έχανε τα υλικά.
Οι απόψεις του γερνούσαν γρηγορότερα από τον ίδιο.
Η επίγνωση θα τον έκανε λιγότερο βλάκα αν ήταν συνεπής μαζί της.
Όταν ξέμενε από επιχειρήματα υπερασπιζόμενος τις πεποιθήσεις του, τις μετακινούσε ελαφρά για να μπορεί να δικαιολογήσει τον εαυτό του.
Τα αποτελέσματα των πράξεών του εξέθεταν την αδυναμία του να τα ερμηνεύσει.
Η άγνοια δεν είναι απόδειξη βλακείας ούτε η γνώση αποτελεί τεκμήριο εξυπνάδας. Ήταν πιστός στις απόψεις του, αλλά άπιστος στην εφαρμογή τους.
Η βλακεία κρύβεται στην τάξη της ορθογραφίας.
Στην προσπάθειά του να αναλύσει τα λάθη του δημιουργούσε συνθήκες για να καλυφθούν.
Μπορούσε να διαχειριστεί τα συναισθήματά του, του διέφευγε όμως ότι μπορεί η εξυπνάδα του να τον προστάτευε από την κατανόησή τους.
Ήταν ο ιδανικός πελάτης του αλγόριθμου της βλακείας του.
