Δεν θα γίνουν οι εργαζόμενοι αποδιοπομπαίοι τράγοι

Η φαρσοκωμωδία που εκτυλίσσεται τις τελευταίες ώρες γύρω από τον «χαμένο θησαυρό» των ανακυκλώσιμων υλικών της Πάρου αποκαλύπτει, για ακόμη μία φορά, τα αδιέξοδα της πολιτικής που παραδίδει κρίσιμες λειτουργίες στους ιδιώτες και αφήνει τον κρατικό μηχανισμό χωρίς σχέδιο και χωρίς υποδομές.

Είναι γνωστό ότι το τελευταίο διάστημα η ιδιωτική μονάδα συγκέντρωσης και διαχείρισης ανακυκλώσιμων υλικών στην Πάρο δεν λειτουργούσε. Ως αποτέλεσμα  τα ανακυκλώσιμα υλικά μεταφέρονταν και εναποτίθεντο περιμετρικά του ΧΥΤΑ. Σήμερα, αντί να αναζητηθούν οι πραγματικές πολιτικές και διοικητικές ευθύνες για αυτή την απαράδεκτη κατάσταση, επιχειρείται να μετατρέψουν  σε αποδιοπομπαίους τράγους τους  εργαζόμενους

Η απόπειρα να αποδοθούν ποινικές ευθύνες σε εργαζόμενους, τη στιγμή που τα ακριβή αίτια της πυρκαγιάς εξακολουθούν να διερευνώνται, δεν είναι μόνο άδικη. Είναι επικίνδυνη, γιατί επιχειρεί να συγκαλύψει τις πραγματικές ευθύνες μιας πολιτικής που ιδιωτικοποιεί τη διαχείριση των απορριμμάτων, δημιουργεί κενά όταν οι ιδιώτες αποχωρούν ή αδυνατούν να ανταποκριθούν και τελικά μεταφέρει το κόστος και τις συνέπειες στους εργαζόμενους και στην κοινωνία.

Αυτή είναι η πραγματική γύμνια του επιτελικού κράτους: όταν η κερδοφορία προηγείται του δημόσιου συμφέροντος, οι εργαζόμενοι καλούνται να πληρώσουν το τίμημα πολιτικών επιλογών για τις οποίες δεν έχουν καμία ευθύνη.

29/7/2026

ΤΟΜΕΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΝΟΤΙΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ο ΧΥΤΑ της Πάρου λειτουργεί εδώ και χρόνια με μηνιαίες απευθείας αναθέσεις στην ίδια εταιρεία, την WATT, τις οποίες υπογράφει ο πρόεδρος του ΦΟΔΣΑ, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον Περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου.

Γ. Οι ευθύνες δεν σταματούν στα όρια του Δήμου

ΦΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ. ΠΟΙΟΥΣ ΔΕΝ ΕΓΚΑΛΕΣΕ Η ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑ;

A. Η πολιτική ευθύνη δεν συλλαμβάνεται. Αναλαμβάνεται.

Η διπλή κατάρρευση ενός νησιωτικού οικοσυστήματος: 7.080 στρέμματα καμένης γης και ένας ξεπουλημένος πολιτισμός.

ΦΤΑΙΝΕ ΑΥΤΟΙ, ΦΤΑΙΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ, ΦΤΑΙΝΕ ΚΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ …

Δ. Ένα νέο αξιακό πρότυπο για τη δημόσια ζωή