Το ταξίδι
Του Γιώργου Κυριαζή
Δίπλα μου στο λεωφορείο του ΚΤΕΛ ένας κύριος, με την επιβίβαση, ανέκτησε το χαμένο πορτοφόλι του. Του το παρέδωσε μια γυναίκα, που είδα φευγαλέα, με λαϊκή και δουλεμένη όψη γύρω στα σαράντα. Η χαρά του μεγάλη, «είχα μέσα πέντε χιλιάδες», αναφώνησε. Μια κυρία δίπλα μου συγκινημένη είπε: «γίνονται και θαύματα».
Ξεκινήσαμε το ταξίδι για την επαρχία. Σχεδόν όλοι οι επιβάτες φορούσαν μαύρα και ένιωσα περίεργα που φορούσα καταπράσινη ζακέτα.
Από μικρός αγαπούσα τις απλές και συμπυκνωμένες αφηγήσεις, τη λαϊκή σοφία, τον επαρχιώτη Δον Κιχώτη, τους μαστόρους και τους τεχνίτες.
Ήμουν ρευστός και τρύπωνα ανάμεσά τους. Είχα μια ενστικτώδη τάση να ανακαλύπτω την αντίφαση, την αντίθεση, την ειρωνία, το ανεπαίσθητο του λόγου. Δεν έψαχνα το σύννεφο στο γαλάζιο, ούτε το ελάχιστο σημάδι στα καθαρά πρόσωπα αν και η ανεπιτήδευτη σκιά με γοήτευε.
Ο κύριος με το πορτοφόλι ήταν στη διπλανή θέση, μας χώριζε ο διάδρομος. Τον παρατηρούσα και προσπαθούσα να καταλάβω πού χάθηκε η χαρά, πού πήγε; Έστω να δω ένα ίχνος ικανοποίησης στο πρόσωπο. Φαινόταν νευρικός και ανήσυχος με ηλικία πάνω από τα 70. Στριφογύριζε στη θέση του, ακούμπαγε το κεφάλι στη μπροστινή θέση έκλεινε τα μάτια για να κοιμηθεί, σε δευτερόλεπτα το μετάνιωνε και ξεφούσκωνε τα πνευμόνια του για να ανακουφιστεί.
Ποιος χάρηκε περισσότερο από τα πρόσωπα της σκηνής; Εγώ, ο κύριος με το πορτοφόλι, η γυναίκα που το παρέδωσε ή η κυρία δίπλα μου;
Η συναισθηματική κυρία δεξιά μου, στο παράθυρο, έβλεπε συνταγές για γλυκά στο κινητό της, ετοιμαζόταν να γλυκάνει τις καρδιές των παιδιών και των εγγονιών της. Αριστερά ο κύριος με το πορτοφόλι υπερκινητικό παιδί στην καρέκλα του λεωφορείου και εγώ με την καταπράσινη ζακέτα στη μέση.
Φτάνοντας, το μάτι μου έπεσε στο εισιτήριο της διπλανής κυρίας, έγραφε 50% έκπτωση ΑΜΕΑ. Λίγο μετά, στο τέρμα, άκουσα τον κύριο με το πορτοφόλι να εξηγεί το λόγο της επίσκεψής του στην Αθήνα. Ήταν καρκινοπαθής και κάθε βδομάδα πήγαινε στο νοσοκομείο για χημειοθεραπεία.
Τους κοίταξα να απομακρύνονται και έβαλα το μαύρο μου μπουφάν.
