Ηλείας 7
Γράφει ο Giorgos Kyriazis
Στέγες, ταράτσες και γαλάζιος ουρανός. Ταράτσες με κεραίες και ηλιακούς για τις πολυκατοικίες στη μια πλευρά και κεραμοσκεπές για τους νεόπλουτους στις μονοκατοικίες από την άλλη.
Στην πόλη υπάρχει κοινωνικό και αρχιτεκτονικό όριο.
Μπαίνοντας σε ένα σπίτι όλα φαίνονται συγκεκριμένα αλλά και ρευστά, έξω ο χώρος απλώνεται μέχρι τα όρια της αντίληψής μας.
Ένα γεγονός είναι αφορμή για εσωτερική τακτοποίηση. Ξεκινά μια προσπάθεια ενδοσκόπησης και επανάληψη των ευχάριστων. Η αποδοχή του αιφνίδιου δίνει χώρο στο ρεαλισμό. Κρίση και ελευθερία συντάσσουν τον απολογισμό.
Το πισωγύρισμα λειτουργεί ως καύσιμο, μας ωθεί στο μέλλον.
Η ζωή μας από ανάμνηση συστήνεται ξανά μέσα στην παλίρροια που πηγαινοφέρνει τις ιστορίες μας.
Όλα είναι εκεί που τα ζήσαμε αλλά εμείς απουσιάζουμε.
Η επιστροφή δεν είναι επιλογή είναι παιδί της φθοράς και της ύπαρξης.
Αυτή η παραστρατημένη αίσθηση εσωτερικεύεται και συγυρίζει το παρελθόν.
Εκεί κατοικεί το εγώ και η συνείδηση, το τώρα και το πριν.
Όλα μαζί συνωστίζονται και συμβιβάζονται στον προθάλαμο του επέκεινα.
Ένα ατύχημα είναι μια στάση που κατεβαίνεις χωρίς να θες, ένα αγγούρι που θα είσαι τυχερός αν το φας.
