Παριανές υποκειμενικότητες

  Ο Δήμος Πάρου ανακοινώνει ότι, στις 31 Δεκεμβρίου 2025, σε εφαρμογή των αποφάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου 47/2025 και 202/2025, ολοκληρώθηκε με επιτυχία η καταβολή επιδόματος στέγασης στους δικαιούχους Ιατρούς του Κ.Υ. Πάρου και στους Εργαζομένους του Δήμου Πάρου για το έτος 2025. Με την απόφαση 47/2025: Καθορίστηκε η χορήγηση επιδόματος στέγασης στους Ιατρούς Υπαίθρου και τους Επικουρικούς Ιατρούς του Κέντρου Υγείας Πάρου, με στόχο την ενίσχυση της διαμονής τους στο νησί μας και την υποστήριξη της πρωτοβάθμιας υγειονομικής περίθαλψης. Με την απόφαση 202/2025: Καθορίστηκε η χορήγηση επιδόματος στέγασης σε εργαζόμενους του Δήμου Πάρου που πληρούν τα κριτήρια, ως μέτρο στήριξης της διαβίωσής τους στο νησί. Η ολοκλήρωση των διαδικασιών και η έγκαιρη καταβολή του επιδόματος αποτελούν ακόμη ένα βήμα στη στρατηγική της Δημοτικής Αρχής για τη στήριξη των Ιατρών και των Εργαζομένων του Δήμου Πάρου, που συμβάλλουν καθημερινά στην εύρυθμη λειτουργία των υπηρεσιών και στην ποιότητα ζωής τω...

Δήλωση-βόμβα εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στο EURACTIV αποκαλύπτει ότι η Κομισιόν είχε ενημερωθεί απ' το 2024 για τα εμπόδια του Άρθρου 86 σε υποθέσεις διαφθοράς στην Ελλάδα. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία «δείχνει» την Κομισιόν ως αρμόδια να εξετάσει τη συμβατότητα του Άρθρου 86 του Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και αφήνει αιχμές για ολιγωρία της Επιτροπής. Η δήλωση-βόμβα έρχεται μία μέρα μετά την ηχηρή εκδήλωση στις Βρυξέλλες για το θέμα από τον ευρωβουλευτή και συντονιστή της επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων, καθηγητή Νικόλα Φαραντούρη με τη συμμετοχή της Μαρίας Καρυστιανού, του Juan Fernando López Aguilar, ευρωβουλευτή S&D και π. Υπουργού Δικαιοσύνης της Ισπανίας, του Χρήστου Ράμμου, π. Προέδρου της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) και επίτιμου Αντιπρόεδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Ιωάννη Δρόσου, Ομότιμου Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου, Νομικής Σχολής Αθηνών και της Daniela Mainenti, Καθηγήτριας Συγκριτικού Ποινικού...

 

Του Κώστα Αργουζή Η άλλη επιτροπή που, όπως πληροφορήθηκα, επισημοποιήθηκε και εμπλουτίστηκε προ ημερών από το Δημοτικό Συμβούλιο, εάν θα έχει συνέχεια, θα συμπληρώσει την πρόσφατη ιστορία του τόπου μας με δεδομένα άγνωστα σε όλους μας, αφού εμείς οι παλιοί σιγά σιγά αποχωρούμε και οι νεώτεροι στερούνται προφορικών πηγών με αποτέλεσμα το λόγο να έχουν τα επίσημα έγγραφα του δήμου, των κοινοτήτων και άλλων υπηρεσιών και φορέων του νησιού που πλέον δεν υφίστανται. Είναι πολύ νωρίς βέβαια να μιλήσουμε για δημιουργία παραρτήματος του Γενικού Αρχείου του Κράτους στο νησί μας (ΓΑΚ), η απουσία του οποίου έχει ως αποτέλεσμα τα αρχεία της Πάρου να μεταφέρονται σταδιακά στο παράρτημα του ΓΑΚ στη γειτονική μας Νάξο, όπου υπάγεται και η Πάρος. Ήδη το αρχείο του καταργηθέντος Ειρηνοδικείου της Πάρου, όπως με πληροφόρησαν, μεταφέρθηκε στη Νάξο, όπου βρίσκεται και το αρχείο του Γυμνασίου της Πάρου, όταν αυτό λειτουργούσε μέχρι το 1962 ως παράρτημα του Γυμνασίου της Νάξου. Το αρχείο της κοινότητας Πάρ...

Πολλοί ισχυρίζονται πως μια κοινωνία οφείλει να μένει προσηλωμένη στις παραδόσεις και στις ρίζες της. Μάλιστα, ανά τους αιώνες ιδρύθηκαν σχολές, σύλλογοι και σωματεία με αποκλειστικό σκοπό να διαφυλάξουν την παράδοση «αναλλοίωτη» και «καθαρή», ώστε να μεταβιβαστεί ακέραιη στην επόμενη γενιά. Η άποψη αυτή έχει μια αδιαμφισβήτητη γοητεία που μας υπόσχεται συνέχεια, σταθερότητα και ταυτότητα σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς. Είναι όμως πράγματι η ακινησία εγγύηση ζωής ή μήπως η ίδια η προσκόλληση μετατρέπει την παράδοση σε μουσείο, στερώντας της τον παλμό που την κράτησε ζωντανή επί αιώνες; Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων κοινωνιών που αναζήτησαν «καθαρή παράδοση». Στην Ελλάδα του 19ου αιώνα, μετά την Επανάσταση, η ανάγκη για συγκρότηση εθνικής ταυτότητας οδήγησε σε κινήσεις που ήθελαν να καθαγιάσουν συγκεκριμένα ήθη και έθιμα ως αυθεντικά «ελληνικά». Όλα αυτά αποδεικνύουν πως η ανάγκη προστασίας της παράδοσης δεν είναι τυχαία. Σε έναν κόσμο που τρέχει γρηγορότερα από τον ρυθμό της μνήμης...

Γράφει η Elena Akrita Η χθεσινή εικόνα στην Εξεταστική με τον φραπέ, τζιτζί ή όπως διάολο τον λένε δεν ήταν απλώς ντροπιαστική. Ήταν συμβολική: ένας άνθρωπος που εκπροσωπεί το πιο σάπιο κομμάτι Ελλαδας πρώτα συμπεριφέρεται με τσαμπουκά και μετά επικαλείται το δικαίωμα στη σιωπή - «προνόμιο» που δεν διαθέτει αφού ακόμα δεν είναι κατηγορούμενος. Αυτή η τζάμπα μαγκιά δεν είναι προσωπική αδυναμία. Είναι μοντέλο εξουσίας, την ίδια ώρα, η κυβέρνηση, με τους μισούς βουλευτές της να έχουν στραφεί εναντίον της, προσπαθεί να αποποιηθεί την ευθύνη μιας υπόθεσης που την αφορά στο σύνολό της. Αυτή είναι η πραγματικότητα: Μια κυβέρνηση που κυβερνά για τους λίγους, που προστατεύει τα δικά της παιδιά, που αφήνει τις δομές να σαπίζουν και τους αγρότες να πνίγονται στα χρέη και στην απόγνωση. Μια κυβέρνηση που έχει μετατρέψει το κράτος σε λάφυρο και την πολιτική σε μηχανισμό συγκάλυψης. Αυτή είναι η Ελλάδα που μας πνίγει: της κομπίνας, του εκ τους ασφαλούς τραμπουκισμού, της λαμογιάς, του παράνομου ...

Στις 14 Δεκεμβρίου 1853 γεννήθηκε ο Ερρίκο Μαλατέστα. ..."ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΗ ΒΙΑ, μη κυριαρχία ανθρώπου σε άνθρωπο, μη επιβολή βιαίως της βούλησης ενός η περισσοτέρων στους υπόλοιπους. Είναι μέσο της εναρμόνισης των συμφερόντων, μέσω της εθελουσίας συνεργασίας, της αγάπης, του σεβασμού, της αμοιβαίας ανοχής, είναι μόνο με την πειθώ, το παράδειγμα, τη μεταδοτικότητα και το αμοιβαίο όφελος από την επιείκεια που μπορεί και πρέπει να θριαμβεύσει η αναρχία, δηλαδή μια κοινωνία αδελφών ελευθέρως αλληλέγγυων, η οποία θα εξασφαλίζει στους πάντες την μέγιστη ελευθερία, τη μέγιστη ανάπτυξη, τη μέγιστη δυνατή ευημερία". Όταν διαβάζεις τις σκέψεις του μεγάλου αυτού Αναρχικού, συνειδητοποιείς πόσο επίκαιρες είναι. Βλέπεις μέσα σε αυτές την αγωνία του σκεπτόμενου ανθρώπου για τη σύνδεση θεωρίας και πράξης, για την Ηθική, για όλα τα θέματα που θα έπρεπε να απασχολούν τον Άνθρωπο κάθε εποχής και κάθε τόπου. Η αναφορά μου στο συγκεκριμένο απόσπασμα του Μαλατέστα δεν γίνεται για να θεωρητικολ...

Του Δημήτρη Καλανδράνη Χρόνια τώρα ήθελα να αγοράσω μια καλή τρομπέτα. Όμως οι καλές τρομπέτες είναι ακριβές και αυτή που μου άρεσε κόστιζε 3.500 ευρώ και δεν χαλάλιζα αυτά τα λεφτά. Εδώ και πέντε μήνες που βρίσκομαι στην Αθήνα, για λόγους υγείας της Κασσιανής, είδα τα 3.500 να κυλούν στους διαδρόμους των νοσοκομείων. Στην αρχή ήταν μόνο 3.500, μετά διπλασιάστηκαν , τριπλασιάστηκαν, μέχρι που έχασα τον λογαριασμό. Στο τέλος άρχισα να υπολογίζω την αξία της τρομπέτας με τις αμοιβές των γιατρών και τα έξοδα των νοσηλειών και έβγαλα το συμπέρασμα ότι οι γιατροί κόστισαν μέχρι σήμερα 4 τρομπέτες και τα νοσοκομεία άλλες 10. Ολόκληρη ορχήστρα με 14 τρομπέτες, τη στιγμή που εγώ δεν αποφάσιζα να αποκτήσω μόνο μια. Και τώρα, σκέφτομαι να την αγοράσω, παρόλο που δεν τελείωσα με το θέμα της υγείας. Έτσι, για να εκδικηθώ τη μοίρα μου σ΄αυτόν τον τόπο, όπου για να γιατρευτείς, πρέπει να ξοδέψεις οικονομίες μιας ζωής. Θα βρω τρόπο να την αποκτήσω με πολλές, πολλές δόσεις. Είναι η Bach Stradisvarius,...

Του Γιώργου Κυριαζή Ο ήχος του κινητού, της απόλυτης εταιρείας, ακούγεται παντού. Η αναγνώριση, ενεργοποιεί τους χρήστες αλλά και όσοι δεν είναι συμμετέχουν, άλλοι από αποστροφή ή αδιαφορία και άλλοι από ακυρωμένη επιθυμία για την συγκεκριμένη συσκευή. Οι γιορτές σημαίνουν κατανάλωση. Η κυρία κοιτάζει το όνομα, πριν απαντήσει, για να προετοιμάσει και προσαρμόσει το σενάριο επικοινωνίας. «Έλα Μάτα μου τι κάνεις;» Ξεκινά ένας διάλογος με χαρακτήρα οικειότητας και ελαφράς θεατρικότητας.  «Στόλησα ναι, το δένδρο μικρότερο από παλιά, αλλά πολύ όμορφο…αληθινό έλατο από φυτώριο που μετά θα το επιστρέψω για να μεταφυτευτεί… πολλές μπάλες, μεγάλες διάφανες, κόκκινες μικρότερες και χρυσές, μπότες, καμπανούλες κουκουνάρια… κι εμείς έχουμε τρία διαφορετικά λεντ, ειδικά το βράδυ είναι μαγεία….φάτνη όχι..ναι η γλάστρα που είναι φυτεμένο πιάνει χώρο, αστέρι; Ναι βάλαμε μεγάλο χιονισμένο στην κορυφή… φάτνη όχι δεν μου άρεσε..δώρα δεν έχουμε βάλει ακόμη. Την Κυριακή θα ψωνίσουμε… ναι μακάρι να χιον...

Ο καθένας πλην ελαχίστων εξαιρέσεων «βλέπει» τα πράγματα από το σημείο που βρίσκεται. Από το σημείο που βρίσκεται πολιτισμικά, κοινωνικά, οικονομικά και … «ηλικιακά». Από το σημείο δηλαδή που τον «τοποθέτησε» η ιστορική χρονική του εξέλιξη! Δηλαδή κρίνει, κατακρίνει και προκρίνει σύμφωνα με τις εμπειρίες του, τις αναμνήσεις του και με το «αντιλαμβανόμενο» ατομικό του συμφέρον. Ελάχιστοι όπως προείπαμε μπορούν να έχουν μία ευρύτερη αντίληψη που όμως και γι αυτούς ο επηρεασμός από τα ανωτέρω υπάρχει, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Είναι «κάπως» πιο αντικειμενικοί, πιο «ρεαλιστές». Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότεροι Παριανοί μόνιμοι κάτοικοι αλλά και επισκέπτες που γνωρίζουν το νησί από παλιά εκφράζουν νοσταλγία για την Πάρο της εποχής του «εξήντα» ή «εβδομήντα». Μια εποχή πιο ήσυχη, πιο αυθεντική, με λιγότερο κόσμο, περισσότερη απλότητα και πιο ανθρώπινους ρυθμούς. Είναι κατανοητή αυτή η αντίδραση, ειδικά μπροστά στις ταχύτατες αλλαγές και τα προβλήματα της σημερινής πραγματικότητας....