Η κυρία με τα φλις

Του Γιώργου Κυριαζή

Ο ήχος του κινητού, της απόλυτης εταιρείας, ακούγεται παντού.

Η αναγνώριση, ενεργοποιεί τους χρήστες αλλά και όσοι δεν είναι συμμετέχουν, άλλοι από αποστροφή ή αδιαφορία και άλλοι από ακυρωμένη επιθυμία για την συγκεκριμένη συσκευή. Οι γιορτές σημαίνουν κατανάλωση.

Η κυρία κοιτάζει το όνομα, πριν απαντήσει, για να προετοιμάσει και προσαρμόσει το σενάριο επικοινωνίας.

«Έλα Μάτα μου τι κάνεις;»

Ξεκινά ένας διάλογος με χαρακτήρα οικειότητας και ελαφράς θεατρικότητας. 

«Στόλησα ναι, το δένδρο μικρότερο από παλιά, αλλά πολύ όμορφο…αληθινό έλατο από φυτώριο που μετά θα το επιστρέψω για να μεταφυτευτεί… πολλές μπάλες, μεγάλες διάφανες, κόκκινες μικρότερες και χρυσές, μπότες, καμπανούλες κουκουνάρια… κι εμείς έχουμε τρία διαφορετικά λεντ, ειδικά το βράδυ είναι μαγεία….φάτνη όχι..ναι η γλάστρα που είναι φυτεμένο πιάνει χώρο, αστέρι; Ναι βάλαμε μεγάλο χιονισμένο στην κορυφή… φάτνη όχι δεν μου άρεσε..δώρα δεν έχουμε βάλει ακόμη. Την Κυριακή θα ψωνίσουμε… ναι μακάρι να χιονίσει… θα πάμε για πρωτοχρονιά, έχουμε κλείσει με την Ελπίδα και τον Άρη στα Ζαγόρια, εσείς;… αα τα παιδιά θέλουν να πάτε στο νησί…. μα τώρα που φεύγουν όλοι;…κατάλαβα θέλουν λίγη ησυχία….θα βρεθούμε των Φώτων ναι ναι, φιλιά θα τα πούμε ξανά, καλά να περάσετε.»

Η κυρία κάθεται στον καναπέ μετά από τη βαρετή συνομιλία και κοιτάζει τα λαμπάκια. Τα έμπειρα κλαδιά στη βάση του έλατου είναι σκούρο πράσινο, προς την κορυφή τα φρέσκα είναι ανοιχτόχρωμα. Κάτι γλυκαίνει μέσα της προσωρινά, πάει στο μπουφέ παίρνει ένα μελομακάρονο και το τρώει με ενοχικές μπουκιές. Η χαρά της είναι μοναχική, τα μελομακάρονα έχουν την ίδια γεύση. Το σπίτι είναι ζεστό και τα λαμπάκια τραγουδάνε από τώρα Χριστούγεννα. Έξω βρέχει, ακούει Mozart τη συμφωνία no. 32 και ψάχνει μέσα της να βρει πού κρύβεται η αγάπη.

Στα πόδια φοράει γκρι φλις παντόφλες, μια φλις φόρμα παντελόνι στο ίδιο χρώμα και πάνω μια φλις λευκή ζακέτα. Το χρώμα του δέρματός της είναι ζωντανό και μυρίζει κρέμα σώματος.

Ο χειμώνας μπήκε και φοράει fleece.