Πώς θα σας φαινόταν ένας διάλογος ανάμεσα στον ΕΠΙΚΟΥΡΟ και τον ΝΙΤΣΕ...?
Σκηνή: Ένας κήπος. Ο Επίκουρος κάθεται γαλήνια κάτω από τον ίσκιο ενός δέντρου, ενώ ο Νίτσε περπατά ανήσυχα μπροστά του. Επίκουρος: Καλώς ήρθες, φίλε μου. Σε βλέπω ταραγμένο. Τι σε απασχολεί; Νίτσε: Η ίδια η ζωή, Επίκουρε. Και οι άνθρωποι γύρω μας Όλοι μιλούν για ευτυχία, για ηδονή, για αλήθεια. Μα εγώ βλέπω πως οι περισσότεροι άνθρωποι κρύβονται πίσω από ψευδαισθήσεις και ψεύτικες παρηγοριές. Τι είναι, λοιπόν, η ζωή; Μια σκιά, μια μάχη, ή ένα έργο τέχνης; Επίκουρος: Η ζωή, παιδί μου, είναι απλή. Ο σκοπός της είναι η αταραξία. Να ζούμε χωρίς φόβους, χωρίς κενές επιθυμίες, απολαμβάνοντας τα μικρά και αναγκαία. Να τρώμε ψωμί και ελιές με φίλους. Να απολαμβάνουμε τον ήλιο και το χαμόγελο, να μη φοβόμαστε κανένα Θεό, να διώχνουμε την αγωνία και τις έγνοιες, έχοντας την γνώση ότι το καλό εύκολα αποκτιέται και ότι το κακό εύκολα υπομένεται. Αυτό είναι αρκετό. Νίτσε: (γελώντας ειρωνικά) Αρκετό για σένα ίσως. Μα εμένα μου φαίνεται σαν μια παραίτηση. Δε γεννηθήκαμε για να ζούμε σαν ευτυχισμένοι...