Το γράμμα ενός προπονητή στον αθλητή του...
Ξέρεις, ο ανταγωνισμός και ο συναγωνισμός ενώ έχουν την ίδια ρίζα γραφής, ως έννοιες, τόσο σε επίπεδο φιλοσοφίας όσο και σε επίπεδο ψυχολογίας έχουν εκ διαμέτρου αντίθετες λογικές. Παρόλα αυτά οι περισσότεροι άνθρωποι αυτές τις δύο έννοιες τις μπερδεύουν. Ο ανταγωνισμός δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τον διπλανό και στη λογική του κυριαρχεί μόνο η κατάκτηση της πρώτης θέσης με οποιοδήποτε μέσο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλές φορές να μην είναι άξιος ο πρώτος. Δεν είναι τυχαίο που η Αμερική θεωρεί ότι ο πρώτος είναι τα πάντα και όλοι οι άλλοι τίποτα. Αυτός ο τόπος συντίθεται από ανθρώπους τυχοδιώκτες οι οποίοι για την παραμονή τους σ' αυτά τα εδάφη σκότωσαν και εξαφάνισαν ότι αυτόχθονο υπήρχε. Αυτής της λογικής οι τύποι και οι αντίστοιχες κοινωνίες δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι χωρίς όλους τους άλλους δεν θα υπήρχε πρώτος ούτε φυσικά να μετρήσουν την αξία των δεύτερων, τρίτων και τελευταίων. Ο συναγωνισμός αντίθετα δεν ενδιαφέρεται τόσο για την ανάδειξη του πρώτου όσο για την ανάδειξη του καλύτερου. Όμως για να γίνει κάποιος καλύτερος χρειάζεται όλους τους άλλους. Η πρωτιά δεν στηρίζεται στην ατομικότητα αλλά στην ομαδικότητα. Ακόμα και στα ατομικά αθλήματα χρειάζεται η ομαδική δουλειά. Κυρίαρχο ρόλο σ' αυτό παίζει ο συναγωνισμός. Όσο μεγαλύτερος είναι αυτός τόσο μεγαλύτερη αξία έχουν οι χαρακτήρες, οι ομάδες, τα πρωταθλήματα, οι πρωτιές. Ο συναγωνισμός έχει ως βάση του το μοίρασμα και το μοίρασμα ως προϋπόθεση την παιδεία.
Ο πρώτος για να γίνει καλύτερος χρειάζεται την πίεση του δεύτερου. Χρειάζεται επίσης τις ανιδιοτελείς συμβουλές του δεύτερου ο οποίος πασχίζει να γίνει καλύτερος για να γίνει κι αυτός πρώτος. Σε έναν αγώνα ο δεύτερος έχει το πλεονέκτημα της παρατήρησης του πρώτου. Στο πλαίσιο του συναγωνισμού ο πρώτος για να γίνει καλύτερος χρειάζεται τις συμβουλές που αναδύονται από την παρατήρηση του δεύτερου και ο δεύτερος τα λάθη του πρώτου.
Οι δυσκολότεροι αγώνες που έχεις να δώσεις σε τούτη τη ζωή που ήρθες και μάλιστα χωρίς τη θέλησή σου, είναι οι αγώνες με τον εαυτό σου. Σε έναν τέτοιο αγώνα για να πετύχεις οφείλεις να επενδύσεις στην ανάπτυξη μιας συναγωνιστικής σχέσης με τον εαυτό σου. Οφείλεις να μοιράζεσαι συμπεράσματα με ειλικρίνεια, να διαφωνείς έντονα αλλά δημιουργικά και αυτά να τα συνδυάζεις με τέτοιο τρόπο ώστε να αναδύεται απ' αυτή την αγαστή σχέση ότι καλύτερο μπορείς να καταφέρεις. Και να ξέρεις ότι ακόμα κι αν δεν τα καταφέρεις, κάποιες ελάχιστες φορές, πάντα θα υπάρχουν δίπλα σου άνθρωποι που σ' αγαπάνε και ενδιαφέρονται για σένα και είναι πρόθυμοι να σε βοηθήσουν. Όπως άλλωστε κι εσύ για αυτούς, άλλους ή τους ίδιους. Ξέρεις φίλε, η ζωή έχει την οικονομία της. Όταν έρθει η ώρα να μας μετρήσει δεν θα νοιαστεί για το που και σε πόσους έδωσες αλλά το αν έδωσες και πως.
Έτσι όταν το βάρος του νερού όρθωσε πόρτα βαριά και κλειδωμένη, ανάμεσα σε σένα και το νέο κόσμο, όταν σού 'κόψε τον αέρα κι ένιωσες νικημένος, βρέθηκε ένας φίλος και σου είπε μη σε νοιάζει, εγώ είμαι εδώ για να σου δείξω τι θα κάνεις.
Δες κι ένα μικρό τετράστιχο συνέχεια της παραπάνω σκέψης.
Κι όταν απ' το σκαμνί σου ο νους σου ταξιδεύει
και τρέχεις να τον πιάσεις και όλο σου ξεφεύγει
πάλι υπάρχει ένας δάσκαλος που θα σου ταιριάξει
και με την αρωγή σου πίσω θα στον φέρει.
