"Μπάλα"
Θυμάμαι παλιά όταν παίζαμε μπάλα στις γειτονιές και τις αλάνες γινόντουσαν κάποια περιστατικά τα οποία, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, είχαν μια ιδιαίτερη αξία. Ως πιτσιρικάς, λοιπόν, έπαιζα κι εγώ στην ομάδα της γειτονιάς μου. Είμαστε γύρω στα 10 άτομα και, όταν ήταν να παίξουμε αγώνα με τον πάνω ή τον κάτω μαχαλά, γινόταν ένας χαμός για το ποιος θα παίξει, γιατί οι ομάδες έπρεπε να αποτελούνται από 7 παίχτες. Τότε δεν υπήρχε το μπάσκετ οπότε όλη η πιτσιρικαρία της εποχής έπαιζε ποδόσφαιρο.
Έτσι, λοιπόν, η ομάδα μας είχε 7 παίχτες του σωρού, 2 καλούς και έναν μπαλαδόρο, ο οποίος ήταν και ο μόνος από μας που έφτασε να παίξει για αρκετά χρόνια σε ερασιτεχνικούς ποδοσφαιρικούς Συλλόγους. Αυτοί οι τρεις έπαιζαν πάντα. Όταν ήταν η ώρα της επιλογής των 7 βασικών της ομάδας, γινόταν ένας χαμός ανάμεσα στους 4 από τους 7 του σωρού. Απ' αυτούς ένας επέλεγε τη θέση του τερματοφύλακα από μόνος του και πάντα έπαιζε όσο καλύτερα μπορούσε, δύο καθόταν στην άκρη και περίμεναν να ολοκληρωθούν οι τσακωμοί στους οποίους δεν εμπλέκονταν και, όποτε έπαιζαν, έδιναν τον καλύτερο εαυτό τους και οι άλλοι τέσσερις τρώγανε τις τρίχες των μυστακίων που δεν είχαν τότε. Αποφασιστικό ρόλο για την επιλογή έπαιζαν οι δύο καλοί της ομάδας, οι οποίοι τελικά επέλεγαν τους τέσσερεις, αφού ο μπαλαδόρος είχε καπαρωμένη τη θέση του επιθετικού, λόγω ικανοτήτων και καθόταν σε μία άκρη περιμένοντας.
Όποιος επέλεγε τη θέση του τερματοφύλακα έπαιζε πάντα. Οι δύο που περίμεναν στην άκρη τη μια έπαιζαν βασικοί, την άλλη καθόλου και άλλοτε έπαιζαν ως αλλαγές. Όταν έπαιζαν αυτοί ως βασικοί, η ομάδα πάντα κέρδιζε, όταν έπαιζαν ως αλλαγές, η ομάδα ή κέρδιζε ή έφερνε ισοπαλία, όταν δεν έπαιζαν καθόλου, η ομάδα έχανε. Αυτό το γεγονός βέβαια ουδέποτε επηρέασε τους 2 καλούς που έκαναν τις επιλογές.
Η ομάδα μας, λοιπόν, έπαιζε με το σύστημα τρία - δύο - ένα. Με παλιούς όρους η σύνθεση της ομάδας αποτελούνταν από τον τερματοφύλακα, στην άμυνα είχαμε, αριστερό, δεξί, σέντερ μπακ ή λίμπερο, στο κέντρο είχαμε 2 χαφ και στην επίθεση είχαμε τον μπαλαδόρο μας ο οποίος έπαιζε από αριστερό έως δεξί εξτρέμ και βέβαια και ως σέντερ φορ.
Πάντα μου άρεσε να παρατηρώ τον μπαλαδόρο μας όχι μόνο γιατί είχε ικανότητες αλλά γιατί εκτιμούσα πάρα πολύ το χαρακτήρα του. Είχε μια πολύ εκλεπτυσμένη συμπεριφορά απέναντι σε όλους μας, δεν καυχιόταν ποτέ, πίστευε στις δυνάμεις του, στηριζόταν σ' αυτές, δεν ασχολούταν με μικρότητες και πάντα μοιραζόταν τις γνώσεις του. Θυμάμαι χαρακτηριστικά σε έναν αγώνα που έπαιζα βασικός, μου έρχεται μια μπαλιά από αριστερά. Εγώ είμαι περίπου στο κέντρο του γηπέδου και αυτός λίγο πίσω μου. Με το που βλέπει τη μπάλα να έρχεται σε μένα με προσπερνάει από τα δεξιά κι αρχίζει να τρέχει του σκοτωμού προς τα μπροστά σίγουρος ότι θα κοντρολάρω τη μπάλα και θα του κάνω πάσα. Η μπαλιά που ήταν ψηλή γκελάρισε στο έδαφος και πέρασε πάνω από το απλωμένο αριστερό πόδι μου. Αυτός είχε περάσει τρία μέτρα μπροστά μου, σταματάει τινάζοντας όλο το κορμί του από τα νεύρα, με πλησιάζει και με πολύ ήρεμο τρόπο μου λέει, "Με το άλλο πόδι Γιώργο, όταν η μπάλα έρχεται από αριστερά κοντρολάρουμε με το δεξί". Αυτός ξεκινούσε πάντα από την επίθεση και πολλές φορές κατέληγε να τελειώνει το παιχνίδι στην άμυνα. Όποτε έβλεπε ότι η μπάλα έφτανε με δυσκολία σ' αυτόν ή δεν έφτανε καθόλου, γύριζε στο κέντρο και, όταν έβλεπε ότι το λίμπερο ήταν άχρηστο, γύριζε στην άμυνα. Όταν γινόταν αυτό, η ομάδα πάντα έχανε.
Τώρα που περάσανε τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι η λογική της μπάλας κυριαρχεί παντού. Εσείς αναγνωρίζετε τον εαυτό σας κάπου μέσα στη δεκάδα; Όχι, όχι δε θέλω να μου απαντήσετε, απλά ξεμοναχιάστε τον εαυτό σας και μιλήστε μαζί του ειλικρινά. Αν καταλήξετε σε κάποια θέση που δε σας αρέσει, προσπαθήστε να αλλάξετε. Μόνο αυτό…
Όποιος επέλεγε τη θέση του τερματοφύλακα έπαιζε πάντα. Οι δύο που περίμεναν στην άκρη τη μια έπαιζαν βασικοί, την άλλη καθόλου και άλλοτε έπαιζαν ως αλλαγές. Όταν έπαιζαν αυτοί ως βασικοί, η ομάδα πάντα κέρδιζε, όταν έπαιζαν ως αλλαγές, η ομάδα ή κέρδιζε ή έφερνε ισοπαλία, όταν δεν έπαιζαν καθόλου, η ομάδα έχανε. Αυτό το γεγονός βέβαια ουδέποτε επηρέασε τους 2 καλούς που έκαναν τις επιλογές.
Η ομάδα μας, λοιπόν, έπαιζε με το σύστημα τρία - δύο - ένα. Με παλιούς όρους η σύνθεση της ομάδας αποτελούνταν από τον τερματοφύλακα, στην άμυνα είχαμε, αριστερό, δεξί, σέντερ μπακ ή λίμπερο, στο κέντρο είχαμε 2 χαφ και στην επίθεση είχαμε τον μπαλαδόρο μας ο οποίος έπαιζε από αριστερό έως δεξί εξτρέμ και βέβαια και ως σέντερ φορ.
Πάντα μου άρεσε να παρατηρώ τον μπαλαδόρο μας όχι μόνο γιατί είχε ικανότητες αλλά γιατί εκτιμούσα πάρα πολύ το χαρακτήρα του. Είχε μια πολύ εκλεπτυσμένη συμπεριφορά απέναντι σε όλους μας, δεν καυχιόταν ποτέ, πίστευε στις δυνάμεις του, στηριζόταν σ' αυτές, δεν ασχολούταν με μικρότητες και πάντα μοιραζόταν τις γνώσεις του. Θυμάμαι χαρακτηριστικά σε έναν αγώνα που έπαιζα βασικός, μου έρχεται μια μπαλιά από αριστερά. Εγώ είμαι περίπου στο κέντρο του γηπέδου και αυτός λίγο πίσω μου. Με το που βλέπει τη μπάλα να έρχεται σε μένα με προσπερνάει από τα δεξιά κι αρχίζει να τρέχει του σκοτωμού προς τα μπροστά σίγουρος ότι θα κοντρολάρω τη μπάλα και θα του κάνω πάσα. Η μπαλιά που ήταν ψηλή γκελάρισε στο έδαφος και πέρασε πάνω από το απλωμένο αριστερό πόδι μου. Αυτός είχε περάσει τρία μέτρα μπροστά μου, σταματάει τινάζοντας όλο το κορμί του από τα νεύρα, με πλησιάζει και με πολύ ήρεμο τρόπο μου λέει, "Με το άλλο πόδι Γιώργο, όταν η μπάλα έρχεται από αριστερά κοντρολάρουμε με το δεξί". Αυτός ξεκινούσε πάντα από την επίθεση και πολλές φορές κατέληγε να τελειώνει το παιχνίδι στην άμυνα. Όποτε έβλεπε ότι η μπάλα έφτανε με δυσκολία σ' αυτόν ή δεν έφτανε καθόλου, γύριζε στο κέντρο και, όταν έβλεπε ότι το λίμπερο ήταν άχρηστο, γύριζε στην άμυνα. Όταν γινόταν αυτό, η ομάδα πάντα έχανε.
Τώρα που περάσανε τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι η λογική της μπάλας κυριαρχεί παντού. Εσείς αναγνωρίζετε τον εαυτό σας κάπου μέσα στη δεκάδα; Όχι, όχι δε θέλω να μου απαντήσετε, απλά ξεμοναχιάστε τον εαυτό σας και μιλήστε μαζί του ειλικρινά. Αν καταλήξετε σε κάποια θέση που δε σας αρέσει, προσπαθήστε να αλλάξετε. Μόνο αυτό…
