Το σπίτι με το νούμερο 5

Περπατάω χωρίς προορισμό και αφήνομαι στην παρατήρηση.

Καμένο ξύλο και καθαρός αέρας αναμειγνύονται.

Το μπακάλικο φαίνεται από χρόνια κλειστό, μέσα από τη σκόνη της τζαμαρίας βλέπω στη βιτρίνα μια βανίλια και ένα μπουκάλι μέντα.

Πιο εκεί μια σκεπή γκρεμισμένη μέσα στο σαλόνι του σπιτιού.

Στον τοίχο υπάρχει ένα πωλείται ξεβαμμένο, πιο πέρα μια γιαγιά σκουπίζει την ανακαινισμένη αυλή της.

Στη διασταύρωση αυτό που έχει απομείνει από το φούρνο είναι ψωμὶ στην πόρτα ζωγραφισμένο.

Το μαγαζί στον πεζόδρομο είναι χωρίς ρεύμα και ιδιοκτήτη, ακόμα γράφει πωλούνται ηλεκτρικά είδη.

Εγκαταλειμμένα και ζωντανά σπίτια δίπλα-δίπλα ψυχρά σαν ζευγάρια χωρισμένα.

Στη μικρή πλατεία το καφενείο παρατημένο και τα παιδιά του καφετζή θα είναι στο εξωτερικό ξενιτεμένα.

Κατεβαίνοντας προς τη μεγάλη πλατεία ένα μαύρο suv και ένα παλιό αγροτικό Toyota σκουριασμένο είναι διπλοπαρκαρισμένα.

Ένα αγόρι και ένα κορίτσι περνάνε ερωτευμένα.

Περνώντας την ταβέρνα, παρέες τρώνε και μυρίζει ψητό κρέας.

Επιταχύνω και κατευθύνομαι στο σπίτι με τον αριθμό 5.

Απέναντι βλέπω το ζαχαροπλαστείο και νιώθω να έχω ένα λουκούμι με άχνη νωπή στα δόντια κολλημένο.

Παριανές υποκειμενικότητες