Παριανές υποκειμενικότητες

Η σύγκριση μεταξύ της Κοινωνίας των Εθνών (ΚτΕ) του 1930 και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) του 2026 είναι μια άσκηση που προκαλεί δέος, καθώς οι ομοιότητες υποδηλώνουν ότι η ανθρωπότητα τείνει να επαναλαμβάνει τα ίδια δομικά σφάλματα. Και οι δύο οργανισμοί δημιουργήθηκαν με το σύνθημα «Ποτέ Ξανά», αλλά και οι δύο κατέληξαν να παρακολουθούν την ιστορία να συμβαίνει χωρίς αυτούς. Η Κοινωνία των Εθνών δεν διέθετε δικό της στρατό. Όταν η Ιταλία εισέβαλε στην Αιθιοπία ή η Ιαπωνία στη Μαντζουρία, η ΚτΕ επέβαλε «οικονομικές κυρώσεις» που κανείς δεν τήρησε. Υπήρχε παντελής έλλειψη εκτελεστικής ισχύος . Ο ΟΗΕ σήμερα έχει ειρηνευτικές δυνάμεις, αλλά αυτές είναι δέσμιες των εντολών των κρατών-μελών. Στην τρέχουσα κρίση στη Μέση Ανατολή, οι κυανόκρανοι στον Λίβανο   περιορίζονται στο να καταγράφουν τις παραβιάσεις, ανίκανοι να αποτρέψουν την εισβολή ή τους πυραύλους Η μεγαλύτερη ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση βαραίνει τη δομή του Συμβουλίου Ασφαλείας, η οποία θυμίζει τις παθογένε...

Ο Δήμος Πάρου ενημερώνει ότι, σύμφωνα με την υπ’ αρ. 253 Απόφαση του Δημάρχου Πάρου Κώστα Μπιζά, με αριθ. πρωτ. 3944/06-03-2026 (ΑΔΑ: 9ΘΩΧΩΞΓ-Ρ35), προχώρησε στην απευθείας ανάθεση της παροχής υπηρεσιών με τίτλο «Παροχή υπηρεσιών Ιατρού Εργασίας». Η εκτέλεση της σύμβασης ανατέθηκε στον οικονομικό φορέα με την επωνυμία «ΦΙΛΙΠΠΙΔΟΥ ΑΝΝΑ», έναντι συνολικού ποσού 19.401,60 ευρώ. Η παροχή των υπηρεσιών θα πραγματοποιείται στους χώρους εργασίας των υπαλλήλων του Δήμου Πάρου, με διάρκεια σύμβασης δύο (2) ετών. Στόχος είναι η διασφάλιση της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων, μέσα από την πρόληψη, την τακτική παρακολούθηση και την συνεχή υποστήριξη του προσωπικού. Η συχνότητα των επισκέψεων και το ωρολόγιο πρόγραμμα θα καθορίζονται σε συνεργασία με το αρμόδιο Τμήμα Διαχείρισης Ανθρώπινων Πόρων της Διεύθυνσης Διοικητικής Οργάνωσης και Εξυπηρέτησης του Πολίτη, το οποίο είναι υπεύθυνο για την παρακολούθηση της σύμβασης. Ο Δήμαρχος Πάρου, Κώστας Μπιζάς, σε σχετική δήλωσή του αναφέρει: «Η π...

Άκουσα πρόσφατα τη συζήτηση του Προεδρείου του ΔΣ του Σωματείου των εργαζομένων του Δήμου μας, η οποία αναπτύχθηκε στο " Paros Voice ". Επειδή τα θέματα που αναδείχθηκαν ήταν πολύ σοβαρά και άκουγε κόσμος, θα ήθελα να προσθέσω κάποιες διευκρινίσεις τις οποίες θεωρώ σοβαρές, για να μη βγάζει λάθος συμπεράσματα αυτός ο κόσμος. Το πρώτο που αναδείχθηκε ήταν το καθεστώς εισβολής των εργολάβων στην καθαριότητα του Δήμου. Παλαιότερα το επιχείρημα των διοικήσεων για την ανάθεση της καθαριότητας σε ιδιώτη εργολάβο ήταν ότι συμφέρει οικονομικά το Δήμο, αφού ένας μόνιμος εργάτης του στοίχιζε πολύ περισσότερο απ' ό,τι ο ιδιώτης. Δείτε ποια είναι σήμερα η αλήθεια. Τα έξοδα του Δήμου για έναν πρωτοδιόριστο εργάτη καθαριότητας   είναι περίπου 1.600 € μηνιαίως μαζί με τις εργοδοτικές εισφορές. Απ' αυτά ο εργαζόμενος λαμβάνει καθαρά τα 900€ με πενθήμερη υποχρέωση εργασίας και ωράριο, λόγω της φύσης της δουλειάς, περίπου 6,5 ώρες ανά ημέρα. Οι εργάτες που απασχολούνται σε ι...

Στη δημόσια συζήτηση, η έννοια του όρου «προοδευτικός» έχει σχεδόν μαγικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται όλο και πιο συχνά στα μέσα ενημέρωσης, στις πολιτικές συζητήσεις, ακόμη και στα καφενεία σαν «παράσημο» ηθικής υπεροχής. Όμως, όπως είπε ο Σωκράτης, το πρώτο βήμα προς τη σοφία είναι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Κι όταν κοιτάζουμε με ειλικρίνεια μέσα μας, το ερώτημα παραμένει και είναι αμείλικτο (τουλάχιστον στους νοήμονες). Ποιοι από εμάς είμαστε πραγματικά αυτό που διακηρύσσουμε; Η προοδευτικότητα δεν είναι αφηρημένη έννοια. Μετριέται στην πράξη, στις στάσεις και στις επιλογές μας. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι η αρετή δεν είναι υπόθεση ονομάτων αλλά πράξεων. Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να μιλά για πρόοδο όταν υποστηρίζει την επαναφορά της θανατικής ποινής ή την απαγόρευση των αμβλώσεων. Δεν μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικός όταν επιθυμεί την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες ή θεωρεί αυτονόητη την κατήχηση στα σχολεία. Ούτε όταν επιδοκιμάζει την τοποθέτηση καμερών παντο...

Του Γιάννη Γεωργούση Ζούμε σε μια εποχή, που θεωρείται, εποχή σήψης. Γιατί δεν διαφαίνεται καμιά εναλλακτική στον ορίζοντα. Και, σήμερα, μιλάμε πιο ανοικτά για προσωπικά θέματα και σήψη και σε ζητήματα ηθικής.  Στις πιο όμορφες ταινίες που έχω δει, το “Οι ζωές των άλλων”, μεταξύ πολλών μηνυμάτων τίθεται το θέμα προσωπικής ευθύνης μιας γυναίκας ή συστημικής ευθύνης (η βία της δομής). Αυτό το θέμα τίθεται και στο “1984” του Τζορτζ Όργουελ. Προσπαθώ να μην είμαι ούτε χαλαρά ηθικός, ούτε πουριτανός ηθικολόγος: και τα δύο είναι εκμαυλισμός. Το ψάρι βρομάει από το κεφάλι ή βρομάει ολόκληρο; Δεν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά. Όσο υπάρχουν αντι-παραδείγματα που διαψεύδουν θεωρίες, δεν μπορώ να μιλήσω για μια καθολική ηθική. Οι ισχυροί έχουν πάντα την πιο καίρια ευθύνη ή και οι αδύναμοι;  Θα μιλήσω πάλι για τον Όργουελ (Κρατήστε ψηλά την ασπιδίστρα/Κρατήστε σφιχτά το μικροαστισμό σας). Αν και ο αδύναμος θέλει να αφανίζει και να εξολοθρεύει, του λείπουν απλά τα μέσα. Είναι μόνο θέμα ικα...

Η κατάσταση του οδικού δικτύου στην Πάρο έχει ξεπεράσει κάθε όριο αντοχής. Δημοτικοί και επαρχιακοί δρόμοι παραμένουν σε εγκατάλειψη, με σοβαρές καθιζήσεις, αμέτρητες λακκούβες, πλημμυρισμένα σημεία και υποδομές που θυμίζουν δεκαετίες πίσω. Παρά τις επανειλημμένες επισημάνσεις πολιτών από όλες τις περιοχές του νησιού, η Δημοτική Αρχή και το Επαρχείο εξακολουθούν να περιορίζονται σε αποσπασματικά «μπαλώματα», χωρίς συνολικό σχέδιο αποκατάστασης και χωρίς χρονοδιάγραμμα υλοποίησης. Την ώρα που το Πάσχα «πλησιάζει» και η τουριστική περίοδος «προσεγγίζει», οι μόνιμοι κάτοικοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν επικίνδυνες συνθήκες μετακίνησης, ενώ περιοχές με καθημερινή κυκλοφορία ανθρώπων και οχημάτων παραμένουν απροσπέλαστες μετά από κάθε έντονη βροχόπτωση. Επίσης η οδοσήμανση σε κάποια σημεία έχει καταστραφεί ή «εξαφανιστεί» και για όσους δεν ξέρουν το δρόμο είναι επικίνδυνο. Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ζητούμε άμεσα: ολοκληρωμένο πρόγραμμα αποκατάστασης δημοτικών και επαρχια...

Του Κώστα Αργουζή Διαβάζοντας τα πρακτικά του Δημοτικού Συμβουλίου του 1903, μαθαίνω άγνωστα σε μένα και εκτιμώ και σε πολλούς άλλους συμβάντα της ιδιαίτερης πατρίδα μας, μιας μικρής τοπικής κοινωνίας που είχε όμως ηγήτορες θαρραλέους και ισχυρή τοπική αυτοδιοίκηση. Δεν ήταν εύκολη η διαχείριση και η επίλυση των προβλημάτων της εποχής εκείνης, όπου η φτώχια και η αγραμματοσύνη επικρατούσαν στον πληθυσμό και ελάχιστες οικογένειες είχαν τον τοπικό πλούτο και τη μόρφωση. Την εποχή εκείνη του μακρινού 1903 στο Δήμο της Πάρου, που περιελάμβανε και την Αντίπαρο, κυριαρχούσε η προσωπικότητα του επί πολλά χρόνια δημάρχου Πέτρου Μπάου και των δημοτικών συμβούλων Κων/νου Κονδύλη, Σταματέλου Καμπάνη , Ανδρέα Βαρούχα, Ανδρ. Ψαράκη, Δημ. Μαύρου, Ιωάννου Βιάζη, αλλά και άλλων που σταδιακά ανακαλύπτω την δραστηριότητα, τις απόψεις και τις θέσεις τους καταγεγραμμένες στα πρακτικά. Πέρα όμως από τους αναφερθέντας, υπήρξαν και εξέχουσες προσωπικότητες, όπως του δικηγόρου Αθηνών Τζαννή Καμπάνη, ο οποίος ...

 

Πριν από λίγες μέρες, οι ψαράδες της Πάρου έκοψαν την καθιερωμένη πρωτοχρονιάτικη πίτα τους. Μια απλή, ανθρώπινη συνάντηση, αλλά και μια σιωπηλή υπενθύμιση πως, παρά τις δυσκολίες, οι άνθρωποι της θάλασσας εξακολουθούν να αγωνίζονται να επιβιώσουν. Για πολλούς, το γεγονός μπορεί να μοιάζει τυπικό. Για τους ίδιους, όμως, είναι απόδειξη ότι κρατούν ακόμη ζωντανή μια παραδοσιακή δραστηριότητα που κινδυνεύει κάθε χρόνο και περισσότερο. Και εδώ βρίσκεται η ουσία, στο γεγονός δηλαδή ότι η μικρή επαγγελματική παράκτια αλιεία περνά μία από τις πιο δύσκολες φάσεις της ιστορίας της. Με τα κριτήρια του Άνταμ Σμιθ, οι ψαράδες ανήκουν στις παραγωγικές τάξεις, σε αυτούς που δημιουργούν πραγματικό πλούτο για μια κοινωνία. Παράγουν υλικό αγαθό, εργάζονται μέσα στη φύση, αποτελούν πυλώνα του πρωτογενή τομέα. Κι όμως, αυτοί που παράγουν συχνά μένουν τελευταίοι στις προτεραιότητες των κυβερνητικών πολιτικών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και των τοπικών αρχών. Ο κλάδος της παράκτιας αλιείας βρίσκεται εδώ κα...

Του Γιώργου Κυριαζή Ο δρομέας έτρεχε και μέτραγε, 1-2-3, με την επανάληψη τα βήματα και οι αναπνοές συντονίζονταν με τη θέληση και την αντοχή. Το μυαλό και το σώμα αποχωρίζονταν, ο κερδισμένος χρόνος σωματικής και ψυχικής δραστηριότητας διαστελλόταν, η κούραση καθυστερούσε, το μυαλό άδειαζε, τα πόδια έβγαζαν φτερά, σφυγμοί και αναπνοές, αριθμημένα, υποτάσσονταν στη θέληση. Ο ιδρώτας έσταζε επανάληψη. Άψυχα και έμβια ακολουθούν την κοσμογονία, τη μέρα, τη νύχτα, τις εποχές, τους κύκλους και τους νόμους της φύσης. Η επανάληψη δεν είναι μόνο άσκηση μνήμης, είναι ανάγκη ρουτίνας, αναγνώριση της σχέσης ύπαρξης και χρόνου. Η δημιουργία βασίζεται σε μια εμπνευσμένη ακολουθία εξέλιξης με οπισθοδρομήσεις, στάσεις της ιστορίας αλλά και νίκες της επανάληψης. Η ρουτίνα είναι συμφωνική επανάληψη των αισθήσεων. «Σ αγαπώ, λυπάμαι, σκέφτομαι, πονάω, χαίρομαι, φοβάμαι.» Ένα παιδί κυλάει το τσέρκι του, μετά διψάει, πεινάει και κουρασμένο αποκοιμιέται με τα ρούχα. Όταν μεγαλώσει μετράει 1-2-3 και τρέχει....