Έρωτας και επανάληψη
Του Γιώργου Κυριαζή
Ο δρομέας έτρεχε και μέτραγε, 1-2-3, με την επανάληψη τα βήματα και οι αναπνοές συντονίζονταν με τη θέληση και την αντοχή. Το μυαλό και το σώμα αποχωρίζονταν, ο κερδισμένος χρόνος σωματικής και ψυχικής δραστηριότητας διαστελλόταν, η κούραση καθυστερούσε, το μυαλό άδειαζε, τα πόδια έβγαζαν φτερά, σφυγμοί και αναπνοές, αριθμημένα, υποτάσσονταν στη θέληση. Ο ιδρώτας έσταζε επανάληψη.
Άψυχα και έμβια ακολουθούν την κοσμογονία, τη μέρα, τη νύχτα, τις εποχές, τους κύκλους και τους νόμους της φύσης.
Η επανάληψη δεν είναι μόνο άσκηση μνήμης, είναι ανάγκη ρουτίνας, αναγνώριση της σχέσης ύπαρξης και χρόνου.
Η δημιουργία βασίζεται σε μια εμπνευσμένη ακολουθία εξέλιξης με οπισθοδρομήσεις, στάσεις της ιστορίας αλλά και νίκες της επανάληψης.
Η ρουτίνα είναι συμφωνική επανάληψη των αισθήσεων.
«Σ αγαπώ, λυπάμαι, σκέφτομαι, πονάω, χαίρομαι, φοβάμαι.»
Ένα παιδί κυλάει το τσέρκι του, μετά διψάει, πεινάει και κουρασμένο αποκοιμιέται με τα ρούχα. Όταν μεγαλώσει μετράει 1-2-3 και τρέχει.
Μια τσαμπούνα και ένα τουμπάκι ερωτεύονται. Ένας βιολιστής παίζει το αγαπημένο του έργο. Ένα σμήνος πετάει νότια.
Η αναγνώριση της επανάληψης είναι εξοικείωση με το χρόνο.
Η μουσική, ο λόγος, τα πάθη, η γνώση εξυπηρετούνται από την επανάληψη.
Όταν παρακάμπτεται η ανάγκη για επανάληψη η μνήμη απεκδύεται προσωρινά τον εαυτό της.
Ένας νέος χορός επενδύεται με ρυθμό, μουσική και η επανάληψη ανανεώνεται.´Ο,τι διαταράσσει την επανάληψη είναι προσωρινή αντίληψη στη ροή του χρόνου.
Επαναλαμβάνομαι άρα υπάρχω.
