Οι τεχνικοί στην Πάρο
Γράφει ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ
Οι τεχνικοί στην Πάρο και όπου αλλού έχουν βγάλει λεφτά και μας περιφρονούν
Είδα ένα παρόμοιο σχόλιο φίλου και το θεώρησα υγεία και θα γράψω κι εγώ τα δικά μου, χωρίς πάθος. Το 1956 χρονιά του μεγάλου σεισμού των 7,5 ρίχτερ στην Πάρο στο δρόμο της αγοράς με βρήκε ένας ξυλουργός Μονδάνος στο επίθετο. "Αν έχει κανένα μερεμέτι η θεία σου να μου πεις να έρθω". Για ελάχιστες δραχμές τότε παρακάλαγαν. Είπαμε να περάσουμε αυτήν την εποχή που στέλναμε τα κορίτσια υπηρέτριες στην Αθήνα και όλα τα κινηματογραφικά ελληνικά έργα έχουν και μια υπηρέτρια απ' τα νησιά.
Πριν μερικά χρόνια είπα σε ένα μαθητή μου που εργαζόταν επιδιορθώνοντας πλυντήρια να έρθει να δει το δικό μου. Ήρθε και το είδε και πληρώθηκε αυτομάτως. Την άλλη φορά, ενώ το εργαστήριο ήταν κοντά, τρεις φορές με έστησε και υποχρεώθηκα να πετάξω το πλυντήριο και να πάρω άλλο.
Ο ασχολούμενος με τους καυστήρες ήταν γιος συμμαθητού μου και με έβαλε να μιλήσω με τον πατέρα του που ένα διάστημα είμαστε μαζί στο σχολείο. Δυο φορές με έστησε και δεν ήρθε παρά την συμφωνία, αλλά δεν τηλεφώνησε ούτε αυτός ούτε ο άλλος του πλυντηρίου για την αναβολή.
Άλλοι, λίγοι όμως, μειοψηφία, είναι συνεπείς και σέβονται το μέρος και τους ανθρώπους. Η Πάρος με τις νέες τεχνολογίες και τη διαρκή οικοδόμηση, και τον υπερτουρισμό, δίνει λεφτά, κι έτσι είναι εύκολο να γίνουμε νεόπλουτοι, να ξεχάσουμε τους ανθρώπους και τους φίλους μας, και να μπλεχτούμε σε μια άσκοπη αναζήτηση όλο και περισσότερων χρημάτων που δεν δίνουν πάντα καλές σχέσεις και ζωή.
Οι ίδιοι οι τεχνικοί έχουν ανάγκη τη συνέπεια εξαρτώμενοι από άλλους τεχνικούς κι έτσι συχνά βρίζονται μεταξύ τους, αλλά δεν ξέρω αν βρίσκεται δρόμος να γίνουμε καλύτεροι και συνεπέστεροι άνθρωποι και να λογαριάζουμε τους συναθρώπους. Να έχουμε αξιοπρέπεια και λόγο.
Παράπονα με τους τεχνικούς έχουν όλοι και θα έγραφε κανείς μυθιστόρημα με την ασυνέπεια και τα όσα προκύπτουν από αυτήν. Το να μη μπορείς να βασίζεσαι σε ανθρώπους κατεβάζει το επίπεδο της ασφάλειας στη ζωή μας και είναι πρόβλημα που σχετίζεται με τις υπηρεσίες αυτές των συνανθρώπων μας. Όσοι βρίσκονται σε σωματεία ας κοιτάξουν οι διοικήσεις των σωματείων να περάσουν την ιδέα για μια καλύτερη σχέση τεχνικών και πελατών, όχι γιατί μπορεί να ξανακαταλήξουμε στη φτώχεια, αλλά γιατί η φτώχεια θα είναι άλλου επιπέδου, θα έχουμε φίλους εξοργισμένους, παραπονούμενους και συνεπώς κακή σχέση μεταξύ μας και μικρή συνοχή.
Ελπίζω το κείμενο αυτό να είναι μια πρώτη ευκαιρία για να ξανασκεφθούμε τα πράγματα. Είναι άθλος και πολιτισμός να τα καταφέρνουμε στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους μιας κοινωνίας και να μη μας κακολογούν ή να μας θεωρούν αναξιόπιστους. Τώρα όλοι έχουν τηλέφωνα και μπορούν αν ειδοποιήσουν για κάποια αναβολή. Το να μείνουμε άνθρωποι είναι πρόκληση της εποχής.
