Παριανές υποκειμενικότητες

Η πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για τοποθέτηση καμερών στα σχολεία φέρνει και πάλι στο προσκήνιο ένα κρίσιμο ερώτημα: Θέλουμε τα σχολεία μας να είναι χώροι ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας ή πεδία διαρκούς αστυνόμευσης που θυμίζουν «Μεγάλο Αδελφό»; Σύμφωνα με τη γνωμοδότηση της νομικής συμβούλου της Δ.Ο.Ε., η τοποθέτηση και χρήση συστημάτων βιντεοεπιτήρησης στις σχολικές μονάδες κατά την ώρα λειτουργίας τους είναι απολύτως απαγορευμένη. Ακόμη και για τις ώρες που το σχολείο είναι κλειστό, ο νόμος θέτει αυστηρότατες προϋποθέσεις: Απαιτείται άδεια από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Πρέπει να αποδεικνύεται η αναγκαιότητα του μέτρου. Η απόφαση πρέπει να λαμβάνεται μετά από διαβούλευση με εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Και βέβαια δεν είναι μόνο το γράμμα του νόμου, αλλά και η ουσία της εκπαίδευσης. Η ύπαρξη καμερών, ακόμα και «άδειων κουτιών» που προσομοιάζουν με κάμερες, πλήττει βάναυσα την ψυχική υγεία των μαθητών. Όπως τονίζει η Αρχή, ο κίνδυνο...

Του Χρίστου Γεωργούση Κανείς αλώβητος απ’ την αμετροέπεια. Είτε ακούς, είτε μιλάς, μάθε να αποστάζεις τα στέμφυλα της ουσίας και μην χρονοτριβείς, όσα σπαταλάς στις φλυαρίες αφαιρούν ικμάδα κρίσης και πράξης. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, τόσο περισσότερο που μειώνουν συχνά την όρεξη για συγκεκριμένο έργο εμβάλλοντάς μας στην οκνηρία της ονειροπόλησης και στη μαλθακότητα, οπότε προσθέτουν κι άλλη φτώχεια. Μην καταδέχεσαι να γερνάς και να μεταβάλεις τους φίλους σου σε αυτιά να σ’ ακούν, μην γίνεσαι και συ αυτί να ενθαρρύνεις ρητορικές ακατάσχετες. Τα λίγα λόγια ζάχαρη, τα καθόλου όμως δεν είναι μέλι κατά την παροιμία, αφού η σιωπή έχει πολλές ερμηνείες κι ο καθένας διαλέγει αυτήν που τον συμφέρει. Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν, ούτε οι δάσκαλοί μας το πρόσεξαν, ούτε εμείς ως δάσκαλοι κι αν θέλουμε μνημεία γεροντοκορίστικης λογοδιάρροιας, σαν παραδείγματα προς αποφυγήν, βρίσκονται άπειρα στα σχολικά βιβλία, στα δελτία «ειδήσεων» της τηλεόρασης και σε κάποιους φίλους μας που δεν βάζουν φρ...

Στο μάθημα της γεωγραφίας-γεωλογίας, στο πλαίσιο του προγράμματος "Τοπική Γεωγραφία" οι μαθητές όλων των τμημάτων της β' γυμνασίου ανταποκρίθηκαν άμεσα, συνεργάστηκαν και ολοκλήρωσαν εργασίες σχετικά με φαινόμενα φυσικών καταστροφών που έχουν πλήξει το νησί της Πάρου τα προηγούμενα χρόνια, συμπεριλαμβάνοντας και οδηγίες πρόληψης και προστασίας για τους πολίτες με τη δημιουργία αφισών. Κάθε τμήμα επέλεξε κατόπιν συζήτησης το θέμα με το οποίο ήθελε να ασχοληθεί (σεισμοί, πυρκαγιές, πλημμύρες, καταιγίδες), στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε διαχωρισμός ομάδων, κάθε μία από τις οποίες ανέλαβε τη συγγραφή μιας θεματικής ενότητας, ενώ παράλληλα εντός των δέκα διδακτικών ωρών που αφιερώθηκαν, πραγματοποιήθηκαν παρουσιάσεις για την Κλιματική Αλλαγή, την Αειφόρο Ανάπτυξη και τους 17 στόχους που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, προβολή βίντεο με Φυσικές Καταστροφές, ενημέρωση οδηγιών από το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, συμπλήρωση από τους μαθητές σχετικών φύλλ...

Υπάρχει ένα παράδοξο συναίσθημα που συνοδεύει σήμερα κάθε συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τη μία, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να την υπερασπιστείς χωρίς αστερίσκους. Από την άλλη, διαισθάνεσαι βαθιά ότι δεν πρέπει και δεν μπορείς να την εγκαταλείψεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει συχνά με έναν δυσκίνητο γίγαντα, μακρινό από τις αγωνίες των πολιτών, εγκλωβισμένο στη γλώσσα της γραφειοκρατίας και των αριθμών. Κι όμως, παραμένει ίσως το τελευταίο συλλογικό ανάχωμα απέναντι σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα πιο ωμός, πιο αυταρχικός και πιο άνισος. Η Ευρωπαϊκή ιδέα γεννήθηκε ως εγχείρημα ειρήνης, συνεργασίας και κοινής ευημερίας, φυσικά και οικονομικής. Σήμερα, όμως, βιώνει μια βαθιά κρίση ταυτότητας. Δεν είναι μόνο το έλλειμμα δημοκρατίας ή η αδυναμία χάραξης κοινής κοινωνικής πολιτικής. Είναι η αίσθηση ότι το αρχικό όραμα έχει υποχωρήσει μπροστά στη λογική της αγοράς. Η Ευρώπη των αξιών , της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους, φαίνεται συχνά να υποσκελίζεται από τη...

Μέχρι και την τελευταία του στιγμή έδινε οδηγίες και έστελνε μηνύματα στους συνεργάτες του για τα θέματα του νησιού. Έτσι … «αναχώρησε» κι έτσι έπρεπε να φύγει. ΟΡΘΙΟΣ … Ο Κώστας Ροκονίδας υπήρξε η «έννοια» του Αριστοτελικού πολιτικού όντος για την Πάρο, ένας άνθρωπος που η ίδια του η φύση τον «έσπρωχνε» στην κοινωνική ζωή και στον αγώνα για το «δίκιο». Μία μοναδική περίπτωση αυτοδιοικητικού, που μπορούσε πολύ εύκολα να γίνει Δήμαρχος κι όμως δεν έγινε για δύο πολύ απλούς λόγους, που αρκετοί ακόμη και σήμερα αδυνατούν να καταλάβουν. Πρώτον διότι δεν αρνήθηκε ούτε μία στιγμή τις πολιτικές του προτιμήσεις, επειδή ήταν βαθύτατη η πεποίθηση του ότι μόνο η συγκεκριμένη ιδεολογία υπηρετεί τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων. Και δεύτερον και παρεμφερές, διότι δεν δέχθηκε ούτε καν σαν σκέψη, να «λειάνει» ή να αποσιωπήσει, έστω και για λίγο στην προεκλογική περίοδο, το πολιτικό του «πιστεύω». Θα ήταν φυσικά σαν να κοροϊδεύει, όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτά τα κάνουν...

Αυτές τις γιορτινές μέρες που έφυγα από το νησί επισκέφτηκα αγαπημένους φίλους στην κεντρική παραθαλάσσια και ορεινή Ελλάδα. Σε μια ταβέρνα που με πήγαν στο βουνό ψηλά εκεί, μεταξύ γουρουνοπούλας, προβατίνας και καλού κόκκινου ξηρού κρασιού άκουσα την παρακάτω ιστορία. Σε έναν μικρό δήμο, από το 2019 έως σήμερα, ένας εργαζόμενος και συνδικαλιστής των εργαζομένων του Δήμου έδωσε έναν αγώνα σιωπηλό, επίπονο και, πολλές φορές, μοναχικό. Η διεκδίκηση ήταν καθαρή: να εφαρμοστεί ο νόμος που προέβλεπε οικονομικά κίνητρα για όσους υπηρετούν σε δυσπρόσιτες περιοχές. Ήταν από τους πρώτους που διέκριναν τη σημασία του θέματος όχι γιατί πίστεψε πως τα κίνητρα αυτά θα μπορούσαν να συγκρατήσουν εργαζόμενους στο Δήμο τους ή να σταματήσουν τις μαζικές μετακινήσεις προσωπικού αλλά γιατί θεώρησε ότι στο πλαίσιο των συνδικαλιστικών υποχρεώσεών του θα μπορούσαν να στηρίξουν κατά ένα μικρό μέρος το δικαίωμα όλων σε αξιοπρεπή διαβίωση. Γι’ αυτό και από την αρχή αφιερώθηκε σε έναν καθημερινό αγώνα ενημέρωσης...

  Ο Δήμος Πάρου ανακοινώνει ότι, στις 31 Δεκεμβρίου 2025, σε εφαρμογή των αποφάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου 47/2025 και 202/2025, ολοκληρώθηκε με επιτυχία η καταβολή επιδόματος στέγασης στους δικαιούχους Ιατρούς του Κ.Υ. Πάρου και στους Εργαζομένους του Δήμου Πάρου για το έτος 2025. Με την απόφαση 47/2025: Καθορίστηκε η χορήγηση επιδόματος στέγασης στους Ιατρούς Υπαίθρου και τους Επικουρικούς Ιατρούς του Κέντρου Υγείας Πάρου, με στόχο την ενίσχυση της διαμονής τους στο νησί μας και την υποστήριξη της πρωτοβάθμιας υγειονομικής περίθαλψης. Με την απόφαση 202/2025: Καθορίστηκε η χορήγηση επιδόματος στέγασης σε εργαζόμενους του Δήμου Πάρου που πληρούν τα κριτήρια, ως μέτρο στήριξης της διαβίωσής τους στο νησί. Η ολοκλήρωση των διαδικασιών και η έγκαιρη καταβολή του επιδόματος αποτελούν ακόμη ένα βήμα στη στρατηγική της Δημοτικής Αρχής για τη στήριξη των Ιατρών και των Εργαζομένων του Δήμου Πάρου, που συμβάλλουν καθημερινά στην εύρυθμη λειτουργία των υπηρεσιών και στην ποιότητα ζωής τω...

Δήλωση-βόμβα εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στο EURACTIV αποκαλύπτει ότι η Κομισιόν είχε ενημερωθεί απ' το 2024 για τα εμπόδια του Άρθρου 86 σε υποθέσεις διαφθοράς στην Ελλάδα. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία «δείχνει» την Κομισιόν ως αρμόδια να εξετάσει τη συμβατότητα του Άρθρου 86 του Συντάγματος περί ευθύνης υπουργών με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και αφήνει αιχμές για ολιγωρία της Επιτροπής. Η δήλωση-βόμβα έρχεται μία μέρα μετά την ηχηρή εκδήλωση στις Βρυξέλλες για το θέμα από τον ευρωβουλευτή και συντονιστή της επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων, καθηγητή Νικόλα Φαραντούρη με τη συμμετοχή της Μαρίας Καρυστιανού, του Juan Fernando López Aguilar, ευρωβουλευτή S&D και π. Υπουργού Δικαιοσύνης της Ισπανίας, του Χρήστου Ράμμου, π. Προέδρου της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) και επίτιμου Αντιπρόεδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Ιωάννη Δρόσου, Ομότιμου Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου, Νομικής Σχολής Αθηνών και της Daniela Mainenti, Καθηγήτριας Συγκριτικού Ποινικού...

 

Του Κώστα Αργουζή Η άλλη επιτροπή που, όπως πληροφορήθηκα, επισημοποιήθηκε και εμπλουτίστηκε προ ημερών από το Δημοτικό Συμβούλιο, εάν θα έχει συνέχεια, θα συμπληρώσει την πρόσφατη ιστορία του τόπου μας με δεδομένα άγνωστα σε όλους μας, αφού εμείς οι παλιοί σιγά σιγά αποχωρούμε και οι νεώτεροι στερούνται προφορικών πηγών με αποτέλεσμα το λόγο να έχουν τα επίσημα έγγραφα του δήμου, των κοινοτήτων και άλλων υπηρεσιών και φορέων του νησιού που πλέον δεν υφίστανται. Είναι πολύ νωρίς βέβαια να μιλήσουμε για δημιουργία παραρτήματος του Γενικού Αρχείου του Κράτους στο νησί μας (ΓΑΚ), η απουσία του οποίου έχει ως αποτέλεσμα τα αρχεία της Πάρου να μεταφέρονται σταδιακά στο παράρτημα του ΓΑΚ στη γειτονική μας Νάξο, όπου υπάγεται και η Πάρος. Ήδη το αρχείο του καταργηθέντος Ειρηνοδικείου της Πάρου, όπως με πληροφόρησαν, μεταφέρθηκε στη Νάξο, όπου βρίσκεται και το αρχείο του Γυμνασίου της Πάρου, όταν αυτό λειτουργούσε μέχρι το 1962 ως παράρτημα του Γυμνασίου της Νάξου. Το αρχείο της κοινότητας Πάρ...

Πολλοί ισχυρίζονται πως μια κοινωνία οφείλει να μένει προσηλωμένη στις παραδόσεις και στις ρίζες της. Μάλιστα, ανά τους αιώνες ιδρύθηκαν σχολές, σύλλογοι και σωματεία με αποκλειστικό σκοπό να διαφυλάξουν την παράδοση «αναλλοίωτη» και «καθαρή», ώστε να μεταβιβαστεί ακέραιη στην επόμενη γενιά. Η άποψη αυτή έχει μια αδιαμφισβήτητη γοητεία που μας υπόσχεται συνέχεια, σταθερότητα και ταυτότητα σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς. Είναι όμως πράγματι η ακινησία εγγύηση ζωής ή μήπως η ίδια η προσκόλληση μετατρέπει την παράδοση σε μουσείο, στερώντας της τον παλμό που την κράτησε ζωντανή επί αιώνες; Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων κοινωνιών που αναζήτησαν «καθαρή παράδοση». Στην Ελλάδα του 19ου αιώνα, μετά την Επανάσταση, η ανάγκη για συγκρότηση εθνικής ταυτότητας οδήγησε σε κινήσεις που ήθελαν να καθαγιάσουν συγκεκριμένα ήθη και έθιμα ως αυθεντικά «ελληνικά». Όλα αυτά αποδεικνύουν πως η ανάγκη προστασίας της παράδοσης δεν είναι τυχαία. Σε έναν κόσμο που τρέχει γρηγορότερα από τον ρυθμό της μνήμης...

Γράφει η Elena Akrita Η χθεσινή εικόνα στην Εξεταστική με τον φραπέ, τζιτζί ή όπως διάολο τον λένε δεν ήταν απλώς ντροπιαστική. Ήταν συμβολική: ένας άνθρωπος που εκπροσωπεί το πιο σάπιο κομμάτι Ελλαδας πρώτα συμπεριφέρεται με τσαμπουκά και μετά επικαλείται το δικαίωμα στη σιωπή - «προνόμιο» που δεν διαθέτει αφού ακόμα δεν είναι κατηγορούμενος. Αυτή η τζάμπα μαγκιά δεν είναι προσωπική αδυναμία. Είναι μοντέλο εξουσίας, την ίδια ώρα, η κυβέρνηση, με τους μισούς βουλευτές της να έχουν στραφεί εναντίον της, προσπαθεί να αποποιηθεί την ευθύνη μιας υπόθεσης που την αφορά στο σύνολό της. Αυτή είναι η πραγματικότητα: Μια κυβέρνηση που κυβερνά για τους λίγους, που προστατεύει τα δικά της παιδιά, που αφήνει τις δομές να σαπίζουν και τους αγρότες να πνίγονται στα χρέη και στην απόγνωση. Μια κυβέρνηση που έχει μετατρέψει το κράτος σε λάφυρο και την πολιτική σε μηχανισμό συγκάλυψης. Αυτή είναι η Ελλάδα που μας πνίγει: της κομπίνας, του εκ τους ασφαλούς τραμπουκισμού, της λαμογιάς, του παράνομου ...

Στις 14 Δεκεμβρίου 1853 γεννήθηκε ο Ερρίκο Μαλατέστα. ..."ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΗ ΒΙΑ, μη κυριαρχία ανθρώπου σε άνθρωπο, μη επιβολή βιαίως της βούλησης ενός η περισσοτέρων στους υπόλοιπους. Είναι μέσο της εναρμόνισης των συμφερόντων, μέσω της εθελουσίας συνεργασίας, της αγάπης, του σεβασμού, της αμοιβαίας ανοχής, είναι μόνο με την πειθώ, το παράδειγμα, τη μεταδοτικότητα και το αμοιβαίο όφελος από την επιείκεια που μπορεί και πρέπει να θριαμβεύσει η αναρχία, δηλαδή μια κοινωνία αδελφών ελευθέρως αλληλέγγυων, η οποία θα εξασφαλίζει στους πάντες την μέγιστη ελευθερία, τη μέγιστη ανάπτυξη, τη μέγιστη δυνατή ευημερία". Όταν διαβάζεις τις σκέψεις του μεγάλου αυτού Αναρχικού, συνειδητοποιείς πόσο επίκαιρες είναι. Βλέπεις μέσα σε αυτές την αγωνία του σκεπτόμενου ανθρώπου για τη σύνδεση θεωρίας και πράξης, για την Ηθική, για όλα τα θέματα που θα έπρεπε να απασχολούν τον Άνθρωπο κάθε εποχής και κάθε τόπου. Η αναφορά μου στο συγκεκριμένο απόσπασμα του Μαλατέστα δεν γίνεται για να θεωρητικολ...

Του Δημήτρη Καλανδράνη Χρόνια τώρα ήθελα να αγοράσω μια καλή τρομπέτα. Όμως οι καλές τρομπέτες είναι ακριβές και αυτή που μου άρεσε κόστιζε 3.500 ευρώ και δεν χαλάλιζα αυτά τα λεφτά. Εδώ και πέντε μήνες που βρίσκομαι στην Αθήνα, για λόγους υγείας της Κασσιανής, είδα τα 3.500 να κυλούν στους διαδρόμους των νοσοκομείων. Στην αρχή ήταν μόνο 3.500, μετά διπλασιάστηκαν , τριπλασιάστηκαν, μέχρι που έχασα τον λογαριασμό. Στο τέλος άρχισα να υπολογίζω την αξία της τρομπέτας με τις αμοιβές των γιατρών και τα έξοδα των νοσηλειών και έβγαλα το συμπέρασμα ότι οι γιατροί κόστισαν μέχρι σήμερα 4 τρομπέτες και τα νοσοκομεία άλλες 10. Ολόκληρη ορχήστρα με 14 τρομπέτες, τη στιγμή που εγώ δεν αποφάσιζα να αποκτήσω μόνο μια. Και τώρα, σκέφτομαι να την αγοράσω, παρόλο που δεν τελείωσα με το θέμα της υγείας. Έτσι, για να εκδικηθώ τη μοίρα μου σ΄αυτόν τον τόπο, όπου για να γιατρευτείς, πρέπει να ξοδέψεις οικονομίες μιας ζωής. Θα βρω τρόπο να την αποκτήσω με πολλές, πολλές δόσεις. Είναι η Bach Stradisvarius,...

Του Γιώργου Κυριαζή Ο ήχος του κινητού, της απόλυτης εταιρείας, ακούγεται παντού. Η αναγνώριση, ενεργοποιεί τους χρήστες αλλά και όσοι δεν είναι συμμετέχουν, άλλοι από αποστροφή ή αδιαφορία και άλλοι από ακυρωμένη επιθυμία για την συγκεκριμένη συσκευή. Οι γιορτές σημαίνουν κατανάλωση. Η κυρία κοιτάζει το όνομα, πριν απαντήσει, για να προετοιμάσει και προσαρμόσει το σενάριο επικοινωνίας. «Έλα Μάτα μου τι κάνεις;» Ξεκινά ένας διάλογος με χαρακτήρα οικειότητας και ελαφράς θεατρικότητας.  «Στόλησα ναι, το δένδρο μικρότερο από παλιά, αλλά πολύ όμορφο…αληθινό έλατο από φυτώριο που μετά θα το επιστρέψω για να μεταφυτευτεί… πολλές μπάλες, μεγάλες διάφανες, κόκκινες μικρότερες και χρυσές, μπότες, καμπανούλες κουκουνάρια… κι εμείς έχουμε τρία διαφορετικά λεντ, ειδικά το βράδυ είναι μαγεία….φάτνη όχι..ναι η γλάστρα που είναι φυτεμένο πιάνει χώρο, αστέρι; Ναι βάλαμε μεγάλο χιονισμένο στην κορυφή… φάτνη όχι δεν μου άρεσε..δώρα δεν έχουμε βάλει ακόμη. Την Κυριακή θα ψωνίσουμε… ναι μακάρι να χιον...

Ο καθένας πλην ελαχίστων εξαιρέσεων «βλέπει» τα πράγματα από το σημείο που βρίσκεται. Από το σημείο που βρίσκεται πολιτισμικά, κοινωνικά, οικονομικά και … «ηλικιακά». Από το σημείο δηλαδή που τον «τοποθέτησε» η ιστορική χρονική του εξέλιξη! Δηλαδή κρίνει, κατακρίνει και προκρίνει σύμφωνα με τις εμπειρίες του, τις αναμνήσεις του και με το «αντιλαμβανόμενο» ατομικό του συμφέρον. Ελάχιστοι όπως προείπαμε μπορούν να έχουν μία ευρύτερη αντίληψη που όμως και γι αυτούς ο επηρεασμός από τα ανωτέρω υπάρχει, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Είναι «κάπως» πιο αντικειμενικοί, πιο «ρεαλιστές». Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και περισσότεροι Παριανοί μόνιμοι κάτοικοι αλλά και επισκέπτες που γνωρίζουν το νησί από παλιά εκφράζουν νοσταλγία για την Πάρο της εποχής του «εξήντα» ή «εβδομήντα». Μια εποχή πιο ήσυχη, πιο αυθεντική, με λιγότερο κόσμο, περισσότερη απλότητα και πιο ανθρώπινους ρυθμούς. Είναι κατανοητή αυτή η αντίδραση, ειδικά μπροστά στις ταχύτατες αλλαγές και τα προβλήματα της σημερινής πραγματικότητας....

Ο Ζαν Πωλ Σαρτρ μπροστά στο «φοβερό» δίλημμα ενός νέου, είχε πει την καταπληκτική φράση που έγινε και ο ύμνος της ελεύθερης βούλησης του ατόμου: «Φίλε μου, είσαι καταδικασμένος να είσαι ελεύθερος».   Έτσι κι εμείς (λέμε τώρα, για να περνά κι η ώρα), είμαστε καταδικασμένοι να επιχειρηματολογούμε αν θα ισορροπήσουμε ανάμεσα στην «καλπάζουσα» ανάπτυξη και στο «φρένο», αν θα την ακολουθήσουμε σε μία λογική laissez-faire ή αν θα προσπαθήσουμε (αν μπορούσαμε, που δεν) να την «παγώσουμε» εντελώς.   Ποιο είναι λοιπόν το «σωστό» και ποιο το «λάθος»; Πού βρίσκεται, αν υπάρχει, η ισορροπία;   Πρώτη επισήμανση είναι ότι η ανάπτυξη δεν μπορεί να σταματήσει.   Η κοινωνία, οι ανάγκες των κατοίκων, η επιθυμία των νέων για δουλειές και καλύτερη ζωή, αλλά και η ίδια η εξελικτική πορεία του ανθρώπου δεν επιτρέπουν «πάγωμα» της ανάπτυξης. Η οικονομική ζωή του νησιού στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στον τουρισμό, στις υπηρεσίες και στην … «οικοδομή». Αν σταματήσει, θα δημιουργηθεί κοινωνικό ...

  Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, πραγματοποιήθηκε σήμερα μια ιδιαίτερα συγκινητική κοινή εκδήλωση στο Δημοτικό Σχολείο Λευκών Κώστου. Στη δράση συμμετείχαν το Δημοτικό Σχολείο Λευκών–Κωστού, το Νηπιαγωγείο Λευκών και το νέο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Πάρου, το οποίο μάλιστα πραγματοποίησε την πρώτη του εκπαιδευτική έξοδο εκτός σχολείου, σηματοδοτώντας μια σημαντική στιγμή στο ξεκίνημα της λειτουργίας του. Στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε μέσα σε ένα κλίμα χαράς, τρυφερότητας και ουσιαστικής συμπερίληψης, στέλνοντας ένα δυνατό μήνυμα σεβασμού, αποδοχής και ισότητας, παρευρέθηκαν ο Δήμαρχος Πάρου Κώστας Μπιζάς και οι Αντιδήμαρχοι Τάσος Κασαπίδης και Σίμος Βαρριάς. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει να γίνει στο εκπαιδευτικό προσωπικό των σχολείων, που με υπομονή, συνέπεια, ευγένεια και αστείρευτη διάθεση προσφοράς, στηρίζουν καθημερινά τους μαθητές και προάγουν τις αξίες της συμπερίληψης και της αλληλεγγύης. Πρόκειται για επιστήμονες που εργάζονται με αξιοθαύμασ...

Στις έξι, όταν ο αέρας ακόμη μυρίζει νύχτα, «ώρα για περπάτημα». Στην διαδρομή «απλώνονται» παντού εργάτες, πρόσωπα από άλλους τόπους, άλλες ιστορίες, άλλες αφετηρίες. Άνθρωποι που πάνε να χτίσουν σπίτια που δεν θα κατοικήσουν, που «έφυγαν» από τα δικά τους για να στήνουν τοίχους και να ανοίγουν παράθυρα γι άλλους. Τα πάντα κινούνται στη «ζώνη του λυκόφωτος». Στην Πάρο, αυτό το «πάντα» εδώ και δεκαετίες «τρέχει» ακατάπαυστα. Η μεγάλη τουριστική άνοιξη του νησιού, πενήντα και πλέον χρόνια πριν, έφερε ανθρώπους από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Ήρθαν με όνειρα, ελπίδες και για κάποιους από την πρώτη τους μέρα εδώ, ήταν οι «ξένοι». Κι όμως, αυτοί οι «ξένοι» ρίζωσαν, έφτιαξαν σπίτια, επιχειρήσεις, οικογένειες. Έγιναν μέρος της ψυχής του τόπου, έγιναν κι αυτοί «ντόπιοι». Σήμερα, άλλοι φτάνουν. Επαγγελματίες, εργαζόμενοι, επιχειρηματίες, μετανάστες από κοντινούς και μακρινούς τόπους. Και πάλι, ακούς κάποιους να τους βρίζουν και να τους κοιτούν με δυσπιστία. Τους αποκαλούν εισβολείς, κερδοσκόπους,...

Ο Δήμος Πάρου την Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2025, απέστειλε νέα επιστολή προς το Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, επανερχόμενος στο αίτημα για την κατεπείγουσα ίδρυση Κέντρου Διεπιστημονικής Αξιολόγησης, Συμβουλευτικής και Υποστήριξης (ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ.) ή παραρτήματός του στην Πάρο. Με την επιστολή διαβιβάστηκε και το πρόσφατο έγγραφο της Ένωσης Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Πάρου, συνοδευόμενο από υπογραφές δημοτών και γονέων, με το οποίο τεκμηριώνεται η ιδιαίτερα αυξημένη ανάγκη δημιουργίας της δομής, προκειμένου να διασφαλιστεί η ισότιμη πρόσβαση των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στις απαραίτητες υποστηρικτικές υπηρεσίες. Ως χώρος στέγασης προτείνεται το κτίριο «Σπίτι του Δασκάλου» στην Παροικία, το οποίο έχει ήδη ελεγχθεί και κριθεί κατάλληλο. Ο Δήμος ζήτησε ενημέρωση σχετικά με την καταλληλότητα του προτεινόμενου χώρου, τις προβλεπόμενες διαδικασίες ίδρυσης ή λειτουργίας παραρτήματος ΚΕ.Δ.Α.Σ.Υ., τις προθέσεις του Υπουργείου για την επέκταση του δικτύου στις Κυκλάδε...