Παριανές υποκειμενικότητες

Της Νίνας Γεωργιάδου Η δολοφονία του Αλί Λαριτζανί σημαδοτεί τη δολοφονία της σκέψης και την επιχείρηση για ολική αναθεώρηση της Ιστορίας. Τη μετάβαση από τον «Ιδανικό Ηγεμόνα» του Ξενοφώντα, στην ωμή προσγείωση στον «Ηγεμόνα» του Μακιαβέλι. Την αντικατάσταση της παιδείας και του αλληλοσεβασμού κατά Ξενοφώντα - από το δόλο, το φόβο και την επιβολή κατά Μακιαβέλι. Την έκπτωση από τον πολιτικό με φιλοσοφικό στοχασμό, στον πολιτικό φονικό τζογαδόρο. Η ιστορία του Ιράν - με ένα λαό που χαρακτηρίζεται ως «ακατανίκητος» γιατί έχει επίγνωση της ιστορικής του συνέχειας και, ανεξάρτητα από τις πολιτικές του διαφοροποιήσεις, ισχυρό πατριωτικό φρόνημα – επιχειρείται να αναθεωρηθεί, από μια ελίτ πλούσιων φυγάδων, που περιφέρεται στα βοθροκάναλα και, συνεπικουρούμενο από τα εγχώρια αθύρματα της τηλεοπτικής σαβούρας και τους εγχώριους πολιτικούς νάνους επιχαίρει για το αναίτιο αιματοκύλισμα του τόπου του. Ο Αλί Λαριτζανί, είναι ένα μέγεθος, όχι μόνο γιατί λάτρεψε την ελληνική φιλοσοφία, βάθυνε στο σ...

Όταν κοιτάζει κανείς τη ζωή του από απόσταση, πολλά πράγματα αποκτούν διαφορετικό βάρος και νόημα. Κάποιες αναμνήσεις ξεθωριάζουν, άλλες πάλι μένουν ζωντανές σαν να συνέβησαν χθες. Ανάμεσα σε αυτές, για μένα που μεγάλωσα μόνος, ξεχωρίζουν οι φιλικές σχέσεις που δημιουργήθηκαν στο διάστημα της ζωής που έχω διανύσει. Στο σπίτι της παιδικής ηλικίας υπήρχε αγάπη, αλλά υπήρχε και μια σιωπή που συχνά συνοδεύει τη μοναξιά. Δεν υπήρχε το αδελφικό γέλιο στο ίδιο ή στο διπλανό δωμάτιο, ούτε οι μικρές καθημερινές διαφωνίες που κάνουν το σπίτι να μοιάζει ζωντανό και σε μαθαίνουν πιο γρήγορα και πιο βαθιά πολλά. Έτσι, πολύ νωρίς κατάλαβα πως οι φίλοι δεν είναι απλώς παρέα για παιχνίδι, μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι με τους οποίους μοιράζεσαι κομμάτια της ζωής σου, σαν να ήταν αδέλφια που δεν σου χάρισε η τύχη, αλλά σου χάρισε η ζωή. Με τα χρόνια κατάλαβα πως η αληθινή φιλία δεν χτίζεται με μεγάλες στιγμές, αλλά με μικρές, σχεδόν ασήμαντες. Σε μια κουβέντα που κρατά περισσότερο απ’ όσο υπολόγιζε...

Του Γιάννη Γεωργούση (για τη μέρα της 25ης Μαρτίου) Η Ελληνική Νομαρχία είναι έργο ανώνυμου Έλληνα, φλογερού πατριώτη. Δεν έχει εξακριβωθεί η ταυτότητά του. Φαίνεται ότι ήταν κάτοικος Ιωαννίνων και το έγραψε τον 19ο αιώνα, πριν την επανάσταση. Τον διακρίνει το πολύ υψηλό μορφωτικό του επίπεδο και η περί δικαίου αίσθηση. Πάνω από όλα ο έρωτας για την υπόθεση της ελευθερίας, της πατρίδας και της δικαιοσύνης. Είναι ένα κλασικό έργο του νεοελληνικού διαφωτισμού. Το έργο είναι γραμμένο στην καθαρεύουσα και είναι λαμπρό δείγμα της ελληνικής γλώσσας. Έχει ενδιαφέρον φιλοσοφικό, πολιτικό (ο Ανώνυμος μιλάει στην αρχή σαν πολιτειολόγος), ιστορικό, αξία μαρτυρίας και έχει κοινωνιολογική διαύγεια, μιας και περιγράφει την καθημερινότητα των υποδούλων στην οθωμανοκρατούμενη Ελλάδα και τις αδικίες, διώξεις και ταπεινώσεις που υφίστατο οι Έλληνες κάτω από τον οθωμανικό ζυγό. Πάνω από όλα, αυτό που επιδιώκει ο Ανώνυμος είναι να συγκινήσει τους Έλληνες, να τους ενώσει στην υπόθεση της ελευθερίας, να του...

  Ο μπάρμπα Βαγγέλης ο Καμπούρης, λιάζεται, ξεκουράζεται και χαμογελά «Εις τον αφρό της θάλασσας η αγάπη μουκοιμάται,  παρακαλώ σας κύματα μη μου την ε ξυπνάτε».  «θάλασσα κι αλμυρό νερό, να σε ξεχάσω δεν μπορώ». Και πώς να την ξεχάσεις; Πηγή πλούτου με τ΄ αγαθά της … την δροσερή αύρα. Όλα μαζί, νερό, ήλιος, αέρας, ιώδιο … «υγεία»! Κριός, Λιβάδια, Σουβλιά, Μπουνταράκι και … και … και. Χρώματα μαγευτικά στα ηλιοβασιλέματα ανάμεσα στις δύο πόρτες, στον άγιο Σπυρίδωνα! «Δειλινά αξέχαστα» και τι δεν μου θυμίζουν… Θάλασσα … μάνα της Αφροδίτης, θεάς του έρωτα, κληρονομιά του Ποσειδώνα με την τρίαινα. Πότε γαλήνια, πότε φουρτουνιασμένη σαν τη ζωή του ανθρώπου με τις χαρές και τις λύπες. Είναι η δεύτερη μάνα μας, που μας έσωσε την περίοδο της κατοχής, μας τάισε και γλυτώσαμε από την πείνα, τότε που στις μεγάλες πόλεις οι συμπατριώτες μας πέθαιναν μέσα στους δρόμους. Είμαστε λοιπόν προνομιούχοι και τυχεροί που ζούμε στο νησί, στην θάλασσα, στην ομορφιά και την … γαλήνη! Προσοχή να...

Αυτή την Τετάρτη 11 Μαρτίου, η Κινηματογραφική Λέσχη του Αρχίλοχου βάζει μια άνω τελεία στις φετινές της προβολές. Η τελευταία προβολή πριν ξαναπιάσουμε το νήμα το φθινόπωρο θα είναι η ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Το Τελευταίο Σημείωμα», στις 20:30, στο ΕΠΑΛ. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη, κατόπιν παραχώρησης της άδειας προβολής από τον δημιουργό της. Η ταινία πραγματεύεται το ιστορικό γεγονός της εκτέλεσης 200 κομμουνιστών κρατουμένων από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις στην Καισαριανή, την Πρωτομαγιά του 1944. Η προβολή της αποκτά ιδιαίτερη σημασία σήμερα, καθώς πριν από λίγες εβδομάδες δημοσιοποιήθηκαν φωτογραφικά ντοκουμέντα από την εκτέλεση των 200, τα οποία συγκλόνισαν και συγκίνησαν την ελληνική κοινωνία. Μαζί με αυτά τα ντοκουμέντα, η ταινία λειτουργεί ως μια υπόμνηση ιδανικών και αξιών με τις οποίες ο άνθρωπος μπορεί να κάνει το αδύνατο δυνατό. Μια ταινία χρήσιμη για παλιότερους και νεότερους, που χωρίς διδακτισμό καταφέρνει να συγκινήσει, να φέρει τη γνώση της ιστορίας πιο κο...

Η σύγκριση μεταξύ της Κοινωνίας των Εθνών (ΚτΕ) του 1930 και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) του 2026 είναι μια άσκηση που προκαλεί δέος, καθώς οι ομοιότητες υποδηλώνουν ότι η ανθρωπότητα τείνει να επαναλαμβάνει τα ίδια δομικά σφάλματα. Και οι δύο οργανισμοί δημιουργήθηκαν με το σύνθημα «Ποτέ Ξανά», αλλά και οι δύο κατέληξαν να παρακολουθούν την ιστορία να συμβαίνει χωρίς αυτούς. Η Κοινωνία των Εθνών δεν διέθετε δικό της στρατό. Όταν η Ιταλία εισέβαλε στην Αιθιοπία ή η Ιαπωνία στη Μαντζουρία, η ΚτΕ επέβαλε «οικονομικές κυρώσεις» που κανείς δεν τήρησε. Υπήρχε παντελής έλλειψη εκτελεστικής ισχύος . Ο ΟΗΕ σήμερα έχει ειρηνευτικές δυνάμεις, αλλά αυτές είναι δέσμιες των εντολών των κρατών-μελών. Στην τρέχουσα κρίση στη Μέση Ανατολή, οι κυανόκρανοι στον Λίβανο   περιορίζονται στο να καταγράφουν τις παραβιάσεις, ανίκανοι να αποτρέψουν την εισβολή ή τους πυραύλους Η μεγαλύτερη ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση βαραίνει τη δομή του Συμβουλίου Ασφαλείας, η οποία θυμίζει τις παθογένε...

Ο Δήμος Πάρου ενημερώνει ότι, σύμφωνα με την υπ’ αρ. 253 Απόφαση του Δημάρχου Πάρου Κώστα Μπιζά, με αριθ. πρωτ. 3944/06-03-2026 (ΑΔΑ: 9ΘΩΧΩΞΓ-Ρ35), προχώρησε στην απευθείας ανάθεση της παροχής υπηρεσιών με τίτλο «Παροχή υπηρεσιών Ιατρού Εργασίας». Η εκτέλεση της σύμβασης ανατέθηκε στον οικονομικό φορέα με την επωνυμία «ΦΙΛΙΠΠΙΔΟΥ ΑΝΝΑ», έναντι συνολικού ποσού 19.401,60 ευρώ. Η παροχή των υπηρεσιών θα πραγματοποιείται στους χώρους εργασίας των υπαλλήλων του Δήμου Πάρου, με διάρκεια σύμβασης δύο (2) ετών. Στόχος είναι η διασφάλιση της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων, μέσα από την πρόληψη, την τακτική παρακολούθηση και την συνεχή υποστήριξη του προσωπικού. Η συχνότητα των επισκέψεων και το ωρολόγιο πρόγραμμα θα καθορίζονται σε συνεργασία με το αρμόδιο Τμήμα Διαχείρισης Ανθρώπινων Πόρων της Διεύθυνσης Διοικητικής Οργάνωσης και Εξυπηρέτησης του Πολίτη, το οποίο είναι υπεύθυνο για την παρακολούθηση της σύμβασης. Ο Δήμαρχος Πάρου, Κώστας Μπιζάς, σε σχετική δήλωσή του αναφέρει: «Η π...

Άκουσα πρόσφατα τη συζήτηση του Προεδρείου του ΔΣ του Σωματείου των εργαζομένων του Δήμου μας, η οποία αναπτύχθηκε στο " Paros Voice ". Επειδή τα θέματα που αναδείχθηκαν ήταν πολύ σοβαρά και άκουγε κόσμος, θα ήθελα να προσθέσω κάποιες διευκρινίσεις τις οποίες θεωρώ σοβαρές, για να μη βγάζει λάθος συμπεράσματα αυτός ο κόσμος. Το πρώτο που αναδείχθηκε ήταν το καθεστώς εισβολής των εργολάβων στην καθαριότητα του Δήμου. Παλαιότερα το επιχείρημα των διοικήσεων για την ανάθεση της καθαριότητας σε ιδιώτη εργολάβο ήταν ότι συμφέρει οικονομικά το Δήμο, αφού ένας μόνιμος εργάτης του στοίχιζε πολύ περισσότερο απ' ό,τι ο ιδιώτης. Δείτε ποια είναι σήμερα η αλήθεια. Τα έξοδα του Δήμου για έναν πρωτοδιόριστο εργάτη καθαριότητας   είναι περίπου 1.600 € μηνιαίως μαζί με τις εργοδοτικές εισφορές. Απ' αυτά ο εργαζόμενος λαμβάνει καθαρά τα 900€ με πενθήμερη υποχρέωση εργασίας και ωράριο, λόγω της φύσης της δουλειάς, περίπου 6,5 ώρες ανά ημέρα. Οι εργάτες που απασχολούνται σε ι...

Στη δημόσια συζήτηση, η έννοια του όρου «προοδευτικός» έχει σχεδόν μαγικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται όλο και πιο συχνά στα μέσα ενημέρωσης, στις πολιτικές συζητήσεις, ακόμη και στα καφενεία σαν «παράσημο» ηθικής υπεροχής. Όμως, όπως είπε ο Σωκράτης, το πρώτο βήμα προς τη σοφία είναι να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Κι όταν κοιτάζουμε με ειλικρίνεια μέσα μας, το ερώτημα παραμένει και είναι αμείλικτο (τουλάχιστον στους νοήμονες). Ποιοι από εμάς είμαστε πραγματικά αυτό που διακηρύσσουμε; Η προοδευτικότητα δεν είναι αφηρημένη έννοια. Μετριέται στην πράξη, στις στάσεις και στις επιλογές μας. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι η αρετή δεν είναι υπόθεση ονομάτων αλλά πράξεων. Δεν μπορεί λοιπόν κανείς να μιλά για πρόοδο όταν υποστηρίζει την επαναφορά της θανατικής ποινής ή την απαγόρευση των αμβλώσεων. Δεν μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικός όταν επιθυμεί την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες ή θεωρεί αυτονόητη την κατήχηση στα σχολεία. Ούτε όταν επιδοκιμάζει την τοποθέτηση καμερών παντο...

Του Γιάννη Γεωργούση Ζούμε σε μια εποχή, που θεωρείται, εποχή σήψης. Γιατί δεν διαφαίνεται καμιά εναλλακτική στον ορίζοντα. Και, σήμερα, μιλάμε πιο ανοικτά για προσωπικά θέματα και σήψη και σε ζητήματα ηθικής.  Στις πιο όμορφες ταινίες που έχω δει, το “Οι ζωές των άλλων”, μεταξύ πολλών μηνυμάτων τίθεται το θέμα προσωπικής ευθύνης μιας γυναίκας ή συστημικής ευθύνης (η βία της δομής). Αυτό το θέμα τίθεται και στο “1984” του Τζορτζ Όργουελ. Προσπαθώ να μην είμαι ούτε χαλαρά ηθικός, ούτε πουριτανός ηθικολόγος: και τα δύο είναι εκμαυλισμός. Το ψάρι βρομάει από το κεφάλι ή βρομάει ολόκληρο; Δεν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά. Όσο υπάρχουν αντι-παραδείγματα που διαψεύδουν θεωρίες, δεν μπορώ να μιλήσω για μια καθολική ηθική. Οι ισχυροί έχουν πάντα την πιο καίρια ευθύνη ή και οι αδύναμοι;  Θα μιλήσω πάλι για τον Όργουελ (Κρατήστε ψηλά την ασπιδίστρα/Κρατήστε σφιχτά το μικροαστισμό σας). Αν και ο αδύναμος θέλει να αφανίζει και να εξολοθρεύει, του λείπουν απλά τα μέσα. Είναι μόνο θέμα ικα...