ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΤΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΧΥΛΟΣ
ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΤΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΧΥΛΟΣ... Είναι τα μοναδικά παραγόμενα σε αφθονία, στην κατά τα άλλα ελληνική μας έρημο. Σε μιαν εποχή πολιτικού ζόφου, κοινωνικής καθίζησης, γεωπολιτικής φρίκης και, κυρίως ζωντανής Γενοκτονίας, που απαιτούν στιβαρή ταξική συνείδηση και ιστορική ενάργεια, ευδοκιμούν η μικροπολιτική αφέλεια και η ιστορική άνοια.
Η άτυπη προεκλογική περίοδος ανέδειξε την κυριαρχία του τίποτα, σε όλα τα επίπεδα.
Η αναζήτηση επίδοξου σωτήρα και η (κ)οπαδοποίηση αποκαλύπτουν τη γύμνια μιας κοινωνίας, που σέρνεται στα τέσσερα και - αντί να συνειδητοποιήσει την αδιέξοδη εκλογική φενάκη και επιτέλους να σηκωθεί στα πόδια της και να διεκδικήσει μαχητικά - είναι πάλι έτοιμη να αναθέσει τη σωτηρία της, σε αλμπάνηδες, σε όρνια και σε κάθε λογής κάλπη-κη προσδοκία. Έτοιμη να διαψευστεί, όχι τέσσερα χρόνια, αλλά τέσσερεις μήνες μετά.
Ακόμη και η προσέγγιση στο μεγάλο Παλαιστινιακό ζήτημα και τη ζωντανή Γενοκτονία γίνεται κυρίως με όρους συναισθηματικής και όχι ιστορικής-κριτικής προσέγγισης στο τι είναι αποικιοκρατία, απαρτχάιντ, μαζική εξόντωση και ατιμωρησία. Γιατί μόνο η συναισθηματική προσέγγιση είναι προσωρινή και γι αυτό ευάλωτη, καθώς στηρίζεται στην οπτικοποίηση της φρίκης που, όπως και στη διαφήμιση, μπορεί γρήγορα να υποκατασταθεί από ένα άλλο οπτικό ερέθισμα.
• Τώρα αποκαλύπτεται πόσο ανήκεστη είναι η βλάβη της λατρείας του πληκτρολόγιου, που μετέτρεψε τη ζωντανή δράση, σε ψηφιακή αυταπάτη, το κάλπικο σε αληθινό, το viral σε αμάσητο σανό, την ανορεξία για σκέψη, σε βουλιμία για πληροφορία, memes και likes.
• Τώρα αποκαλύπτεται η ζημιά που προκάλεσε ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που είναι χαβούζα ανερμάτιστων πληροφοριών και όχι χώρος πολιτισμικής καλλιέργειας και κριτικής σκέψης, προσαρμοσμένο να παράγει προσοντούχους ηλίθιους, με πρώιμη εξειδίκευση αλλά χωρίς κοινωνιολογικό προσδιορισμό και ιστορική ταυτότητα.
• Τώρα αποκαλύπτεται η τοξικότητα των αποβλήτων που χύνονται από τα βοθροκάναλα, πάνω στους ανοϊκούς των καναπέδων και η βαθιά λοβοτομή που άφησε στο κοινωνικό σώμα η άγρια καταστολή και η διέγερση κάθε είδους φόβου, από την πανδημική κατατρομοκράτηση, ως τις προβοκατόρικες σκευωρίες.
Ο νέος «πολιτισμός», ο «νέος γενναίος κόσμος», υφάνθηκε για να σβήνει τον ταξικό προσδιορισμό, να ανέχεται την ηλιθιοκρατία, την κλεπτοκρατία, τη μετριοκρατία, την κρατική τρομοκρατία και να αναθεωρεί την ουσία των εννοιών και την Ιστορία.
