ΤΑΞΕΙΣ, ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΥΤΟΜΑΤΙΣΜΟΣ: ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ
Γράφει ο Γιάννης Γεωργούσης
Είναι σημαντικό να πούμε ότι ο καθείς και η καθεμία τοποθετούνται βάσει της κοινωνικής τάξης στην οποία ανήκουν ή σχετικά, γενικότερα, με τις κοινωνικές τους προσλαμβάνουσες. Τις τάξεις δεν τις βλέπουμε, αλλά υπάρχουν. Είναι μια κοινωνική κατασκευή από τη μία και μια υφέρπουσα και αφανής πραγματικότητα από την άλλη, πλην όμως με σοβαρές κοινωνικές συνέπειες.
Το κίνημα πολιτών που ξεκίνησε στην Πάρο το καλοκαίρι του 2023 συνεχίζεται και σήμερα. Πλαισιώνεται πλέον από πολλούς συλλόγους, ομάδες και άτομα. Πρέπει να πούμε ότι το 2023 ήταν απολύτως ειρηνικό και έτσι πρέπει να παραμείνει και σήμερα. Είναι πολύ θλιβερό, απογοητευτικό, προκλητικό και αποκρουστικό αυτό που έγινε πρόσφατα στην Τρυπητή.
Ποιοι πλαισίωσαν το κίνημα του 2023 και ποιοι το πλαισιώνουν και σήμερα; Όχι η πλειοψηφία των ντόπιων, όχι η τάξη των επιχειρηματιών. Κυρίως, ανήκουν σε αυτό Έλληνες από άλλα μέρη της Ελλάδας, μη επιχειρηματίες ντόπιοι, αλλοδαποί που ζουν στην Πάρο-πάντα με εξαιρέσεις και αντιπαραδείγματα.
Ο ξενοδόχος ή αυτός που έχει ξαπλώστρες είναι σχεδόν φυσιολογικό να υποβλέπει αυτές τις κινήσεις. Αν συνοδεύεται και από δεξιές ιδεολογικές τοποθετήσεις, ακόμα πιθανότερο. Κακά τα ψέματα, κρίνει με βάση το συμφέρον του και εκπροσωπεί συγκεκριμένες τάξεις και οι κινηματίες κρίνουν με βάση τα συμφέροντά τους, εκπροσωπώντας κι αυτοί τάξεις, στρώματα και ομάδες.
Αυτό που ζητάει το κίνημα δεν είναι να καταργηθεί ο τουρισμός ή να καταστρέψει επιχειρήσεις, αλλά να μην υφίσταται ο υπόλοιπος κόσμος αυτό που στην οικονομία λέγεται αρνητικές εξωτερικότητες. Π.χ., μια αρνητική εξωτερικότητα είναι όταν ένα εργοστάσιο βγάζει από τα φουγάρα του τοξικούς καπνούς, που εισπνέουν οι κάτοικοι ενός γειτονικού τόπου. Ένας επιχειρηματίας βάζει στη διαπασών τη μουσική του, αδιαφορώντας αν την ακούει ο άλλος μισός τόπος.
Τα κινήματα, ως ομάδες πίεσης, αρθρώνουν συμφέροντα. Τα κόμματα εναρμονίζουν αυτά τα συμφέροντα. Και η εκάστοτε κυβέρνηση αποφασίζει ποιους θα “αδικήσει” και ποιους θα “ωφελήσει”. Το κράτος δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Αυτή τη στιγμή η ΝΔ απαξιώνει το δημόσιο χαρακτήρα της υγείας, της παιδείας, των υπηρεσιών και, ένα άλλο θέμα, πριμοδοτεί τους μητροπολίτες. Αυτές είναι αποφάσεις ταξικά και ιδεολογικά προσδιορισμένες. Κοινωνικό αυτοματισμό έχουμε όταν μια κυβέρνηση αρνείται να λάβει αποφάσεις πάνω σε προκύπτοντα προβλήματα και βάζει τις κοινωνικές τάξεις και ομάδες να μαλώσουν μεταξύ τους και να λύσουν αυτές το πρόβλημα. “Μανούλα” σε αυτό ήταν ο Κ. Σημίτης και το ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής.
Και, όντως συνεχίζουμε να ζούμε σε ένα κοινωνικό αυτοματισμό. Ο καθένας, είπαμε, κρίνει με βάση τις κοινωνικές του επιρροές, καταβολές και προσλαμβάνουσες και ανάλογα με την τάξη στην οποία ανήκει. Ο ελεύθερος επαγγελματίας και ο επιχειρηματίας θα μιλήσουν για τον τεμπέλη του δημοσίου. Ο δημόσιος υπάλληλος θα κατηγορήσει τους επιχειρηματίες ως κακούς εργοδότες και τους ίδιους, καθώς και τους ελεύθερους επαγγελματίες ότι δεν πληρώνουν τους φόρους τους. Κάποιοι θα μιλήσουν για “ξεπούλημα”. Θα τους απαντήσει ο επιχειρηματίας ότι από αυτό το “ξεπούλημα” ζει το μεγαλύτερο μέρος του νησιού. Ο ίδιος όμως θα πει για τον βολεμένο δημόσιο υπάλληλο και για τους διορισμούς. Θα του απαντήσει ο δημόσιος υπάλληλος ότι χάρη σε αυτή την κατάσταση σιτίζονται εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων πολιτών κοκ.
Θέλω να πιστεύω ότι όλοι αγαπούμε την Πάρο. Θέτουμε όμως προτεραιότητες και αυτήν την αγάπη τη βλέπουμε με διαφορετικό τρόπο. Λύση στις συγκρουσιακές διεργασίες δεν βλέπω. Ας κάνει καθένας ό, τι πιστεύει πως είναι καλύτερο.
