Το καλό
-Γιατί κλαις Λάμπρο;
-Κλαίω για αυτά που δε μπορούν να κλάψουν απαντούσε, για τη θάλασσα που τη δέρνουν οι άνθρωποι, για τα βουνά και τα χωράφια τα άτυχα, τα δέντρα που κάηκαν και για τους βράχους που ξεριζώθηκαν.
-Και μόνο για τα άψυχα; Για τους ανθρώπους κλαίς; Ρωτούσαν, άλλοι από περιέργεια και άλλοι λίγο περιπαικτικά.
Αυτός απαντούσε με οδύνη και κατανόηση.
- Κλαίω και τους πεθαμένους αλλά στο σπίτι μου. Και μετά έλεγε κοφτά, για τους ζωντανούς παλεύω.
Τα λιγοστά ρούχα του, παλιάς μόδας, φαίνονταν καινούργια λες και τα αγνοούσε ο χρόνος. Τα μάτια του μισόκλειστα κοίταζαν ένα φως, που γιαυτό, ο νους δεν είχε σχέδιο.
Καμιά φορά έκλαιγε μόνος του.
Δεν ήταν βολεψάκιας, ούτε αισθάνθηκε ποτέ άρχοντας. Τις εκκλησίες τις απέφευγε, πέρναγε τακτικά από το μουσείο και κοιτούσε από τα κάγκελα αν όλα ήταν στη θέση τους. Στα ερημοκλήσια άναβε κάνα κερί πριν τα κλειδώσουν κι αυτά. Καθόταν μονάχος του στην αυλή τους και κοίταζε μακριά ώρα πολλή.
Η φλόγα του ήταν να βοηθάει και δεν έσβηνε ποτέ. Στον καυγά ήταν εκεί για να συμβιβάσει, στον πόνο πήγαινε μόλις φεύγανε οι πολλοί, στις καταστροφές έβαζε πλάτη, έδινε χώρο χωρίς να σκύβει το κεφάλι του.
Ζούσε για αποτέλεσμα, όμως.. επικρατούσαν οι προθέσεις του.
Τίμιος, θες γιατί αγνοούσε τη «γλύκα» της ρουφιανιάς και της καλοπέρασης; Θες από συνείδηση και αγάπη;
Το παρατσούκλι, του το κόλλησε ένας δάσκαλος και του ´μεινε.
«Ο καλός»
Οι άνθρωποι τον συμπαθούσαν αλλά τους τρόμαζε κιόλας.
Έτσι το καλό τις περισσότερες φορές καθόταν μόνο του στο καφενείο.
Φωτό Λίλιαν Σ.
