Πληγές μέσα στο φως
Οι άνθρωποι φεύγουν και τα σπίτια που δεν έχουν πόδια για βάδισμα, μη μπορώντας να τρέξουν, κάνουν να ξεκολλήσουν και πέφτουν. Λύση δεν είναι να γίνεις χελώνα ή σαλιγκάρι ή κάποιο όστρακο και να παίρνεις το σπίτι μαζί σου. Τρόπος να μη φεύγεις δεν έχει ακόμα βρεθεί κι αν μείνεις θα σε πάρει μαζί του ο χρόνος σε ταξίδι κι όλα θα χάσκουν σαν ωραίες πληγές μέσα στο φως. Ίσως να χαιρέτισαν τα άστρα κάποιες φορές από κάποιο παραθύρι αυτής εδώ της φωλιάς τα πιο ωραία μάτια του κόσμου, ίσως να στέναξαν από πόθο κι έχουν απολιθωθεί οι φωνές για να σώζεται μια ιδέα παράτολμης μουσικής που συνεγείρει. Όσες λέξεις αγάπης ειπώθηκαν χαράχτηκαν πάνω στις πέτρες, οι κρύσταλλοι του σχιστόλιθου έγιναν χώμα και σκόνη που την πήρε ο άνεμος. Αν ξέρεις από σφηνοειδή γραφή διαβάζεις πάνω στις ξερολιθιές τη μοίρα σου, αν έχεις αυτί ασκημένο ακούς τα πουλιά ένα γύρω και μαθαίνεις, αν είσαι αλαφροΐσκιωτος βγάζεις συμπέρασμα από μυστικές φωνές και συρσίματα μιας ζωής που στήνει ιστούς στα ερείπια. Δεν πάω να σε τρομάξω, αλλά κάτι ψάχνω να πω για μια ουσία που έχει γίνει αέρας και μπορεί να σαρκωθεί με λόγια να την αγγίξουμε. Γυαλίζουν οι κρύσταλλοι μέσα στις γκρεμισμένες πέτρες, στιλβωτικά της μνήμης τα χαλάσματα όλα, αυτό που γυρεύεις ίσως λάμπει πάνω στα πράσινα φύλλα της συκιάς, που θέριεψε με το χώμα των ερειπίων. Κάνε κι άλλο κουράγιο και υπομονή, ο πρώτος τζίτζικας φάνηκε, γλυκαίνουν τα σύκα και τα σταφύλια.
Χρίστος Γεωργούσης
