Γνωστική ασυμφωνία και το δίχτυ

Γράφει ο Giorgos Kyriazis

Στις Λιβανάτες υπάρχει ένα μπιτς μπαρ το Barracuda, δίπλα έχει άλλα δύο αριστερά όπως κοιτάμε τον Βόρειο Ευβοϊκό. Το μαγαζί προσφέρει δωρεάν τραπέζια, ξαπλώστρες, ντους και καθαρά, ρηχά, ακύμαντα νερά δωρεάν για τους πελάτες. Αλλά αυτά τα προσφέρουν όλα τα μαγαζιά της περιοχής. Πηγαίνω σε αυτό καμιά φορά γιατί δε βάζει μουσική. Εννοώ όχι ακριβώς μουσική αλλά αυτόν τον κακόηχο θόρυβο που μας ανακατεύει το στομάχι τα καλοκαίρια.

Ο ήχος από τα διπλανά μαγαζιά ανταγωνίζεται τον από εδώ φλοίσβο και τα τζιτζίκια. Με λίγη αυτοσυγκέντρωση βάζεις ένα αισθητικό δίχτυ προστασίας, όχι πάντα με επιτυχία, αυτό όμως το ξέρεις από πριν.

Ενώ γνωρίζω ότι το δίχτυ γράφεται με γιώτα ύψιλον ένας εσωτερικός μαέστρος με αναγκάζει να βιώσω αντίφαση. Κάποτε μου ξεφεύγει και το γράφω λάθος, άλλοτε διστάζω στην ορθογραφία μόνο για να αισθανθώ την αντίφαση.

Ποιο από τα δύο βαραίνει περισσότερο; Το λάθος ή σκέψη του λάθους;

Φέτος υπάρχει στην περιοχή μικρό πρόβλημα με τις τσούχτρες και ο δήμος έβαλε σε πέντε παραλίες, με μπλε σημαία, δίχτυα προστασίας.

Η θάλασσα είναι αίσθηση μητρικής ελευθερίας, δροσιά, ευεξία, έμπνευση και πολλά ακόμη.

Ο άνθρωπος είναι πρόθυμος για την ασφάλειά του να θυσιάσει την ελευθερία του.

Γνωστική ασυμφωνία βιώνουν και τα πόδια μου.