Το φλιτζάνι
Γράφει ο Giorgos Kyriazis
Φωτό. Ιάσονας Κ.
Το εσωτερικό της ρολόι, στις 5, σέρνει το χρόνο και τη συνήθεια προς την κουζίνα.
Η ρουτίνα μυρίζει παρελθόν και τη συνοδεύει όσο ετοιμάζει τα υλικά για τον καφέ της.
Το μπρίκι, το φιλτραρισμένο νερό, το σφραγισμένο βάζο με τον καφέ. Α ναι. Λίγη ζάχαρη με τη φαντασία της.
Όλα πάνω στον πάγκο, μαζί με το τελευταίο φλιτζάνι από το σετ. Πρέπει να έχεις εξασκημένο αυτί για να ακούσεις τη μελωδία της συνήθειας.
Το μετρημένο νερό, η φλόγα, το κουταλάκι που γδέρνεται γκρινιάρικα με το μπρίκι είναι τα όργανα της ορχήστρας.
Όταν φουσκώσει ο καφές, η ζωή της παίρνει το σχήμα του φλιτζανιού.
Όλα τα άλλα αυτή τη ώρα έχουν μικρή σημασία.
Ρουφάει την πρώτη γουλιά.
Τα στοιχειά πνίγονται στο μαυροζούμι και της καίνε τα χείλη. Ακουμπάει το φλιτζάνι στο πιατάκι. Ο ήχος της πορσελάνης ακούγεται πάντα νέος. Τίνγκ.
Ο καφές είναι σε αρμονία με τη μοναξιά της. Το κατακάθι δεν το πετάει, το ανακατεύει με το χώμα της αυλής.
Πλένει το φλιτζάνι, το σκουπίζει και το βάζει μαζί με τα άλλα που λείπουν στο ντουλάπι.
