Παριανές υποκειμενικότητες

    Στην σημερινή εποχή η πολιτική σε όλα σχεδόν τα κράτη του πλανήτη έχει παρεκκλίνει (για να μην πούμε ότι έχει απομακρυνθεί τελείως) από τον πρωταρχικό της σκοπό που είναι η έννοια της δημιουργίας «κράτους δικαίου». Στην δυαδική αυτή έννοια θα αναφερθούμε στον όρο «δίκαιο» και στον διαχωρισμό ανάμεσα στο «φυσικό» που προϋπάρχει και στο «θετικό» που είναι «κατασκευή» του ανθρώπου. Έχει επικρατήσει η άποψη ότι όταν ένα κράτος λειτουργεί σύμφωνα με τους νόμους , θεωρείται και «κράτος δικαίου». Όμως η γνώμη η σωστή είναι ότι μόνο με την «καθοδήγηση» των πάντων από το «φυσικό δίκαιο» προσδίδεται το ηθικό εκείνο βάρος σε μία κοινωνία, ώστε να «βιώσει δικαιοσύνη». Η κάθε μικρή κοινωνία στο μακρινό παρελθόν έδινε την δική της ερμηνεία και αξίωνε από τους άλλους την εφαρμογή της. Είναι η μεγαλοφυΐα του Σοφοκλή και οι καταπληκτικοί διάλογοι στην διαμάχη της Αντιγόνης με τον Κρέοντα που αποδίδουν μία «εικόνα» του θέματος που αναφερόμαστε. Αργότερα όμως με την ύπαρξη πιο οργανωμένων κ...

Ένα κείμενο του συνθέτη για τα επεισόδια μεταξύ αστυνομίας και αναρχικών που έγιναν το Μάιο του 1986. Ισχύει ακόμα. "Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό, τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ." "....Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του...

Σήμερα η μέρα είναι ηλιόλουστη, απάνεμη, η θάλασσα σχεδόν ακύμαντη. Υπάρχει όμως μια θολούρα. Το μάτι δεν ξεχωρίζει τα αγαπημένα νησιά που μας περιβάλλουν. Το βαπόρι πήρε τον κάβο, πέρασε τους φωτεινούς σηματοδότες της εισόδου του λιμανιού και άραξε στην κεντρική προβλήτα, όπως κάνει κάθε μέρα με καλοσύνες ή φουρτούνες. Θαρρείς πως κι αυτό σήμερα είναι λίγο θολό στην όψη, σαν να χύθηκε το μπλε απ' το σταριλίκι του στη θάλασσα, σα να ξεθώριασε τ' όνομά του στην πρύμνη και στην πλώρη του σκαριού του. Σήμερα το βαπόρι δεν μας φέρνει τίποτα. Έρχεται άδειο, μα φεύγει γεμάτο. Σήμερα το βαπόρι στο φευγιό του παίρνει μαζί του ζωές παλιές και νεότερες, αναμνήσεις πλούσιες, χορούς, τραγούδια, συζητήσεις και αναζητήσεις. Για αυτές τις ζωές δεν έχουν σημασία οι ηλικίες αλλά οι μνήμες που αφήνουν πίσω τους προς αναζήτηση κάτι άλλου αλλού. Το νέο αντικαθιστά το παλιό… Πάντα έτσι γίνεται. Η επιτυχία στη ζωή δεν εξαρτάται ούτε από τον πλούτο ούτε από τη θέση ούτε από την ίδια τη ζωή ούτε...

Του Γιώργου Κυριαζή   Οι χτύποι της καρδιάς γεμίζουν τη ζωή, οι ανάσες μπορεί και να την αδειάζουν όταν σκοτεινιάζει η χαρά. Ο χρόνος, σε μια ελαφριά κατασκευή που είναι η ύπαρξη, μας διατρέχει ασταμάτητα, στιβάδες αφανίζονται και ξαναφτιάχνονται νέες. Προλαβαίνουμε να αισθανθούμε τον εαυτό μας να καθρεφτιστούμε στους άλλους, να νιώσουμε θεοί, κόκκοι άμμου, σταγόνες βροχής. Τα υπαρκτά και κοσμικά μας προσανατολίζουν δημιουργικά και αισθητικά. Η ιστορία που γεννιέται, θεοί που δεν πιστεύονται ακόμη, ο πολιτισμός του μέλλοντος και κάθε υποθετική πιθανή και απίθανη εξέλιξη δίνουν προοπτική και θάρρος να αντέξουμε το φόβο. Θέτουμε ερωτήματα και βρίσκουμε απαντήσεις, τρέφουμε την ευδαιμονία με αλήθεια και καλοσύνη. Μικρές νίκες και πικρές ήττες πνέουν και αντέχουμε και τραβάμε κατά κει που γνωρίζουμε και ζούμε με τον τρόπο που διαλέξαμε ή μπορέσαμε. Πραγματικότητα και φαντασία σε αναλογίες υποκειμενικές μαγειρεύουν και η βούληση με την τύχη νοστιμίζουν τη ζωή μας.   Αποχαιρέτησα ...

  Θα επανέλθω και πάλι στο σοβαρό θέμα της υγείας, αυτή τη φορά όμως δυστυχώς ως παθών: Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές βρίσκομαι στο Γενικό Νοσοκομείο Σύρου, με την μεγάλη -ηλικίας 21 ετών- κόρη μου να έχει διαγνωστεί με σκωληκοειδίτιδα. Ευτυχώς η κατάσταση της μικρής είναι σταθερή, αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε νοσηλεία με χορήγηση ενδοφλέβιας αντιβίωσης με την πορεία της παρακολουθείται. Χτες το βράδυ όμως που έγινε η εισαγωγή της, η πιθανότητα ανάγκης για χειρουργική επέμβαση ήταν αρκετά μεγάλη. Και δυστυχώς στο νοσοκομείο μας χειρούργος δεν υπήρχε. Και θα συνεχίσει να μην υπάρχει σε περίπτωση που η κατάσταση της μικρής για κάποιο λόγο χειροτερέψει. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Τα συμπεράσματα δικά σας. Και εγώ αναρωτιέμαι αυτή τη στιγμή: Αυτή τη φορά έχουμε να κάνουμε με σκωληκοειδίτιδα. Αν είχαμε να κάνουμε με ένα σοβαρό τροχαίο, τι ακριβώς θα γινόταν; Αν είχαμε να κάνουμε με το οποιοδήποτε περιστατικό που θα απαιτούσε άμεσο χειρουργείο τι ακριβώς θα...

  Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό μία δημοτική αρχή να απογοητεύει τους ψηφοφόρους της που την εμπιστεύθηκαν και άλλο να καθίσταται «επικίνδυνη» με τις παραλείψεις της. Στην πρώτη περίπτωση που οι προσδοκίες των πολιτών δεν ικανοποιήθηκαν η «ζημιά» είναι βεβαίως μεγάλη, αλλά υπάρχουν πάντα τα περιθώρια να βελτιωθεί η κατάσταση. Εκείνο που δεν διορθώνεται είναι η «πολιτική ζημιά» και αφορά τον κλονισμό της εμπιστοσύνης που προήλθε από τις προεκλογικές υποσχέσεις. Πρέπει όμως να πούμε ότι αλλιώς βλέπεις τα πράγματα όταν είσαι εκτός κι αλλιώς εντός. Και το λέμε, όχι για να «δικαιολογήσουμε» την δημοτική αρχή, αλλά διότι πρόκειται για μία πραγματικότητα που δυστυχώς σχεδόν όλοι στην προσπάθειά τους να «αναρριχηθούν» στην εξουσία δεν υπολογίζουν από ανευθυνότητα ή παραβλέπουν από καιροσκοπισμό. Από εκεί και πέρα όμως έχουμε αδράνεια και λάθος εκτιμήσεις σχετικά με την πορεία των μεγάλων έργων, κακή ιεράρχηση προτεραιοτήτων και φυσικά αδυναμία διεκδικήσεων και «νοοτροπία επιστολών». Όσον ...

Κατά τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Πάρου που πραγματοποιήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2025, αποφασίστηκε η χορήγηση μηνιαίας χρηματικής παροχής ύψους 100 ευρώ σε υπαλλήλους που εργάζονται στον Δήμο Πάρου με εξαρτημένη σχέση εργασίας Δημοσίου Δικαίου, Ι.Δ.Α.Χ. και Ι.Δ.Ο.Χ. (δεν περιλαμβάνονται ωφελούμενοι κοινωφελών προγραμμάτων και συμβάσεων ΣΜΕ), σύμφωνα με το άρθρο 88 του Ν. 5003/2022 περί παροχής χρηματικού επιδόματος σε εργαζομένους των Ο.Τ.Α., το οποίο αποτελεί τροποποίηση της παρ. 1 του άρθρου 32 του Ν. 4483/2017. Η ενίσχυση αφορά υπαλλήλους του Δήμου Πάρου που επιβαρύνονται με δαπάνες ενοικίου για κύρια οικογενειακή στέγη, εφόσον το μηνιαίο μίσθωμα υπερβαίνει τα 300 ευρώ. Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, στην οποία καθορίζονται αναλυτικά τα κριτήρια και οι προϋποθέσεις χορήγησης, καθώς και η διαδικασία υποβολής αίτησης με τα απαραίτητα δικαιολογητικά, θα αποσταλεί στο Υπουργείο Εσωτερικών για τελική έγκριση. Σε δήλωσή του, ο Δήμαρχος Πάρου Κώστας Μπιζάς ανέφ...

Από την παράταξη "Πάρος Επιμένουμε στην Πράξη" ανακοινώθηκε το παρακάτω: "Σε μια εποχή που ψάχνουμε υπαλλήλους να στελεχώσουν τις υπηρεσίες του Δήμου, η Δημοτική Αρχή αποδεικνύεται από τα στοιχεία προσλήψεων ΥΕ, ότι σε αυτή τη χρονική στιγμή και σε αυτή τη σειρά προσλήψεων είναι παντελώς ΑΠΟΥΣΑ. Και όλα αυτά, την ίδια στιγμή που μιλούν για υποστελέχωση αλλά ακόμη μια φορά είναι για λόγους εντυπωσιακού και ακόμη μια φορά μένουν απλά στα λόγια.  Άλλωστε η απόσταση έργων και λόγων αποτελεί καθημερινό σύμπτωμα της διοίκησης του Δήμου.  Μπορούν να βγουν έστω και τώρα από το λήθαργο της απραξίας η θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν την γνωστή καραμέλα: "Δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα""   Και η απάντηση από τη Δημοτική Αρχή:   " Η πρόσφατη ανακοίνωση της παράταξης «Πάρος – Επιμένουμε στην Πράξη» του κ. Κωβαίου, σχετικά με την «απουσία» της Δημοτικής Αρχής από τις προσλήψεις ΥΕ (7Κ/2024) του ΑΣΕΠ (ΦΕΚ 5251, Τεύχος Β΄ - 30.09.25), όχι μόνο δεν ανταπο...

Άνοιξα τον υπολογιστή και ανέτρεξα στα μηνύματα που αλλάζαμε κατά καιρούς μεταξύ μας. Έφτασα μέχρι το 2012. Μέσα από τις αράδες των μηνυμάτων ξεπήδησαν πεντακάθαρες εικόνες μιας γεμάτης εικοσαετίας. Με τις οικογένειές μας, με κοινούς φίλους, με συναδέλφους, με τσιμπούσια, με εκδρομές, με συζητήσεις, με πλάκες, με αγωνίες… Κόλλησα για λίγο στο 2014. Του είχα στείλει ένα μήνυμα για τα γενέθλιά του λέγοντάς του να τα χιλιάσει. Μου απάντησε "άσε ρε, 10 χρονάκια ακόμα και μετά μη τον είδατε". Δεν ξέρω τι ρόλο παίζει η τύχη, το πεπρωμένο, το σύμπαν, η κακιά η ώρα, οι επιλογές, όμως μετά από 11 χρόνια και πριν μερικές μέρες μας άφησε σύξυλους και την κοπάνησε. Είναι αυτό που έλεγε και ο αγαπημένος Μίσσιος "καλά εσύ "σκοτώθηκες" νωρίς". Ξέρετε, ο θάνατος, ως νομοτελειακό γεγονός, το μοναδικό βάρος που δημιουργεί σ' αυτόν που μένει είναι η απώλεια της ελπίδας. Όταν κάποιος ή κάποια φεύγει από μια οποιαδήποτε σχέση, οικογενειακή, φιλική, ερωτική, επαγγελματι...