Μια θάλασσα οδύνης από τη Λέσβο ως τα Κύθηρα
Ούτε «εισβολείς», ούτε «απειλή», ούτε «παράτυπες», ούτε κανένας άλλος προσδιορισμός απανθρωποίησης που σκόπιμα επιλέγει η εξουσία για να νομιμοποιήσει τη θανατοπολιτική
Ήταν 16 γυναίκες που αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν τον άγριο δρόμο της προσφυγιάς για να διεκδικήσουν ένα δικαίωμα στη ζωή, την ασφάλεια, την ειρήνη και την ελευθερία.
Κι έγιναν θύματα του διαρκούς ρατσιστικού εγκλήματος που διεξάγεται στα σύνορα.
Δεκάδες ακόμα άτομα που αγνοούνται στα δύο νυχτερινά ναυάγια.
Όχι μια γρήγορη υποσημείωση στην ειδησεογραφία της ημέρας, όχι ρουτινοποίηση της φρίκης, όχι σταδιακή κανονικοποίηση της βαρβαρότητας.
Δάκρυα, λύπη και θυμός για τις νεκρές/ου
Πηγή; FB, Μαρία Λούκα
