Δεν ιδρύσαμε συγγένειες
Γράφει ο
Στα τουριστικά μέρη δώσαμε το χρόνο μας για το χρήμα και ξεμάθαμε να ζούμε. Καταλήξαμε να πορευόμαστε περιορίζοντας τις εσωτερικές ανάγκες για επαφή, επικοινωνία και δημιουργία. Ο χρόνος είναι χρήμα και δεσμεύσαμε μέρος της ζωής μας να το αποκτήσουμε. Σιγά–σιγά το μέσον (το χρήμα) έγινε σκοπός. Ο σκοπός ήταν να ζήσουμε, αλλά υποτάχθηκε ο σκοπός στο μέσον. Δεν κάναμε φίλους, δεν αγαπήσαμε, δεν ιδρύσαμε νέες συγγένειες και τις παλιές τις ξεχάσαμε. Οι άλλες αξίες δεν περιμένουν στη γωνιά να τις ανακαλύψουμε. Εξατμίζονται, φεύγουν και όταν φανούν μείζονα γεγονότα, κρίσιμα ζητήματα της ζωής, απορούμε κοιτάζοντας ένα μεγάλο κενό που δημιουργήσαμε. Χρήματα υπάρχουν, αλλά η ζωή και οι άνθρωποι έφυγαν. Ο χρόνος είναι χρήμα, αλλά και ζωή, που δεν έρχεται πίσω και δεν γίνεται να εξαγοραστεί. Παρατηρούμε φίλους που θα μπορούσαν να ξεκουραστούν, να διαβάσουν, να πάνε στον κινηματογράφο, να κάνουν ένα ταξίδι, να χαζέψουν στο καφενείο της παραλίας, τους βλέπουμε να χάνονται, να μικραίνουν στον αγώνα για τα καθημερινά. Προσοχή στη ζωή μας που ήταν να γίνει ρυάκι τρεχούμενο και έγινε βάλτος. Αντί να γίνουμε αφεντικά της ζωής μας γίναμε επισκέπτες της. Τους χάσαμε τους φίλους και οι άνθρωποι έφυγαν. Στα μικρά μέρη μετρούσε κάποτε η συνοχή των ανθρώπων. Τώρα μάλλον παραψυχράναμε και δεν το καταλαβαίνουμε κι αυτό είναι χειρότερο! Και δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε για να ζεστάνουμε την ατμόσφαιρα. Ζούμε με το μύθο ότι στα νησιά υπάρχει συγγένεια και οι άνθρωποι είναι κοντά ο ένας με τον άλλο. Ας το κοιτάξουμε, ας ρωτήσουμε τους ειδικούς, ας μιλήσουμε περισσότερο με τον εαυτό μας, τι θέλαμε, τι βρήκαμε και πού πηγαίνουμε τώρα, πόσο ομόρφυνε μέσα μας το ενδιαφέρον για τη ζωή και τους άλλους ανθρώπους. Πόσα από όσα έκαιγαν σαν έρωτας σφοδρός τα αφήσαμε πίσω. Όσο έχουμε καιρό γιατί «το πλοίον είναι έτοιμον προς αναχώρησιν» και οι επισκέπτες πρέπει να εξέλθουν.
----------------------------------------
Δώσαμε το χρόνο μας για τα χρήματα και ξεμάθαμε να ζούμε!
