Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΡΚΑ
Γράφει ο Γιάννης Γεωργούσης
Δεν θα υποδείξω σε κανένα πώς θα κάνει σάτιρα και τι θα σατιρίσει. Πολλώ δε μάλλον όταν πρόκειται για έναν ταλαντούχο καλλιτέχνη, όπως ο Αρκάς. Ποιος δεν έχει γελάσει με τον Καστράτο, τις Χαμηλές πτήσεις, το Ξυπνάς το ζώο μέσα μου και άλλα έργα του; Πάντως, το πιο πετυχημένο κατά τη γνώμη μου και το πιο φιλοσοφικό έργο του είναι η σειρά Η ζωή μετά. Μπορεί κάποιος να διαφωνήσει όμως με το περιεχόμενο της σάτιρας, να θιχτεί ή και να προβληματιστεί. Ο Αρκάς δεν θα ήταν καλλιτέχνης στον οποίο θα έκανα «unfollow». Θα ήθελα να δω πού το πάει, τη συνέχεια, την εξέλιξή του. Τέλος, κάποιος έχει κάθε δικαίωμα να κάνει ό,τι σάτιρα επιθυμεί, όπως και ο Αρκάς που έχει επιλέξει συντηρητικούς προσανατολισμούς. Ο Αριστοφάνης δεν ήταν δημοκρατικός, ήταν ολιγαρχικός… Κάποιοι λένε ότι η σάτιρα οφείλει να στέκεται απέναντι στην εκάστοτε εξουσία και θεωρούν την αποστολή της αντιεξουσιαστική. Τα θέματα προς σάτιρα είναι πολλά και, φευ, δεν βρίσκονται μόνο στην εξουσία ή σε ένα μοναδικό πόλο.
Κάποιοι μιλούν για «κατρακύλα» του Αρκά ή ακροδεξιά στροφή. Δεν είναι ότι ο Αρκάς μεταλλάχθηκε. Είναι ότι δεν είχε αποκαλυφθεί. Τα παλιότερα έργα του ήταν βασικά απολιτικά. Θα σχολιάσω ότι ο Αρκάς προτιμά να γελάσουμε με τη φεμινίστρια Ρόζα, παρά να ασκήσουμε αιχμηρή κριτική στην κυβέρνηση. Κάπου αλλού λέει ότι πρέπει όλοι να σεβόμαστε όλους τους άλλους πολιτισμούς εκτός από τη Δύση, την οποία θέλουμε να απολογείται διαρκώς-σε αυτό δεν έχει καθόλου άδικο!
Ένα σκίτσο του που με ενόχλησε αρκετά είναι ότι παρομοιάζει την πολιτική ορθότητα με φασισμό. Κάπου αλλού λέει ότι θέλουμε ένα κράτος-πατέρα και δεν προβληματιζόμαστε που αυτό το κράτος θα γίνει μεγάλος αδελφός. Του απαντάει μια σχολιάστρια: το κράτος είναι μεγάλος αδελφός τη στιγμή που δεν έγινε ποτέ μεγάλος πατέρας. Στην ουσία ο Αρκάς λέει ό,τι και ο κατεξοχήν νεοφιλελεύθερος Φρίντριχ Χάγιεκ: ότι ακόμα και ένα μη κομμουνιστικό κράτος πρόνοιας θα διολισθήσει στον ολοκληρωτισμό. Αυτή η φοβική εικασία έχει διαψευστεί ιστορικά. Μεταπολεμικά, από τη δεκαετία του 1950 περίπου ως το 1980 περίπου λειτουργούσαν στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ κράτη πρόνοιας αρκετά αποτελεσματικά και καλά, χωρίς να γίνουν αυταρχικά. Ο Αρκάς έχει αναπτύξει ένα άκρως συντηρητικό «anti-wokeismό» και όταν δεν βγάζει αυτή την τάση, απλά αποσιωπά τα κακώς κείμενα στην Ελλάδα για τα οποία ευθύνεται εν πολλοίς η υπάρχουσα κεντρική εξουσία.
Αυτά τα λίγα για τον Αρκά. Κάθε του δημοσίευμα είναι έναυσμα για σκέψη και προβληματισμό, ακόμα και αν μας εξοργίζει.
